Α πόπειρες διασυρμοῦ τῇ σἐπιστήμη ς ἀπὸ τὸν ᾿Εξουσιαστικὸ Σκοταδισιμὸ ο ὠ εἰκοστὸς αἰῶνας χαρακτηρίξεται ἀπὸ τὴν συνεχῶς αὐξανόμενη ταχύτητα με- ταδολῆς τῶν διαφόρων! ἰσορροπιῶν σὲ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες ὁραστηριότη τες. Παρόλη τὴν μεγάλη ἱκανότητα προσαρμογῆς, ποὺ διαθέτει ὁ ἄνθρωπος, εἶναι φανερό, πὼς στὴ σύγχρονη διανόηση ἐπικρατεῖ σύγχυση ἰδεῶν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ σὲ μιὰ ἐπικίνδυνη μορφὴ μηδενισμοῦ. Οἱ κατακτήσεις τῆς τεχνολογίας εἶναι ἀπροσδόκητες καὶ ἀλλάξουν οιξικὰ τὶς συνθῆκες ζωῆς. Π μᾶξα δέχεται ὡς πίθος τῶν Δαναΐδων τὰ ἀγαθά, χωρὶς νὰ ἐλέγχονται οἱ συνεχῶς αὐξανόμενες ἀπαιτήσεις. “ΠΗ ἀντίφαση κυριαρχεῖ παντοῦ, οἱ μεγάλες φιλοσοφικὲς καὶ κοινωνικὲς θεωρίες τοῦ αἰώνα µας κατέρρευσαν. Ὃ πα- ραλογιομὸς μὲ πρωτοφανῆ ἀναίδεια προδάλλεται μὲ σκοπὸ τὴν ἐξουσιαστικὴ ἐπιόο- λή. Τὸ ἦθος χάνεται χαὶ οἱ ἀνίκανοι προσπαθοῦν νὰ διαόρώσουν ὄχι μόνον τὴν κοι- γωνία, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα. Ἡ Φιλοσοφία τῶν νεοτέρων χρό- νων, ἀνίκανη νὰ προσφέρει θετικὸ ἔργο καὶ νὰ προσαρμοσθεῖ στὶς ἐπιστημονικὲς κα- τακτήσεις, ἐπεδόθη στὸν ἄχαρο πόλεμο κατὰ τῆς) Αριστοτελικῆς τυπικής λογικῆς καὶ τοῦ ὀρθοῦ λόγου. Οἱ ἔ ἔννοιες τῆς γνώσης καὶ τῆς ἀλήθειας διέτρεξαν ἕ ἕνα φάσμα πα- ραλογισμοῦ στηριγμένο σὲ ἕναν συγκαλυμμένο σκεπτικισμό, τὸν ὁποῖον ἐπένδυσαν μὲ πρακτικὴ σκοπιμότητα. Τὴν λογικὴ συνέπεια τῆς ἐπιστήμης τὴν περιόρισαν στὰ ὅρια μιᾶς μεθόδου, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ εἶναι ἀποτελεσματικὴ ἀνεξάρτη τα ἀπὸ κάθε ἀντι- κειμενικὴ γνώσῃ. ο «νομιναλισμὸς» διαγράφει τὴν οὐσιαστικὴ προσφορὰ τῆς ἐπι- στήµης στὴν ἀντικειμενικὴ γνώση. Αὐτὴ εἰναι δυστυχῶς ἡ ἢ πνευματικὴ κατάσταση τῶν τελευταίων χρόνων τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα. Μιὰ σύντομη ἀναδρομὴ στὴν ἱστορία τῶν νεοτέρων ἐξελίξεων τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πνεύματος εἶναι ἀναγκαία, γιὰ νὰ ἀντιλη- φθοῦμε, πῶς φθάσαμε σ’ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ παρακμή. ς ἀνάπτυξη τῆς ἐπιστήμης δὲν εἶναι μόνον ἡ ἀναμφισδήτητη προὔπόθεση τῆς τεχνολογικῆς κυριαρχίας, ἀλλὰ κυρίως εἶναι ἡ ἀφύπνιση τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ἢ ὁποία ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τοὺς φόδους τῆς ἄγνοιας καὶ ἀναζητεῖ τὴν ἐλευθερία της. Ἢ ἐξουσιαστικὴ ἀρχὴ δέχεται εὐχαρίστως τὴν τεχνολογικὴ κυριαρχία, παρόλα τὰ προθλήµατα ποὺ δημιουργεῖ, γιατὶ τῆς παρέχει δυνατότητες ἐπιδολῆς. ᾿Αντιθέτως ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ συνυπάρξει μὲ τὴν ἐλευθερία τοῦ ὀρθοῦ λόγου, γι’ αὐτὸ συντάσ- σει καὶ ὀργανώνει ὅλες τὶς ἀντιδραστικὲς δυνάμεις, γιὰ νὰ καθυποτάξει τὴν ἐλεύθερη σκέψη, χωρὶς νὰ ἀναστείλει τὴν τεχνολογικὴ κυριαρχία. Ἢ διατεταγμένη φιλοσοφία περιορίζεται στὴν ἀναζήτηση μεθόδων καὶ ἀντιεπιστημονικῶν θεωριῶν, μὲ τὶς ὁποῖες προσπαθεῖ νὰ ἐλέγξει καὶ νὰ καταστείλει τὴν πνευματικὴ ἐπανάσταση, ποὺ προκαλεῖ ἢ ὀρθολογικὴ ἀντικειμενικὴ γνώση τῆς προηγμένης σύγχρονης ἐπιστήμης. Μέσα ἀπὸ μιὰ δάναυση περιπέτεια τῆς ἀνθρώπινης σκέψης ἡ φιλοσοφικὴ παράνοια μὲ φορέα τὸ πυκνὸ σκότος τοῦ σκεπτικισμοῦ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀκύρωση τῆς ἐπιστημονικῆς ἐγκυ- ρότητας. 4 ιακηρύττουν μὲ κάθε τρόπο, πὼς ἡ ἐπιστημονικὴ γνώση δὲν ἐ ἔχει Καμμία σχέση μὲ τὴν ἄγνωστη ἀντικειμενικὴ πραγματικότητα. Σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις ἡ ἐπιστημο- νικὴ θεωρία καθιστᾶ κατανοητὸ τὸ φαινόμενο, προσφέροντας κάποια δυνατότητα πρόόδλεψης. ᾿Επιδάλλεται ἀπὸ τὶς ἀνάγκες τῆς τεχνολογίας, νὰ ἀσχολούμαστε μὲ τὴν ἐπιστήμη μόνον, ὅταν ἔχουμε προοπτικὴ ἐπιτυχίας -- κάθε ἄλλη περίπτωση εἶναι μα- ταιοπονία. Οἱ περιοριομένες ἀποτυχίες τῆς ἐπαγωγῆς καὶ τῆς παραγωγῆς, οἱ ὁποῖες σὲ μία ἐρευνὴ τικὴ προσπάθεια εἶναι ἀναπόφευκτες, κλονίξουν κακόδουλα τὴν πίστη στὴν ἀντικειμενικὴ γνώση καὶ μειώνουν ἀδικαιολόγητα τὸ κῦρος τῶν ἐπιστημονικῶν