ΔΑΥΛΟΣ/164-165, Αὔγ.-Σεπτ. 1905 9813 ᾿Απὸ «Ἰνδοευρωπαῖος» ἁπλὸς «Ἰνδὸς» ὁ κ. Γ. Μπαμπινιώτης Κύριε διευθυντά, Γνώρισα τὸ περιοδικό σας μέσω ἑνὸς συνα- δέλφου μου καὶ χάρηκα, ποὺ προσετέθη ἀκό- μα ἕνας ἄνθρωπος σὲ ὅσους νοιάζονται ἀλη- θινὰ γι᾿ αὐτὸν τὸν τόπο. ᾿Απεφάσισα νὰ σᾶς ἐνοχλήσω μὲ αὐτὴν τὴν ἐπιστολή. καταγγέλ- λοντας στὸ περιοδικό σας ὁρισμένα γλωσσικὰ παραληρήματα τοῦ καθηγητοῦ κ. Γ. Μπαμπι- νιώτη, τὰ ὁποῖα ἄκουσα στὴν τηλεοπτική του ἐκπομπὴ «Τὴν γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν ἑλληνική». Ἐσεῖς, ποὺ ἔχετε τὸν τρόπο, διαφωτίστε τὸν κόσμο, ὥστε νὰ μὴν πέφτει θῦμα τέτοιων «κα- θηγητῶν». Στὴν ἐ ἐν λόγω ἐ ἐππομπη τῆς 28/4/95 ὁ κ. Μπα- μπινιώτης εἰπε τὰ ἑξῆς τραγικά: ὅτι ὁρισμένες λέξεις ἀρχαιοελληνιχκὲς προέρχονται ἀπὸ τὴν... ἀρχαία ἰνδικὴ γλῶσσα. ᾿Ανέφερε συγκεχριμέ- να, ὅτι τὸ δίδωμι προέρχεται ἀπὸ τὸ ἰνδιχὸ «ἰαάαγηί (ντἀνταμι), τὸ οἰδα ἀπὸ τὸ ννοϊα (θέϊντ), τὸ ἐστὶ ἀπὸ τὸ α»ιῖ (ἀσ-τί), τὸ δύο ἀπὸ τὸ ἄενς (ντὲθς) κ.λπ. Αὐτὰ τὰ πράγματα δὲν πρέπει νὰ λέγονται ἀπὸ τηλεοράσεως (καὶ δὴ κρατικῆς) καὶ μάλιστα ἀπὸ κάποιον, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ λέγεται γλωσσολόγος. Γιατὶ δὲν θέλει νὰ πα- ραδεχθεῖ ὁ κ. Μπαμπινιώτης, ὅτι οἱ ᾿Ινδοὶ ἐπη- ρεάσθηκαν ὁ ἀπὸ τοὺς προγόνους μας, τοὺς Με- σογειακοὺς Πρωτοέλλήνες, ποὺ κυριάρχησαν σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο στὴν πανάρχαια ἔπο- χή; ᾿Ανέφερε ἀκόμη τὰ γνωστὰ περὶ «ἴνδοευ- ρωπαϊκῆς οἰκογένειας γλωσσῶν» καὶ εἶπε γιὰ τὸν Ἰαπετό, ὅτι εἰναι μυθική μορφή, ποὺ «θε- ωρεῖται γενάρχης τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους». Γιατὶ «θεωρεῖται»: Όντως οἱ Ἕλληνες χυ- ριάρχησαν κάποτε καὶ ἐπηρέασαν ποικιλο- τρόπως τοὺς ὑπόλοιπους λαοὺς τοῦ κόσμου. ὋΑς διαθάσει ὁ κ. καθηγητὴς τὸ 6ιθλίο τοῦ Δημ. Δημόπουλου «Η καταγωγὴ τῶν ᾿Ελλή- νων» καὶ θὰ καταλάθει ἀπὸ τὰ συντριπτικὰ στοιχεῖα, ποὺ ὁ συγγραφέας παραθέτει, τί ἐννοῶ. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Κ.Δ.