9810 ΔΑΥΛΟΣ/164-165, Αὔγ.-Σεπτ. 1995 Ἢ πλήρης διαστρέθλωση τῆς νεώτερης Ἑλληνικῆς Ἱστορίας Κύριε διευθυντά, Τὸ ἔξοχο περιοδικό σας φώτισε ἄλλη μιὰ ἃἄγνωστη γιὰ ἐμένα περίοδο τῆς ἱστορίας. Δυστυχῶς στὸ σχολεῖο λίγα εἶναι αὐτὰ ποὺ διδασκόμαστε γιὰ τὴν νεότερη ἱστορία μας καὶ τίποτα γιὰ τὴν νεότατη. Μόνον στὴν Γ’ Γυμνασίου οἱ μαθητὲς μαθαίνουν γιὰ τὴν ἔνδοξη Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ στὴν Γ Λυκείου γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ (ἀπὸ τὸ 1821 ὡς τὸ 1832) χαὶ γιὰ τὴν μικρασιατικὴ ἐἐκστρατεία. Ἐπειδὴ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα τοῦ 2θοῦ αἰώνα -Όσον ἀφορᾶ ἐ ἐμένα καὶ ἴσως ἄλλους μαθητὲς- εἶναι ἐντελῶς ἄγνωστα, δεχόμαστε ὡς ἀληθινὸ ὅ,τι διδασκόμαστε ἀπὸ τὸ ὄιθλίο τῆς Γ’ Λυκείου τῆς γ ́ καὶ δ ̓ δέσμης «(Θέματα Νεότερης καὶ Σύγχρονης ἹἹστορίας ἀπὸ τὶς πηγές». ̓Απὸ τὶς γενικὲς γνώσεις ποὺ ἔχω καὶ τὰ γραφόμενα τοῦ θιθλίου τῆς Ἱστορίας γόμιζα, ἕ ὅτι ὁ Ε. Βενιζέλος ἡ ήταν ὁ «ἐθνάρχης» μας καὶ σπουδαῖος πολιτικός. ̓ Ὅμως, ἕ ὅταν διάθασα στὸ τεῦχος 157 τοῦ «Δαυλοῦ» τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Παναγιώτη Κουθαλάκη καὶ στὸ τεῦχος 161 τοῦ κ. Λευτέρη Μαρματσούρη γιὰ τὸν Ε. Βενιζέλο, ἔμεινα ἔκπληκτη. Δὲν φτάνουν ὅλα τὰ ψεύδη, ποὺ διδασκόμαστε γιὰ τοὺς «Ἰνδοευρωπαίους», τὸ δόγμα «Ἐξ ̓Ανατολῶν τὸ φῶς» ἢ γιὰ τοὺς «ὁμοφυλόφιλους ἀρχαίους Ἕλληνες», ἡ παραχάραξη συνεχίζεται καὶ στὴ νεότερη ἱστορία. Διότι τὸ θιθλίο τῆς τρίτης Λυκείου προπαγανδίζει φανερὰ τὸν Ε. Βενιζέλο. Γιὰ παράδειγμα στὴ σελίδα 399, χεφάλαιο ΣΤ κείμενο γ ́ μὲ τίτλο «ὖ Ηταν ἀναπόφευχτη ἡ τραγωδία καὶ ποιός φταίει;». Στὶς ἑπόμενες παραγράφους ὁ συγγραφεὺς τοῦ θιθλίου προσπαθεῖ νὰ ὑπερασπίσει τὸν Ε. Βενιζέλο καὶ νὰ ἀνατρέψει τὶς κατηγορίες ἐναντίον του. Στὸ «συμπέρασμα», σελ. 403, ἐν ὦ κανεὶς θὰ περίμενε ὅτι ὅλοι οἱ κομματικοὶ ἡγέτες καὶ οἱ ἀλλοι παράγοντες θὰ μποροῦσαν νὰ θεωρη θοῦν συναίτιοι τῆς μικρασιατικῆς τραγωδίας, ὁ συγγραφέας ἐξαιρεῖ τὸν Βενιζέλο: «Στὴν πιθανότερη ἐκδοχὴ - “συναίρεση θὰ μποροῦσαν ὅλα αὐτὰ νὰ θεωρη θοῦν συναίτια πρὸς ἕνα ἀποτέλεσμα. Πάλι ὅμως φαίνεται νὰ διαφεύγει τὸ πρῶτο αἴτιο» (δηλαδὴ ὁ Βενιζέλος). Καταλαθαίνουμε λοιπὸν ἐ ἐμεῖς οἱ μαθητές, ὅτι ὁ Βενιζέλος, παρόλο ποὺ αὐτὸς ἄρχισε τὴ μιχρασιατυχῇ ἐκστρατεία, δὲν ἔφταιγε καθόλου, ἀλλὰ ἦταν ὁ μόνος ἀνεύθυνος. Μάλιστα στὴ σελ. 381, κεφ. Ε ́, κείμενο δ ́ μὲ τίτλο «Ἢ συνθήκη