ΕΘΝΙΚΑ Μπαγιάτικο ξαναζεσταμμένο πιᾶτο ̓Απὸ τὴν χαραυγὴ τῆς δημιουργίας τοῦ πολιτισμοῦ, ἀπὸ τὴν σύσταση τῆς πρώτης κοινωνίας μέχρι σήμερα δεκάδες χιλιάδες ἐτῶν ἔχουν παρέλθει. Καὶ ἐνῶ ἐπιφανειακὰ οἱ πρόοδοι, ποὺ συντελοῦνται τόσο στὸν πνευματικὸ ὅσο καὶ στὸν ὑλικὸ τομέα, εἶναι ἀξιοσημείωτες, ἐν τούτοις στὴν οὐσία τῶν πράγμάτων τίποτα ἀπολύτως δὲν ἔχει ἀλλάξει. ̓Απὸ τὴν ἐποχὴ τῶν σπηλαίων καὶ τῆς ἀνακαλύψεως τοῦ τροχοῦ ἕως τὴν περίοδο τοῦ παιδιοῦ τοῦ σωλήνα καὶ τῆς κατακτήσεως τοῦ διαστήματος οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔπαψαν διαχρονικὰ νὰ διαχωρίξονται καὶ νὰ κατατάσσονται σὲ δύο δασικὲς χατηγορίες. Στὴν πρώτη ἀνήκουν οἱ δημιουργοὶ τοῦ πολιτισμοῦ, οἱ φωτοδότες τῆς ἀνθρωπότητος καὶ στὴν δεύτερη οἱ καταστροφεῖς τοῦ πολιτισμοῦ, οἱ Φωτοσδέστες τῆς προόδου καὶ τῆς ἐπιστημονικῆς ἔφευνας. ̓Εὰν ἀναξητήσουμε τὰ αἴτια ἐκεῖνα ποὺ ὁημιούργησαν τήν κατάταξη αὐτή, θὰ παρατηρήσουμε χαὶ πάλι, ὅτι ἐπιφανειακὰ εἶναι πολλά: θρησκευτικά, κοινωνικά, πολιτικά, οἰκονομικὰ καὶ ἄλλα, ἀλλὰ στὴν οὐσία μία καὶ μοναδικὴ εἶναι ἡ πηγὴ ἐκπορεύσεως, τὸ δασικὸ αἴτιο δημιουργίας τῆς δεύτερης ὁμάδος: Ἢ ἐξουσία καὶ ἡ θέληση διατηρήσεως καὶ ἐπιδολῆς της. Μὲ τὴν πάροδο τῶν ἐτῶν ἀπὸ τὴν πρωτοεμφάνισῃ τῆς ἐξουσιαστικῆς δομῆς μέσα στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες ἄρχισαν νὰ διαμορφώνονται στὴν ὑφήλιο δύο τάσεις, καὶ ἡ ἀόριοτη ἔννοια τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸ ἐπίπεδο τῆς μικρῆς ὁμάδας νὰ ἐπεκτείνεται σὲ ἐκεῖνο τῆς χρατικῆς ὀντότητας, τῆς αὐτοχρατορίας. ο κόσμος χωρίζεται στὰ δύο: Στὶς ἀνατολικὲς αὐτοκρατορίες τοῦ ἐξουσιασμοῦ καὶ στὶς δυτικὲς-ἑλλη νικὲς πόλειςκράτη. Χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῶν ἀνατολικῶν αὐτοκρατοριῶν εἶναι ἡ συγκεντρωτικὴ ἐξουσία, ὁ ἐξουσιαστῆς μονάρχης, ποὺ ταυτίξεται μὲ μία ἄλλη μορφή ἐξουσίας, ποὺ καλεῖται θεός, ᾗ ἀνυποληψία τοῦ ἀτόμου, ποὺ χάνεται μέσα στὴν ἀπρόσωπη μάζα, ἡ γνώση, ποὺ περιορίζεται σὲ κάστες ἐξουσίας καὶ τέλος ὁ φόόος. Τέτοια κράτη ἦταν ἡ Αἴγυπτος, ἡ ̓Ασσυρία, ἡ Βαδυλωνία, ἡ Περσία καὶ ἄλλα, ποὺ ἀνῆκαν στὸ ἴδιο πρότυπο ἐξουσιοκρατίας. Στὸν ἀντίποδα, στὸν χῶρο τῆς Δύσεως, ἕνα καὶ μόνο «κράτος», μία καὶ μόνο φιλοσοφία ἓ ἔρχεται νὰ ἀντιταχθή σθεναρὰ στὴν προσπάθεια ἐξουσιασμοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἢ Ελλάδα. ̓Εδῶ, σ ̓ αὐτὸν τὸν χῶρο καὶ σὲ ὅσους τόπους ἐπηρέαξε ἀκόμα τὸ ̓Ελληνικὸ Πνεῦμα, μετὰ ἀπὸ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ὑπέστη ἀκόμα καὶ στὸν χῶρο τῆς ̓ Ανατολῆς, ὅπου κυριαρχοῦσε πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τῶν ἐξουσιαστικῶν καὶ ἐκφυλιστικῶν τάσεων ποὺ ἀνέπτυξαν ὅσοι δὲν ἀνέχονταν τὴν ἐλευθερία σκέψεως, λόγου καὶ κατ ̓ ἐπέχτασιν γνώσεως, παρατηροῦμε νὰ ἀναπτύσσονται οἱ ἀχριθῶς ἀντίθετες πολιτισμικὲς ἔννοιες καὶ ἀξίες ἀπὸ αὐτὲς τῆς μετέπειτα ἐξουσιαστικῆς ̓Ανατολῆς: ̓ ̓Αποχέντρωση, ὅπου ἡ πόλις- -κράτος κυριαρχεῖ, ἀπουσία ἐπαγγελματικοῦ ἱ ἐερατείου, ἐναλλαγὴ στὴν ἐξουσία καὶ συμμετοχή τοῦ δήμου ἀκόμα καὶ στὰ ὀνομαζόμενα ὀλιγαρχικὰ καθεστῶτα στὶς διαδικασίες λήψεως ἀποφάσεων. 'Ο ὅρος πολίτης καθίσταται οὐσιαστικὸς παράγων προόδου καὶ ἀναπτύξεως τῶν Ελληνικῶν κοινωνιῶν, ἡ γνώση ἁπλόχερη διασκορπίζξεται σὲ ὅλες τὶς κοινωνικὲς τάξεις τῶν Ελληνικῶν πόλεων, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσους μὴ "Έλληνες φυλετικὰ τὴν ζητοῦν, μὲ ἀποτέλεσμα σὺν τῷ χρόνῳ τὸν ἐκ νέου ἐκπολιτισμό, ἐξελληνισμὸ τῆς οἰκουμένης. Καὶ λέμε τὸν ἐκ νέου ἐκπολιτισμό, γιατὶ ὁ πρῶτος ἐξελληνισμὸς ἔγινε, ὅταν στὰ δάθη τῆς προϊστορίας Ἕλληνες ὃ ὅπως ὁ Ηρακλῆς, ὁ Διόνυσος, οἱ ̓Αργοναῦτες καὶ ἄλλοι πολλοὶ εἰχαν ἀναλάδει τὴν ἐξάπλωση τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως σὲ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη πρὸ τῆς ἐπαναστάσεως τῶν ἐν δυνάμει ἐξουσιαστικῶν στοιχείων, ποὺ εὑρίσκοντο στοὺς τόπους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι, φοδούμενοι τὸ ζωογόνο ἑλληνικὸ φῶς