9810 ΔΑΥΛΟΣ/164-165, Αὔγ.-Σεπτ. 1995 Ἢ πλήρης διαστρέθλωση τῆς νεώτερης Ἑλληνικῆς Ἱστορίας Κύριε διευθυντά, Τὸ ἔξοχο περιοδικό σας φώτισε ἄλλη μιὰ ἃ ἄγνω- στη γιὰ ἐμένα περίοδο τῆς ἱστορίας. Δυστυχῶς στὸ σχολεῖο λίγα εἶναι αὐτὰ ποὺ διδασκόμαστε γιὰ τὴν νεότερη ἱστορία μας καὶ τίποτα γιὰ τὴν νεότατη. Μόνον στὴν Γ’ Γυμνασίου οἱ μαθητὲς μαθαίνουν γιὰ τὴν ἔνδοξη Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ στὴν Γ Λυκείου γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ (ἀπὸ τὸ 1821 ὡς τὸ 1832) χαὶ γιὰ τὴν μικρασιατικὴ ἐ ἐκστρατεία. Ἐπειδὴ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα τοῦ 2θοῦ αἰώνα -Όσον ἀφορᾶ ἐ ἐμένα καὶ ἴσως ἄλλους μαθητὲς- εἶναι ἐντελῶς ἄγνωστα, δεχόμαστε ὡς ἀληθινὸ ὅ,τι δι- δασκόμαστε ἀπὸ τὸ ὄιθλίο τῆς Γ’ Λυκείου τῆς γ΄ καὶ δ᾽ δέσμης «(Θέματα Νεότερης καὶ Σύγχρονης ἹἹστορίας ἀπὸ τὶς πηγές». ᾿Απὸ τὶς γενικὲς γνώσεις ποὺ ἔχω καὶ τὰ γραφόμενα τοῦ θιθλίου τῆς Ἱστο- ρίας γόµιζα, ἕ ὅτι ὁ Ε. Βενιζέλος ἡ ήταν ὁ «ἐθνάρχης» μας καὶ σπουδαῖος πολιτικός. ᾿ Ὅμως, ἕ ὅταν διάθα- σα στὸ τεῦχος 157 τοῦ «Δαυλοῦ» τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Παναγιώτη Κουθαλάκη καὶ στὸ τεῦχος 161 τοῦ κ. Λευτέρη Μαρματσούρη γιὰ τὸν Ε. Βενιζέλο, ἔμει- να ἔκπληκτη. Δὲν φτάνουν ὅλα τὰ ψεύδη, ποὺ δι- δασκόμαστε γιὰ τοὺς «Ἰνδοευρωπαίους», τὸ δόγ- μα «Ἐξ ᾽Ανατολῶν τὸ φῶς» ἢ γιὰ τοὺς «ὁμοφυλό- φιλους ἀρχαίους Ἕλληνες», ἡ παραχάραξη συνε- χίζεται καὶ στὴ νεότερη ἱστορία. Διότι τὸ θιθλίο τῆς τρίτης Λυκείου προπαγανδίζει φανερὰ τὸν Ε. Βενιζέλο. Γιὰ παράδειγµα στὴ σελίδα 399, χεφάλαιο ΣΤ κείµενο γ΄ μὲ τίτλο «ὖ Ηταν ἀναπόφευχτη ἡ τραγω- δία καὶ ποιός φταίει;». Στὶς ἑπόμενες παραγράφους ὁ συγγραφεὺς τοῦ θιθλίου προσπαθεῖ νὰ ὑπερα- σπίσει τὸν Ε. Βενιζέλο καὶ νὰ ἀνατρέψει τὶς κατη- γορίες ἐναντίον του. Στὸ «συμπέρασμα», σελ. 403, ἐν ὦ κανεὶς θὰ περίμενε ὅτι ὅλοι οἱ κομματικοὶ ἡγέ- τες καὶ οἱ ἀλλοι παράγοντες θὰ μποροῦσαν νὰ θε- ωρη θοῦν συναίτιοι τῆς μικρασιατικῆς τραγωδίας, ὁ συγγραφέας ἐξαιρεῖ τὸν Βενιζέλο: «Στὴν πιθα- νότερη ἐκδοχὴ - “συναίρεση θὰ μποροῦσαν ὅλα αὐτὰ νὰ θεωρη θοῦν συναίτια πρὸς ἕνα ἀποτέλεσμα. Πά- λι ὅμως φαίνεται νὰ διαφεύγει τὸ πρῶτο αἴτιο» (δη- λαδὴ ὁ Βενιζέλος). Καταλαθαίνουμε λοιπὸν ἐ ἐμεῖς οἱ µαθητές, ὅτι ὁ Βενιζέλος, παρόλο ποὺ αὐτὸς ἄρχισε τὴ μιχρασια- τυχῇ ἐκστρατεία, δὲν ἔφταιγε καθόλου, ἀλλὰ ἦταν ὁ μόνος ἀνεύθυνος. Μάλιστα στὴ σελ. 381, κεφ. Ε΄, κείμενο δ΄ μὲ τίτλο «Ἢ συνθήκη τῆς Λωζάννης» ὁ συγγραφέας πλέκει ὕμνους στὸν Βενιζέλο: «τὸ δύ- σκολο ἔργο τῆς ἐκπροσώπησης τῆς ᾿ Ελλάδος ἡ “Ελληνικὴ ἐπαναστατικὴ κυδέρνηση τὸ εἶχε ἀνα- θέσει πάλι στὸν ᾿Ελ. Βενιζέλο. Ρόλος τραγικὸς (ἀλήθεια; ) γιὰ τὸν ὁραματιστὴ τῆς Μεγάλης ᾿Ιδέ- ας, νὰ διαπραγματεύεται τὸν ὁριστικὸ ἀκρωτη: ριασµότης. ο μεγάλος ὁ ὁραματιστὴς ὅμως ἦταν χαὶ ρεαλιστής. Καὶ κατάφερε ὅ,τι τοῦ ἐπέτρεπαν οἱ πε- ριστάσεις». Αὐτὰ διδασκόµαστε στην τρίτη Λυκείου γιὰ τὸν Ε. Βενιζέλο᾽ κι ἂν δὲν ἡ ηταν τὸ θαυμάσιο περιοδι- χό σας, ποὺ πάντα διαλύει τὰ σκοτάδια τῆς πλάνης, θὰ θεωροῦσα ἀκόμα τὸν Ε. Βενιζέλο «ἐθνάρχη». Θὰ σᾶς παρακαλοῦσα νὰ κάνετε μιὰ ἐχτενέστε- ρη καὶ λεπτομερέστερη ἀναφορὰ στὴ µικρασιατικὴ ἐκστρατεία καὶ νὰ φωτίσετε τὶς ἀληθινὲς πλευρές της. Θὰ ἦταν δὲ πολὺ μεγάλη δοήθεια γιὰ τοὺς μα- θητές, ἂν οἱ ἄξοχοι συνεργάτες σας μποροῦσαν σὲ χάθε τεῦχος νὰ δημοσιεύουν ἔστω ἕνα μικρὸ ἄρθρο, ποὺ νὰ ἔχει σχέση μὲ τὴν ἱστορία τοῦ αἰώνα μας, διότι ἔχουμε πλήρη μεσάνυχτα. Αὐτὸ θέθαια εἰναι ντροπή, ὅμως δὲν φταῖνε οἱ “Ἕλληνες μαθητές, γιατὶ ποιός μπορεῖ νὰ τοὺς διδάξει τὴ νεότερη καὶ νεότατη ἱστορία μας, ἀντικειμενικὰ μάλιστα, τὸ σχολεῖο ἢ τὰ ΜΜΕ; Μόνον φωτισμένοι ἀνθρωποι, πατριῶτες καὶ ἀγωνιστὲς ὅπως ἐσεῖς καὶ οἱ συνερ- γάτες σας μποροῦν νὰ δοηθήσουν τὰ ἑλληνόπουλα νὰ μάθουν τὴν πραγματικὴ ἱστορία τῆς χώρας τους. Γιατὶ ἡ παραχάραξη καὶ ἡ ἀπόκρυψη τῶν ἱστο- ικῶν γεγονότων καὶ ἡ ἄγνοια αὐτῶν ἀπὸ ἐμᾶς εἰναι ὅ,τι χειρότερο. Θὰ ἐπιθυμοῦσα νὰ τελειώσω τὸ γράμμα µου μὲ τὴν τελευταία φράση τοῦ θιθλίου τῆς Ἱστορίας Γ Λυκείου γ καὶ δ΄ δέσµης, ποὺ δείχνει τὴν ὑποχρι- σία καὶ τὴν ἀνθελληνικὴ πολιτική τοῦ Ε. Βενιζέ- λου. Στὴ σελ. 406, ὅπου γίνεται λόγος γιὰ τὸ σύμ- Φωνο ἑλληνοτουρχικῆς Φιλίας, διαθάζω: «Μέσα σὲ ἕνα κλίμα φιλίας, εἰρήνης καὶ συνεργασίας ἐντάσ- σεται καὶ ἡ ἐπιστολὴ Βενιζέλου γιὰ τὴν ἀπονομὴ δραδείου εἰρήνης στὸν ᾿Ατατούρ»». Μετὰ τιμῆς ᾿Αδαμαντία Αἰκατερινίδη Μαθήτρια Γ΄ Λυκείου, γ΄ δέσμη Θερίσου 14,26226, Πάτρα Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴ σχέση τοῦ Μ. Κωνσταντίνου μὲ τὸν Χριστιανισμὸ ᾿Αγαπητὲ κ. διευθυντά, Μετὰ τὸ κείμενο γιὰ τὸν Μ. Κωνσταντῖνοτοῦ τεύχους 149, ποὺ μᾶς «ξένισε» λίγο, ἦρθε τὸ κεί- µενο τοῦ κ. Ε. Μπεξῆ, γιὰ νὰ δώσει χωρὶς μυθο- πλασίες τὴν πραγματικὴ ἱστορικὴ µορφή του. Σ᾽ αὐτὸ θἄᾶθέλα νὰ προσθέσω καὶ τὰ ἑξῆς: ὋὉ Μ. Κωνσταντῖνος γεννήθηκε στὴ Νύσα τῆς Θρακικῆς Τριθαλλίας (νῦν Σερθίας), πατρίδα