τῆς Λωζάννης» ὁ συγγραφέας πλέκει ὕμνους στὸν Βενιζέλο: «τὸ δύσκολο ἔργο τῆς ἐκπροσώπησης τῆς ̓ Ελλάδος ἡ “Ελληνικὴ ἐπαναστατικὴ κυδέρνηση τὸ εἶχε ἀναθέσει πάλι στὸν ̓Ελ. Βενιζέλο. Ρόλος τραγικὸς (ἀλήθεια; ) γιὰ τὸν ὁραματιστὴ τῆς Μεγάλης ̓Ιδέας, νὰ διαπραγματεύεται τὸν ὁριστικὸ ἀκρωτη: ριασμότης. ο μεγάλος ὁ ὁραματιστὴς ὅμως ἦταν χαὶ ρεαλιστής. Καὶ κατάφερε ὅ,τι τοῦ ἐπέτρεπαν οἱ περιστάσεις». Αὐτὰ διδασκόμαστε στην τρίτη Λυκείου γιὰ τὸν Ε. Βενιζέλο ̓ κι ἂν δὲν ἡ ηταν τὸ θαυμάσιο περιοδιχό σας, ποὺ πάντα διαλύει τὰ σκοτάδια τῆς πλάνης, θὰ θεωροῦσα ἀκόμα τὸν Ε. Βενιζέλο «ἐθνάρχη». Θὰ σᾶς παρακαλοῦσα νὰ κάνετε μιὰ ἐχτενέστερη καὶ λεπτομερέστερη ἀναφορὰ στὴ μικρασιατικὴ ἐκστρατεία καὶ νὰ φωτίσετε τὶς ἀληθινὲς πλευρές της. Θὰ ἦταν δὲ πολὺ μεγάλη δοήθεια γιὰ τοὺς μαθητές, ἂν οἱ ἄξοχοι συνεργάτες σας μποροῦσαν σὲ χάθε τεῦχος νὰ δημοσιεύουν ἔστω ἕνα μικρὸ ἄρθρο, ποὺ νὰ ἔχει σχέση μὲ τὴν ἱστορία τοῦ αἰώνα μας, διότι ἔχουμε πλήρη μεσάνυχτα. Αὐτὸ θέθαια εἰναι ντροπή, ὅμως δὲν φταῖνε οἱ “Ἕλληνες μαθητές, γιατὶ ποιός μπορεῖ νὰ τοὺς διδάξει τὴ νεότερη καὶ νεότατη ἱστορία μας, ἀντικειμενικὰ μάλιστα, τὸ σχολεῖο ἢ τὰ ΜΜΕ; Μόνον φωτισμένοι ἀνθρωποι, πατριῶτες καὶ ἀγωνιστὲς ὅπως ἐσεῖς καὶ οἱ συνεργάτες σας μποροῦν νὰ δοηθήσουν τὰ ἑλληνόπουλα νὰ μάθουν τὴν πραγματικὴ ἱστορία τῆς χώρας τους. Γιατὶ ἡ παραχάραξη καὶ ἡ ἀπόκρυψη τῶν ἱστοικῶν γεγονότων καὶ ἡ ἄγνοια αὐτῶν ἀπὸ ἐμᾶς εἰναι ὅ,τι χειρότερο. Θὰ ἐπιθυμοῦσα νὰ τελειώσω τὸ γράμμα μου μὲ τὴν τελευταία φράση τοῦ θιθλίου τῆς Ἱστορίας Γ Λυκείου γ καὶ δ ́ δέσμης, ποὺ δείχνει τὴν ὑποχρισία καὶ τὴν ἀνθελληνικὴ πολιτική τοῦ Ε. Βενιζέλου. Στὴ σελ. 406, ὅπου γίνεται λόγος γιὰ τὸ σύμΦωνο ἑλληνοτουρχικῆς Φιλίας, διαθάζω: «Μέσα σὲ ἕνα κλίμα φιλίας, εἰρήνης καὶ συνεργασίας ἐντάσσεται καὶ ἡ ἐπιστολὴ Βενιζέλου γιὰ τὴν ἀπονομὴ δραδείου εἰρήνης στὸν ̓Ατατούρ»». Μετὰ τιμῆς ̓Αδαμαντία Αἰκατερινίδη Μαθήτρια Γ ́ Λυκείου, γ ́ δέσμη Θερίσου 14,26226, Πάτρα Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴ σχέση τοῦ Μ. Κωνσταντίνου μὲ τὸν Χριστιανισμὸ ̓Αγαπητὲ κ. διευθυντά, Μετὰ τὸ κείμενο γιὰ τὸν Μ. Κωνσταντῖνοτοῦ τεύχους 149, ποὺ μᾶς «ξένισε» λίγο, ἦρθε τὸ κείμενο τοῦ κ. Ε. Μπεξῆ, γιὰ νὰ δώσει χωρὶς μυθο- πλασίες τὴν πραγματικὴ ἱστορικὴ μορφή του. Σ ̓ αὐτὸ θἄᾶθέλα νὰ προσθέσω καὶ τὰ ἑξῆς: ὋὉ Μ. Κωνσταντῖνος γεννήθηκε στὴ Νύσα τῆς Θρακικῆς Τριθαλλίας (νῦν Σερθίας), πατρίδα