Β.ΣΠΑΝΔΑΓΟΣ -Ρ.ΣΠΑΝΔΑΓΟΥ -Δ.ΤΡΑΥΛΟΥ, Οἱ Αστρονόμοι τῆς ̓ Αρχαίας ̓Ελλάδος Τὸ ση μαντικὸ αὐτὸ ἔργο συγκεντρώνει τὰ σωζόμενα διογραφικὰ καὶ ἐργογραφικὰ στοιχεῖα τῶν ἀστρονόμων τῆς ̓Αρχαίας Ἑλλάδας ὁ ἀπὸ τὸ 1500 π.Χ. ἕως τὸ 500 μ.Χ. ;παλύπτοντας δύο χιλιετίες διαρκοῦς ἐ ἐπιστημονικοῦ λόγου τῆς ἐπιστή μης τοῦ Οὐρανοῦ. Περιλαμόάνει 188 ὁ ἀστρονόμους, ξεκινώντας ὁ ἀπὸ τὸν Κένταυρο, τὸν Ατλαντα καὶ τὸν ̓Ορφέα καὶ φτάνοντας στὴν Ὑπατία, τὴν τελευταία λάμψη τῆς Ἐπιστήμης καὶ τοῦ Λόγου, ποὺ κατακρεουργήθηχε ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς στὶς ἀρχὲς τοῦ θεοκρατικοῦ Μεσαιωνικοῦ σκότους. Πέρα ἀπὸ τὸν 6ίο καὶ τὸ ἔργο τῶν Ἑλλήνων ὁ ἀστρονόμων τὸ θιθλἰο περιλαμθάνει τὴν περιοδολόγη ση τῆς Ἑλλη νικῆς ἀστρονομίας, τὶς σχολὲς ποὺ ἤχμασαν κατὰ τοὺς κλασσικοὺς καὶ ἀλεξανδρινοὺς χρόνους καθὼς καὶ ἕναν κατάλογο τῶν ἀστρονομικῶν ἔργων ποὺ διασώθηκαν αὐτούσια. ̓Ακόμη οἱ συγγραφεῖς καταγράφουν τὶς πρακτικὲς ἐφαρμογὲς τῆς μετεωρολογίας καὶ τῆς ἀστρονομίας στῆν ̓Αρχαία Ἑλλάδα, τὴν ἀστρονομικὴ καὶ μετεωρολογικὴ ὁρολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τὶς ἀστρονομικὲς ἔννοιες ποὺ χρη σιμοποιήθηχαν. Τὸ ἐἔργο συμπληρώνουν ἡ παράθεση καταλόγων τῶν ση μαντικότερων ἀστεροσχοπείων καὶ τῶν ἄστρονομικῶν - μετεωρολογικῶν ὁ ὀργάνων τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἆ ἀστρονόμων. Τὰ μεγάλα συμπεράσματα γιὰ τὴν Ἱστορία τῆς ̓Ανθρωπότητας, ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὴ μελέτη τοῦ συγκεκριμένου ἔργου, εἶναι δύο: Πρῶτον: Οὐδεὶς ἄλλος λαὸς κατὰ τὸ παρελθόν, πλὴν τῶν ἀρχαίων. Ἑλλήνων, ἀσχολήθηχε μὲ τῆν ἀστρονομία καὶ τὴν χοσμολογία, ἀφοῦ κανένα μὴ ἑλληνικὸ ἔ ἔργο ἐπιστη μονικὸ ἢ ὄνομα ξένου ὁἀστρονόμου δὲν ἔἔχει διασωθεῖ, μπροστὰ στοὺς ἑκατοντάδες ἀρχαίους Ἕλληνες μελετητές, ὥστε νὰ καταρρέει καὶ ἀπὸ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς τὸ παραμύθι τοῦ «ἐξ Ανατολῶν τὸ φῶς». Δεύτερον: Ατυχῶς οἱ πολύτιμες ἐργασίες τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἀστρονόμων «χάθηκαν» (ὅπως «χάθηκαν» καὶ πλεῖστες λλες ἐργασίες τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σοφῶν) κατὰ τὴν καταστροφὴ ἀπὸ τὴν πυρπόληση τῆς Βιθλιοθήκης τῆς Αλε- Ντὲ Σάντις, ὁ ποιητὴς τῆς Στερνατίας «Ὅταν γεννιέται ἕνας ποιητής, ἕνα σκοτάδι πεθαίνει. Καὶ ὅταν φεύγει, φωτιὰ ἀφήνει στὴν ἑστία τῆς ποίησης καὶ μᾶς ζεσταίνει». Ὃ Καίσαρες Ντὲ Σάντης ἦταν ὁ ποιητὴς τῆς Στερνατίας, τῆς ἑλληνόφωνης πόλεως τοῦ Σαλέντου τῆς Κάτω ̓Ιταλίας. ταν ἕνας ἀπὸ τοὺς τελευταίους, ποὺ ἔγραψαν στὴν ἑλληνικὴ Σαλεντινὴ διάλεκτο. Γεννήθηκε στὴν Στερνατία τὸ 1920. Η ζωή του ἦταν γεμάτη στερήσεις καὶ δάσανα. Ξενητεύτη κε στὴ Γερμανία γιὰ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα ὡς ἐργάτης. ̓Εκεῖ συνάντησε πολλοὺς “Ἕλληνες μετανάστες ἀπὸ τὴν ̓Ελλάδα καὶ κοντά τους ἔμαθε καὶ τὴν κοινὴ “Ελληνικὴ διάλεκτο. “ΠΗ πρώτη «καλημέρα» καὶ ἡ τελευταία «καληνύχτα» του ἦταν: «Αδέλφια, σᾶς ἀγαπῶ!». Εἶχε πάντα στὴν καρδιά του τὴν Στερνατία μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῆς καὶ τὴν Ελλάδα. Μὰ πιότερο ἀπ’ ὅλα τὸν ἔκαιγε ἡ μητρική του γλῶσσα. Ἢ ἑλληνικὴ Σαλεντινὴ διάλεκτος, ποὺ ἔγραψε καὶ τὰ ποιήματά του. Δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν κρατήσουν τὰ πλούτη τῆς Γερμανίας. Γι’ αὐτὸ σὰν χελιδόνι γύρισε στὴν μητρικὴ φωλιά. Τὰ λίγα τὰ ζέσταινε ἡ γλῶσσα καὶ τὰ ἔκαμε πολλά. --.-