ΔΑΥΛΟΣ/164-165, Αὔγ.-Σεπτ. 1905 9813 ̓Απὸ «Ἰνδοευρωπαῖος» ἁπλὸς «Ἰνδὸς» ὁ κ. Γ. Μπαμπινιώτης Κύριε διευθυντά, Γνώρισα τὸ περιοδικό σας μέσω ἑνὸς συναδέλφου μου καὶ χάρηκα, ποὺ προσετέθη ἀκόμα ἕνας ἄνθρωπος σὲ ὅσους νοιάζονται ἀληθινὰ γι ̓ αὐτὸν τὸν τόπο. ̓Απεφάσισα νὰ σᾶς ἐνοχλήσω μὲ αὐτὴν τὴν ἐπιστολή. καταγγέλλοντας στὸ περιοδικό σας ὁρισμένα γλωσσικὰ παραληρήματα τοῦ καθηγητοῦ κ. Γ. Μπαμπινιώτη, τὰ ὁποῖα ἄκουσα στὴν τηλεοπτική του ἐκπομπὴ «Τὴν γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν ἑλληνική». Ἐσεῖς, ποὺ ἔχετε τὸν τρόπο, διαφωτίστε τὸν κόσμο, ὥστε νὰ μὴν πέφτει θῦμα τέτοιων «καθηγητῶν». Στὴν ἐἐν λόγω ἐἐππομπη τῆς 28/4/95 ὁ κ. Μπαμπινιώτης εἰπε τὰ ἑξῆς τραγικά: ὅτι ὁρισμένες λέξεις ἀρχαιοελληνιχκὲς προέρχονται ἀπὸ τὴν... ἀρχαία ἰνδικὴ γλῶσσα. ̓Ανέφερε συγκεχριμένα, ὅτι τὸ δίδωμι προέρχεται ἀπὸ τὸ ἰνδιχὸ «ἰαάαγηί (ντἀνταμι), τὸ οἰδα ἀπὸ τὸ ννοϊα (θέϊντ), τὸ ἐστὶ ἀπὸ τὸ α»ιῖ (ἀσ-τί), τὸ δύο ἀπὸ τὸ ἄενς (ντὲθς) κ.λπ. Αὐτὰ τὰ πράγματα δὲν πρέπει νὰ λέγονται ἀπὸ τηλεοράσεως (καὶ δὴ κρατικῆς) καὶ μάλιστα ἀπὸ κάποιον, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ λέγεται γλωσσολόγος. Γιατὶ δὲν θέλει νὰ πα- ραδεχθεῖ ὁ κ. Μπαμπινιώτης, ὅτι οἱ ̓Ινδοὶ ἐπηρεάσθηκαν ὁ ἀπὸ τοὺς προγόνους μας, τοὺς Μεσογειακοὺς Πρωτοέλλήνες, ποὺ κυριάρχησαν σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο στὴν πανάρχαια ἔποχή; ̓Ανέφερε ἀκόμη τὰ γνωστὰ περὶ «ἴνδοευρωπαϊκῆς οἰκογένειας γλωσσῶν» καὶ εἶπε γιὰ τὸν Ἰαπετό, ὅτι εἰναι μυθική μορφή, ποὺ «θεωρεῖται γενάρχης τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους». Γιατὶ «θεωρεῖται»: Όντως οἱ Ἕλληνες χυριάρχησαν κάποτε καὶ ἐπηρέασαν ποικιλοτρόπως τοὺς ὑπόλοιπους λαοὺς τοῦ κόσμου. ὋΑς διαθάσει ὁ κ. καθηγητὴς τὸ 6ιθλίο τοῦ Δημ. Δημόπουλου «Η καταγωγὴ τῶν ̓Ελλήνων» καὶ θὰ καταλάθει ἀπὸ τὰ συντριπτικὰ στοιχεῖα, ποὺ ὁ συγγραφέας παραθέτει, τί ἐννοῶ. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Κ.Δ.Κ. Φιλόλογος Μελεμενέικα, δ3100 ΣΑΜΟΣ Τὸ «οὐΐππι (πεο]οφίσπι» τοῦ κ. Γ. Μεταλληνοῦ κατὰ τοῦ «Δ» ̓ ̓Αγαπητὲ κύριε διεθυντά. Εὑρισχόμενος εἰς τὴν ξένην ἀνέγνωσα («Δανλός», τ. 161) τὴν πρὸς τὸν κ. Γ. Μουστάκη ἐπιστολὴν τοῦ καθηγητοῦ Πανεπιστημίου παπα-Γ. Μεταλληνοῦ, ἡ ὁποία μᾶς ἐπροχάλεσεν ἀλγεινὴν ἐντύπωσιν τόσον ὡς ὕφος ὅσον καὶ ὡς περιεχόμενον, Διότι