Κ. Φιλόλογος Μελεμενέικα, δ3100 ΣΑΜΟΣ Τὸ «οὐΐππι (πεο]οφίσπι» τοῦ κ. Γ. Μεταλληνοῦ κατὰ τοῦ «Δ» ᾿᾽Αγαπητὲ κύριε διεθυντά. Εὑρισχόμενος εἰς τὴν ξένην ἀνέγνωσα («Δαν- λός», τ. 161) τὴν πρὸς τὸν κ. Γ. Μουστάκη ἐπι- στολὴν τοῦ καθηγητοῦ Πανεπιστηµίου παπα-Γ. Μεταλληνοῦ, ἡ ὁποία μᾶς ἐπροχάλεσεν ἀλγεινὴν ἐντύπωσιν τόσον ὡς ὕφος ὅσον καὶ ὡς περιεχόµε- νον, Διότι ἀφ᾽ ἑαυτῆς ἡ ἐπιστολὴ ἀποτελεῖ σημεῖον χαὶ τέρας τῶν χαιρῶν, φέρουσα ἐν λαμπρότητι ἐ ἐπὶ τῆς ἐπιφανείας τὰς γνησίας «χριστιανικὰς» ἀρετὰς τοῦ ἀξιοτίμου παπᾶ-καθηγητοῦ. τὰς «ἀρετὰς» ἐχεί- νας. αἱ ὁποῖαι διαχρονιχῶς ἔφεραν τὸν Ἕλληνι- σμὸν καὶ τὸν Ἕλληνα εἰς τὴν σημερινὴν κατάστα- σιν-χατάντια. Εἶναι τῷ ὄντι λυπηρόν. Διότι ἐξ ὅσων ἀναγιγνώσπει τις ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴν τοῦ ρασοφό- ρου καθηγητοῦ ἀχωλύτως ὁδηγεῖται εἰς τὸ δυσά- ρεστον καὶ θλιθερὸν συμπέρασμα ὅτι: Ἡ ἱερὰ πα- ρακαταθήκη τῶν Ἐπιφανείου, Σχολαρίου καὶ ἄλλων «λαμπρῶν» προσωπικότητων ζῇ καὶ 6ασι- λεύει δυστυχῶς ἕ ἕως καὶ σή μερον. Σὺν τοῖς ἄλλοις δὲ εἰναι ἀπορίας ἄξιον τὸ πῶς εἰναι δυνατόν, ἕ ἕνας λειτουργὸς τοῦ Ὑψίστου δαπτισθεὶς εἰς τὰ νάμα- τὰ τῆς ἀγ άπης χαὶ τῆς ἀνεξιθρησκείας, τῆς ἀρετῆς. τῆς συγγνώμης καὶ τῆς μαχροθυμίας τολμᾶ νὰ χρησιμοποιεῖ γλῶσσαν, ἡ ὁποία ἀπάδει, οὐδεμίαν δὲ σχέσιν ἔχουσα μὲ πνευματικὸν ἄτομον, ἰδία δὲ μὲ θρησκευτιχὸν χαὶ πανεπιστημιακὸν ταγόν. Αὐτὸ τὸ περιοδικὸν λοιπὸν χτυπᾶτε, ἐντιμότατε χύριε καθηγητά: Τοιαύτη καὶ τοσαύτη πληθώρα λαθροδίων καὶ ἀνθελληνικῶν περιοδικῶν, τὰ ὁποῖα τόσον ἀφθόνως κυκλοφοροῦν καὶ κατα- στρέφουν ἀνεμποδίστως, δὲν ἠνώχλησαν ὑμᾶς: Καὶ ἠνώχλησεν ὑμᾶς ὁ «Δαυλός»; Διατί τάχα, διδάκα- λε; Ποῖον περιοδικὸν ὡς ὁ «Δαυλός» φωτίζει, δια- φωτίζει, ἐνημερώνει, διδάσχει καὶ προσφέρει ἀφειδῶς -τὸ τονίζω: ἀφειδῶς- τοσαύτην καὶ τοι- αὐτὴν πνευματικὴν τροφήν; Τοιοῦτος καὶ τοσοῦτος παχτωλὸς γνώσεως καὶ αὐτογνωσίας ὑπὸ ποίου πνευματικοῦ ἱδρύματος προσφέρεται εἰς πάντα σή- µερον; Δύνασθε, κύριε καθηγητά, νὰ κατανομάσε- τε ἔστω καὶ ἕνα; Τέλος, τι ἐκ θαθέων -- ἂε ργοίμπαϊ!ϑ, Νέα Ρώμη γὰρ- ἐπιθυμεῖτε; Τὴν σιωπὴν τοῦ «Δαυ- λοῦ» καὶ ἄκραν τοῦ τάφου σιωπήν, ὡς εἰς τὸ πα- ρελθὸν ἐγένετο; ᾿Ιδία σήμερον, ὁπότε ὁ Ἑλληνι- σμὸς δίδει τὴν δυσχερεστέραν καὶ ἱστορικωτέραν μάχην ἐπιδιώσεως; Ἢ ἀντιθέτως τὴν εἰλικρινῆ στή- ριξιν καὶ διάδοσίν του; Ἡ μάχη τῆς ἐπανελληνίσεως ἤρχισεν καὶ τίποτε δὲν δύναται πλέον νὰ τὴν σταματήσει... «Ὁ καθεὶς καὶ τὰ ὅπλα του, εἰπα», ὡς λέγει καὶ ὁ ποιητής. Μετ’ ἐξαιρέτου τιμῆς καὶ δαθυτάτης ἐκτιμήσεως Μὲ ἑλληνικοὺς χαιρετισμοὺς Διόδωρος ᾽Αθμονεὺς Α΄’ Μηχανικὸς Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ Ἐν πλῶ: ᾽Ατλαντικὸς Ὠπκεανός, Μάιος 5.