9811 ΔΑΥΛΟΣ/164-165, Αὔγ.-Σεπτ. 1995 τοῦ Διόνυσου, καὶ σὰν ὀρφικὸς μύστης ἦταν καὶ ἀνεξίθρησκος, ὅπως ὅλοι οἱ Ἕλληνες, καὶ γνώ- στης τοῦ μυστιχιστικοῦ συµθόλου τοῦ Ὄρφι- σμοῦ, ποὺ ἦταν ὁ σταυρὸς (τόσο ὁ ᾿Ορφέας ὃ ὅσο καὶ ὁ Προμὴ θέας ἐμφανίζονται σὲ παραστάσεις σταυρωμένοι). Είναι δὲ ὁ σταυρὸς καὶ τὸ μυστι- κιστικὸ σύμδολο τῶν Καθειρίων μυστηρίων, ὅπως θὰ ἀναγνωρίσει ὁ ἐπισκέπτης τοῦ μουσεί- ου τῆς Σαμοθράκης. Στὸν χριστιανισμὸ καθιε- ρώθηκχε κατὰ τὸν 50 αἰῶνα, ὅταν ὁ Χριστιανι- σµός, ἔχοντας γίνει ἐξουσία, ἄρχισε νὰ ἀπορ- ροφᾶ τὰ τελετουργικὰ τῶν «ἐθνικῶν» ἑορτῶν Σαθάζια- Μιθραϊκὰ (γιορτὲς γένεσης), Αδώνια (γιορτὲς ἄνοιξης-ἀνάστασης τῆς φύσης), Πα- ναθήναια (γιορτὲς Αὐγούστου) κ.λπ. Ὁ Μ. Κωνσταντῖνος ἦταν ἰσόθιος-μέγιστος ποντἰφηξ τοῦ θεοῦ “Ἥλιου (ροπ/ι{εχ πιαχίπιυς) καὶ μὲ ἱεροτελεστία τοῦ ἐθνικοῦ ἀρχιερέα ἔχκα- νε τὰ ἐγκαίνια τῆς «Νέας Ρώμης». Καθιέρωσε τὴν ὀνομασία τῶν ἡμερῶν τῆς ἑθδομάδας πρὸς τιμὴν τῶν θεῶν καὶ εἰδικώτερα: τῆς πρώτης ἡμέ- ρας σὰν ἡμέρας τοῦ Ἥλιου, τῆς δεύτερης τῆς Σελήνης, τῆς τρίτης τοῦ ”Αρη, τῆς τέταρτης τοῦ Ἑρμῆ, τῆς πέμπτης τοῦ Δία, τῆς ἕκτης τῆς ᾿Αϕροδίτης καὶ τῆς ἔθδομης ὡς ἡμέρας τοῦ Κρό- νου. Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν εἰκονολατρῶν ἐπὶ τῶν εἰκονομάχων (μαχροχρόνιος, φονικό- τατος καὶ μὲ τρομακτικὲς θηριωδίες ἐμφύλιος πόλεμος ἀπὸ τὸ 726 μέχρι τὸ 843) στὸ ᾿Ανατο- λικὸ Ρωμαϊκὸ Κράτος ἔχουμε τὶς νέες ὀνομασίες (Κυριακὴ κ.λπ). Στὸ Δυτικὸ Ρωμαϊκὸ Κράτος ὅμως παρέµει- ναν μὲ τὴν ἴδια ὀνομασία µέχρι σήµερα: ϑυπάδγ- δοπηίαρ, Γωπεςἱ-Μοπάαγ-Μοπίᾶαρ, ΜαΓάΙ- ΜατίθάΙ, ΜοτογδεάΙ-Μετοο[εά!, (αἱονεαά[-]ειαί, γεπαά]- Ψεπάτεά!, αϊυτάαγ-απιδίαρ. Επέθαλε µά- λιστα γιὰ πρώτη φορὰ ὑποχρεωτικὴ ἀργία κατὰ τὴ μέρα τοῦ Ἥλιου γιὰ ὅλες τὶς δη μόσιες ὑπη- ρεσίες, δικαστήρια, ἐπαγγελματίες καὶ ἐργάτες τῶν πόλεων. Ἐξαίρεση τῆς ἀργίας ἴσχυε µόνο γιὰ τοὺς ἀγρότες λόγω τῶν εἰδικῶν καὶ ἀπρό- όλεπτων καιρικῶν συνθηκῶν, ποὺ ἐπηρεάζουν τὶς ἀγροτικὲς δουλειές. Τὰ πολλὰ φιλολαϊκὰ μέτρα τοῦ Κωνσταντί- νου καθὼς καὶ ὁ περιορισμὸς τῆς δύναμης τῆς ρωμαϊκῆς ὀλιγαρχίας ὁδήγησαν τὶς μᾶζες στὴν αὐτοκρατορικὴ λατρεία καὶ θεοποίησή του, ὅπως εἴχε γίνει παλαιότερα καὶ μὲ ἄλλους ἡγέ- τες καὶ αὐτοκράτορες, ποὺ εἶχαν ἀντιταχθεῖ στὴν ἄγρια λαϊκὴ ἐχμετάλλευση ἀπὸ τὴν ρω- μαϊκὴ φεουδαρχικὴ ὀλιγαρχια (Ἰούλιος Καῖσαρ, Αὔγουστος, Νέρων, Διοχλητιανὸς χ.λπ.). Ἢ θεοποίηση αὐτὴ μετατράπηκε ἀνα- Υκαστικὰ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς σὲ ἁγιοποίηση, παρ᾽ ὅλον ὅτι ὁ δίος τοῦ Μεγάλου | Κωνσταντί- νου κάθε ἄλλο παρὰ θίος «ἁγίου» ἦταν. Τὸ ἂν θαπτίστηχε, πρὶν πεθάνει, ἢ τὸν «δαφτίσανε» κατὰ τὴν μυθοπλασία ποὺ ἀκολούθησε, δὲν ἀνα- Φέρεται ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς τῆς ἐποχῆς. Μετὰ τιμῆς Ἐλευθέριος Κατσαθουνίδης Τοπογράφος Μηχανικὸς Ε.Μ.Π.. ἐργολήπτης Δ.Ε. ᾿Εκφαντίδου 0, 11634 ΑΘΗΝΑ Ὃ δυϊσμὸς τοῦ Πυθαγόρα καὶ ὃ ἐνισμὸς τῆς Ἑλληνικότητας ᾿᾽Αγαπητὲ κύριε Λάμπρου, Παρὰ τὴν ἐκτίμησή µου γιὰ τὸ περιοδικό σας καὶ γιὰ τὸ ἔργο, ποὺ µέσα ἀπ᾽ αὐτὸ προσπαθεῖτε νὰ προσφέρετε, δὲν θὰ μποροῦσα νὰ κρύψω τὴν ἀπογοήτευση, τολμῶ νὰ πῶ, ποὺ ἔνοιωσα διαθά- ζοντας στὸ τελευταῖο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» (162) τὸ ἄρθρο τοῦ χυρίου, ποὺ ὑπογράφει Σαράντος Πάν, ὅπου γίνεται λόγος γιὰ τὶς θαρειὲς συνέ- πειες τῆς «λαθραίας εἰσαγωγῆς» τοῦ Μηδὲν στὰ Μαθηματικά. Ἐπειδὴ λόγω ἰδιότητος ἀλλὰ καὶ γενικώτερου ἐνδιαφέροντος ἔχω ἀσχοληθεῖ, ἀρκετὰ θὰ ἔλεγα, μὲ ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ κείµενα, ἐπιτρέψτε μου νὰ προθάλω τὶς ἀντιρρήσεις μου στὴν ἄποψη ὅτι ὁ Πυθαγόρας εἶναι αὐτὸς ποὺ εἰσήγαγε τὸν δυΐ- σμό, ἄποψη ποὺ ἀντικρούεται ἀπὸ τὴν δυαρχικὴ ἀντίληψη τῶν ᾿Ορφικῶν γιὰ τὴ σχέση σώματος- ψυχῆς (φυσικὰ εἰναι περιττὸ νὰ ἀναφερθῶ στὴ χρονολογικὴ τοποθέτη ση τῶν ᾿Ορφικῶν). Γιὰ τοὺς ᾿Ορφικοὺςἡ ἠ ἀνθρώπινη ψυχὴ εἶχε θεία προ- έλευση καὶ κλείστηχε μέσα στὸ σῶμα (Φυλακί- στηκε,λέει ὁ Πλάτων στὸν «Φαίδωνα») ἐξαιτίας τοῦ πρωταρχικοῦ ἁμαρτήματος-παραπτώματος. Πίστευαν στὸν ἐξαγνισμὸ τῆς ψυχῆς, ποὺ ἐπι- τυγχάνεται μὲ τὶς διάφορες μετενσαρκώσεις τοῦ ἀνθρώπου πάνω στὴ γῆ. Ὃ Ὀρφισμὸς εἰσήγαγε τὴ δυαρχικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴ ζωή. ᾿Απορρίπτουν οἱ ᾿Ορφικοὶ τὴ γήινη ζωή, ἐπειδὴ δὲν θλέπουν σ᾽ αὐτὴ κανένα θετικὸ περιεχόμενο. Τὴ θεωροῦν ἆ ὡς δοκιμασία. Σῶμα καὶ ψυχὴ εἶναι γι᾿ αὐτοὺς δύο διαφορετικὲς μεταξύ τους ὀντότητες, ποὺ ἑνώ- θηκαν µόνο προσωρινά. Στοὺς «Ὕμνους» τοῦ ᾿Ὀρφέως καὶ συγκεχρι- μένα στὸν Ὕμνο τοῦ Απόλλωνος ΧΧΧΙν(«Ὄρφι- κά», 1. Πασσᾶς, ἐκδόσεις ἐγκυκλοπαίδειας «ΗΛΙΟΥ») διαδάζουμε: «4ιεχώρισες τὰ διατη- ρούμενα στὴ ζωὴ φύλα συγκεράσας διὰ τῆς ἅρμο- νίας τὴν παγκόσμµιον μοῖραν τῶν ἀνθρώπων (τὴ μοῖρα - τὴ θέση τῶν ἀνθρώπων εἰς τὸν κόσμο): ἀνέμειξες ἐξίσου (καὶ μὲ τὴν ὑπάτη καὶ μὲ τὴ νε- άτη) τὸν χειμῶνα καὶ τὸ θέρος μὲ τὰς νεάτας καὶ ἐσχημάτισες τὸ ὡραῖον Δωρικὸν ἄνθος τοῦ πο-