ἀφ ̓ ἑαυτῆς ἡ ἐπιστολὴ ἀποτελεῖ σημεῖον χαὶ τέρας τῶν χαιρῶν, φέρουσα ἐν λαμπρότητι ἐ ἐπὶ τῆς ἐπιφανείας τὰς γνησίας «χριστιανικὰς» ἀρετὰς τοῦ ἀξιοτίμου παπᾶ-καθηγητοῦ. τὰς «ἀρετὰς» ἐχείνας. αἱ ὁποῖαι διαχρονιχῶς ἔφεραν τὸν Ἕλληνισμὸν καὶ τὸν Ἕλληνα εἰς τὴν σημερινὴν κατάστασιν-χατάντια. Εἶναι τῷ ὄντι λυπηρόν. Διότι ἐξ ὅσων ἀναγιγνώσπει τις ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴν τοῦ ρασοφόρου καθηγητοῦ ἀχωλύτως ὁδηγεῖται εἰς τὸ δυσάρεστον καὶ θλιθερὸν συμπέρασμα ὅτι: Ἡ ἱερὰ παρακαταθήκη τῶν Ἐπιφανείου, Σχολαρίου καὶ ἄλλων «λαμπρῶν» προσωπικότητων ζῇ καὶ 6ασιλεύει δυστυχῶς ἕ ἕως καὶ σή μερον. Σὺν τοῖς ἄλλοις δὲ εἰναι ἀπορίας ἄξιον τὸ πῶς εἰναι δυνατόν, ἕ ἕνας λειτουργὸς τοῦ Ὑψίστου δαπτισθεὶς εἰς τὰ νάματὰ τῆς ἀγ άπης χαὶ τῆς ἀνεξιθρησκείας, τῆς ἀρετῆς. τῆς συγγνώμης καὶ τῆς μαχροθυμίας τολμᾶ νὰ χρησιμοποιεῖ γλῶσσαν, ἡ ὁποία ἀπάδει, οὐδεμίαν δὲ σχέσιν ἔχουσα μὲ πνευματικὸν ἄτομον, ἰδία δὲ μὲ θρησκευτιχὸν χαὶ πανεπιστημιακὸν ταγόν. Αὐτὸ τὸ περιοδικὸν λοιπὸν χτυπᾶτε, ἐντιμότατε χύριε καθηγητά: Τοιαύτη καὶ τοσαύτη πληθώρα λαθροδίων καὶ ἀνθελληνικῶν περιοδικῶν, τὰ ὁποῖα τόσον ἀφθόνως κυκλοφοροῦν καὶ καταστρέφουν ἀνεμποδίστως, δὲν ἠνώχλησαν ὑμᾶς: Καὶ ἠνώχλησεν ὑμᾶς ὁ «Δαυλός»; Διατί τάχα, διδάκαλε; Ποῖον περιοδικὸν ὡς ὁ «Δαυλός» φωτίζει, διαφωτίζει, ἐνημερώνει, διδάσχει καὶ προσφέρει ἀφειδῶς -τὸ τονίζω: ἀφειδῶς- τοσαύτην καὶ τοιαὐτὴν πνευματικὴν τροφήν; Τοιοῦτος καὶ τοσοῦτος παχτωλὸς γνώσεως καὶ αὐτογνωσίας ὑπὸ ποίου πνευματικοῦ ἱδρύματος προσφέρεται εἰς πάντα σήμερον; Δύνασθε, κύριε καθηγητά, νὰ κατανομάσετε ἔστω καὶ ἕνα; Τέλος, τι ἐκ θαθέων -- ἂε ργοίμπαϊ!θ, Νέα Ρώμη γὰρ- ἐπιθυμεῖτε; Τὴν σιωπὴν τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ ἄκραν τοῦ τάφου σιωπήν, ὡς εἰς τὸ παρελθὸν ἐγένετο; ̓Ιδία σήμερον, ὁπότε ὁ Ἑλληνισμὸς δίδει τὴν δυσχερεστέραν καὶ ἱστορικωτέραν μάχην ἐπιδιώσεως; Ἢ ἀντιθέτως τὴν εἰλικρινῆ στήριξιν καὶ διάδοσίν του; Ἡ μάχη τῆς ἐπανελληνίσεως ἤρχισεν καὶ τίποτε δὲν δύναται πλέον νὰ τὴν σταματήσει... «Ὁ καθεὶς καὶ τὰ ὅπλα του, εἰπα», ὡς λέγει καὶ ὁ ποιητής. Μετ’ ἐξαιρέτου τιμῆς καὶ δαθυτάτης ἐκτιμήσεως Μὲ ἑλληνικοὺς χαιρετισμοὺς Διόδωρος ̓Αθμονεὺς Α ́’ Μηχανικὸς Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ Ἐν πλῶ: ̓Ατλαντικὸς Ὠπκεανός, Μάιος 5.