Α πόπειρες διασυρμοῦ τῇ σἐπιστήμη ς ἀπὸ τὸν ̓Εξουσιαστικὸ Σκοταδισιμὸ ο ὠ εἰκοστὸς αἰῶνας χαρακτηρίξεται ἀπὸ τὴν συνεχῶς αὐξανόμενη ταχύτητα μεταδολῆς τῶν διαφόρων! ἰσορροπιῶν σὲ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες ὁραστηριότη τες. Παρόλη τὴν μεγάλη ἱκανότητα προσαρμογῆς, ποὺ διαθέτει ὁ ἄνθρωπος, εἶναι φανερό, πὼς στὴ σύγχρονη διανόηση ἐπικρατεῖ σύγχυση ἰδεῶν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ σὲ μιὰ ἐπικίνδυνη μορφὴ μηδενισμοῦ. Οἱ κατακτήσεις τῆς τεχνολογίας εἶναι ἀπροσδόκητες καὶ ἀλλάξουν οιξικὰ τὶς συνθῆκες ζωῆς. Π μᾶξα δέχεται ὡς πίθος τῶν Δαναΐδων τὰ ἀγαθά, χωρὶς νὰ ἐλέγχονται οἱ συνεχῶς αὐξανόμενες ἀπαιτήσεις. “ΠΗ ἀντίφαση κυριαρχεῖ παντοῦ, οἱ μεγάλες φιλοσοφικὲς καὶ κοινωνικὲς θεωρίες τοῦ αἰώνα μας κατέρρευσαν. Ὃ παραλογιομὸς μὲ πρωτοφανῆ ἀναίδεια προδάλλεται μὲ σκοπὸ τὴν ἐξουσιαστικὴ ἐπιόολή. Τὸ ἦθος χάνεται χαὶ οἱ ἀνίκανοι προσπαθοῦν νὰ διαόρώσουν ὄχι μόνον τὴν κοιγωνία, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα. Ἡ Φιλοσοφία τῶν νεοτέρων χρόνων, ἀνίκανη νὰ προσφέρει θετικὸ ἔργο καὶ νὰ προσαρμοσθεῖ στὶς ἐπιστημονικὲς κατακτήσεις, ἐπεδόθη στὸν ἄχαρο πόλεμο κατὰ τῆς) Αριστοτελικῆς τυπικής λογικῆς καὶ τοῦ ὀρθοῦ λόγου. Οἱ ἔἔννοιες τῆς γνώσης καὶ τῆς ἀλήθειας διέτρεξαν ἕ ἕνα φάσμα παραλογισμοῦ στηριγμένο σὲ ἕναν συγκαλυμμένο σκεπτικισμό, τὸν ὁποῖον ἐπένδυσαν μὲ πρακτικὴ σκοπιμότητα. Τὴν λογικὴ συνέπεια τῆς ἐπιστήμης τὴν περιόρισαν στὰ ὅρια μιᾶς μεθόδου, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ εἶναι ἀποτελεσματικὴ ἀνεξάρτη τα ἀπὸ κάθε ἀντικειμενικὴ γνώσῃ. ο «νομιναλισμὸς» διαγράφει τὴν οὐσιαστικὴ προσφορὰ τῆς ἐπιστήμης στὴν ἀντικειμενικὴ γνώση. Αὐτὴ εἰναι δυστυχῶς ἡ ἢ πνευματικὴ κατάσταση τῶν τελευταίων χρόνων τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα. Μιὰ σύντομη ἀναδρομὴ στὴν ἱστορία τῶν νεοτέρων ἐξελίξεων τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πνεύματος εἶναι ἀναγκαία, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε, πῶς φθάσαμε σ’ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ παρακμή. ς ἀνάπτυξη τῆς ἐπιστήμης δὲν εἶναι μόνον ἡ ἀναμφισδήτητη προὔπόθεση τῆς τεχνολογικῆς κυριαρχίας, ἀλλὰ κυρίως εἶναι ἡ ἀφύπνιση τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ἢ ὁποία ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τοὺς φόδους τῆς ἄγνοιας καὶ ἀναζητεῖ τὴν ἐλευθερία της. Ἢ ἐξουσιαστικὴ ἀρχὴ δέχεται εὐχαρίστως τὴν τεχνολογικὴ κυριαρχία, παρόλα τὰ προθλήματα ποὺ δημιουργεῖ, γιατὶ τῆς παρέχει δυνατότητες ἐπιδολῆς. ̓Αντιθέτως ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ συνυπάρξει μὲ τὴν ἐλευθερία τοῦ ὀρθοῦ λόγου, γι’ αὐτὸ συντάσσει καὶ ὀργανώνει ὅλες τὶς ἀντιδραστικὲς δυνάμεις, γιὰ νὰ καθυποτάξει τὴν ἐλεύθερη σκέψη, χωρὶς νὰ ἀναστείλει τὴν τεχνολογικὴ κυριαρχία. Ἢ διατεταγμένη φιλοσοφία περιορίζεται στὴν ἀναζήτηση μεθόδων καὶ ἀντιεπιστημονικῶν θεωριῶν, μὲ τὶς ὁποῖες προσπαθεῖ νὰ ἐλέγξει καὶ νὰ καταστείλει τὴν πνευματικὴ ἐπανάσταση, ποὺ προκαλεῖ ἢ ὀρθολογικὴ ἀντικειμενικὴ γνώση τῆς προηγμένης σύγχρονης ἐπιστήμης. Μέσα ἀπὸ μιὰ δάναυση περιπέτεια τῆς ἀνθρώπινης σκέψης ἡ φιλοσοφικὴ παράνοια μὲ φορέα τὸ πυκνὸ σκότος τοῦ σκεπτικισμοῦ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀκύρωση τῆς ἐπιστημονικῆς ἐγκυρότητας. 4 ιακηρύττουν μὲ κάθε τρόπο, πὼς ἡ ἐπιστημονικὴ γνώση δὲν ἐἔχει Καμμία σχέση μὲ τὴν ἄγνωστη ἀντικειμενικὴ πραγματικότητα. Σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις ἡ ἐπιστημονικὴ θεωρία καθιστᾶ κατανοητὸ τὸ φαινόμενο, προσφέροντας κάποια δυνατότητα πρόόδλεψης. ̓Επιδάλλεται ἀπὸ τὶς ἀνάγκες τῆς τεχνολογίας, νὰ ἀσχολούμαστε μὲ τὴν ἐπιστήμη μόνον, ὅταν ἔχουμε προοπτικὴ ἐπιτυχίας -- κάθε ἄλλη περίπτωση εἶναι ματαιοπονία. Οἱ περιοριομένες ἀποτυχίες τῆς ἐπαγωγῆς καὶ τῆς παραγωγῆς, οἱ ὁποῖες σὲ μία ἐρευνὴ τικὴ προσπάθεια εἶναι ἀναπόφευκτες, κλονίξουν κακόδουλα τὴν πίστη στὴν ἀντικειμενικὴ γνώση καὶ μειώνουν ἀδικαιολόγητα τὸ κῦρος τῶν ἐπιστημονικῶν