ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ δού, λοιπόν, ὅτι καὶ οἱ σημερινοὶ «ποιμένες ὑπηρεσίας» τῆς ἡμετέ- ρας στάνης καλοῦνται νὰ γευθοῦν τὸ «κυπριακὸν πιᾶτον», τὸ ὁποῖον ἡτοί- µασαν --ἐν ἀγαστῇ συμπνοίᾳ, παρὰ τὰ θορυβώδη ἀντιλεγόμενα--- οἱ ἀρχι- μάγειροι ᾽Ανατολῆς καὶ Δύσεως εἰς τὰ κοινὰ μαγειρεῖα των. Εἶναι, ἄλλωστε, οἱ μόνοι ἐγχώριοι «μπιστικοί», οἱ ὁ- ποῖοι, λόγω τῆς προσφάτου «ἐπαγγελ- ματοποίησής» τῶν (διὰ νὰ νεολογίσω- μεν προσηκόντως), δὲν ἔχουν μέχρι στιγμῆς δοκιμάσει τὸ ποικίλως σερβι- ριζόμενον τοῦτο ἔδεσμα, τὸ ὁποῖον, βαρὺ καὶ δύσπεπτον ὡς ἐκ φύσεως εἴ- ναι, εἶχε κατὰ τὰ παρελθὸν πολλοὺς ὁ- μοτέχνους τῶν «βαρυστομαχιάσει», ἐ- νίους δὲ καὶ εἰς «κῶμα» ὁδηγήσει... Βεβαίως, «ἡ τοῦ ὄνου συμφορὰ» τοῦ αἰσωπείου μύθου ἔχει πάντοτε τὴν δι- δακτικήν της ἀξίαν, δι᾽ ὅ καὶ ἡ ἀρχικὴ εὐγενεστάτη (ὄχι, παίζομεν!) ἄρνησις ---κ«θαυμάσιον τὸ φαγητόν, πλήν, μοῦ, σοῦ, τοῦ, ξοῦ...»--- τουτέστιν «παρελ- θέτω ἀφ᾽ ἡμῶν....». Ὅμως, ὡς φαίνε- ται, ἡ ἄρνησις αὕτη ἤγειρεν ἤδη τὴν μῆνιν τῶν ἀρχιμαγείρων (καὶ τῶν ἐγ- χωρίων λαντζέρηδών των), οἵτινες πράττουν καὶ θὰ πράξουν ὅ,τι δύναν- ται (καὶ τὶ δὲν δύνανται!), ὅπως τὸ πα- ρασκευασθὲν φαγωθῆ, ζεστὸν ἤ κρῦ- ον. (Ὅσον κρυώνει, τόσον δυσπεπτό- τερον καθίσταται). Τὸ θλιβερὸν συνακόλουθον τοῦ µοι- ραίου τούτου ἐδέσματος εἶναι, ὅτι, ὅ- στις ἀρνηθῆ νὰ τὸ γευθῆ, «τρώγεται» ὁ ἴδιος καὶ ὅστις τὸ φάγη, τὸν «τρώγει- » τὸν ἴδιον! Πάντως, τὸ ραντεβοῦ μὲ «τὴν ἱστορίαν» ἤ μὲ τὸ γεῦμα ἔχει κλεισθη, ἡ δὲ μεσημβρία πλησιάζει... Ε ὰν ἦτο ἀληθὲς τὸ λεγόμενον ὅτι ἡ ὑπερβολὴ φονεύει, ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ πολλοῦ θὰ ἐκατοικεῖτο ἀπὸ κουρού- νας μόνον, καθὼς δὲν ὑπάρχει συνέλ- λην, ποὺ νὰ μὴν «βλέπη» καθημερινῶς πέντε καμήλους ὡς κώνωπας καὶ πέν- τε κώνωπας ὡς καμήλους, ἀναλόγως τοῦ προσωπικοῦ συμφέροντος ἤ τῶν κομματικῶν ὀμματούαλίων του. Τὰ ἡ- µέτερα καλὰ καθίστανται οὕτω κάλλι- στα, τὰ ἀλλότρια κακά, κάκιστα᾽ καὶ τοὔμπαλιν. Πρὸς ἄμβλυσιν τοῦ φαινομένου ἐ- σκέφθην νὰ προτείνω τὴν διὰ νόµου κατάργησιν τοῦ ὑπερθετικοῦ βαθμοῦ ὅλων τῶν ἐπιθέτων καὶ τὴν ὑποχρεωτι- κὴν διδασκαλίαν εἰς τὰ σχολεῖα τοῦ µαθήµατος τῆς Σημαντικῆς (τῆς ἔπι- στήµης, ποὺ διδάσκει τὸ νόημα καὶ τὰς διαστάσεις τῶν λέξεων), πλήν «οὐκ ἐᾷ µε» τὸ τοῦ Ροΐδου πάθημα. ἕως γνωστόν, ὁ Ροΐδης εἶχεν ὑποδεί- ξει, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἕνα νόμον µόνον χρειάζεται, τὸν «περὶ τηρήσεως τῶν κειμένων νόμων», ὅμως ἡ πρότασίς του ἀπερρίφθη, διότι ἀφ᾽ ἑνὸς θὰ κατε- δίκαζεν εἰς ἀνεργίαν τοὺς τριακοσίους νομοθέτας μας καὶ τὰς χιλιάδας τῶν παρατρεχαμένων των, οἵτινες, ἀσχο- λοῦνται ἐπαγγελματικῶς μὲ τὴν νομο- θετικὴν παραγωγήν, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ θὰ ἐστέρει τοὺς νεοέλληνας ἀπὸ τὸ προ- σφιλέστερον τῶν σπὸρ ἤτοι τὴν ἀνα- γραφὴν εἰς τὰ παλαιότερα τῶν ὑποδη- μάτων τῶν παντὸς νομοθετήματος. Παρομοίως, τυχὸν κατάργησις τοῦ ὑπερθετικοῦ τῶν ἐπιθέτων ἀμέσως- ἀμέσως θὰ μετέτρεπε πολλὰς τῶν ποι- μένων µας «βαθυτάτας» συγκινήσεις εἰς «βαθεῖας» ἁπλῶς, ἐνῶ ἡ διδασκα- λία τῆς Σημαντικῆς θὰ ἔκαμεν πολλὰ πρόβατα νὰ κατανοοῦν τὰ διαλαμβα- νόμενα καὶ ἀντὶ νὰ χειροκροτοῦν ἤ νὰ θυμώνουν, ἁπλῶς νὰ γελοῦν μὲ τὴν πλημμύραν τῶν ὑπερθετικῶν ποὺ ρυ- παίνουν τοὺς ἀθηναϊκοὺς τοίχους ἤ κοσμοῦν τοὺς τίτλους τῶν καθημερι- νῶν ἐφημερίδων.