9814 ΔΑΥΛΟΣ/164-165, Αὐγ.-Σεπτ. 1995 Οὔτε λέξη γιὰ τὸν ἱστοριχκὸ τοῦ ἀπώτερου παρελθόντος ̓ ̓Αξιότιμο περιοδικὀ, Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἐκφράσω τὰ συγχαρητήριά μου γιὰ τὴν προσπάθεια διάσωσης καὶ προθολῆς τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος, ποὺ τόσα πρόσφερε στὸν παγκόσμιο πολιτισμὸ καὶ ποὺ μερικοὶ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἑλλάδος προσπαθοῦν συνειδητὰ νὰ ἀφανίσουν. Μὲ τὴν ἐπιστολή μου αὐτὴ ἐπιθυμῶ νὰ συμπληρώσω ἕνα τεράστιο κενό, ποὺ ὑπάρχει στὰ σχολικἁ θιθλἰα καὶ συγκεκριμένα στὸ 6ιθλἰο τῆς Β ́ Λυκείου «Θουκυδίδη Ιστορία» τοῦ ΟΕΔΒ, σελ. 8-9, ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ ὁποίου ἀναφέρεται στοὺς ἱστοριογράφους-λογογράφους, ποὺ συνέγραψαν σὲ περιόδους πρὶν τὸν ἱστορικό μας Θουκυδίδη. Στὸ χεφάλαιο αὐτὸ σημειώνεται μόνο τὸ ὄνομα τοῦ Ἑκαταίου τοῦ Μιλήσιου καὶ αὐτὸ τοῦ Ἑλλάνικου, ἐνῶ καμμία ἀναφορὰ δὲν ἔχει γίνει στὸ πρόσωπο τοῦ ̓Αθηναίου γενεαλόγου Φερεχύδη, καθὼς ἐπίσης καὶ στὸ τεραστίας σημασίας ἔργο του. Ἢ παράλειψη αὐτή, θέλω νὰ πιστεύω, ὀφείλεται στὴν ἀπουσία μιᾶς ἐμπεριστατωμένης μελέτης σχετικὰ μὲ τὴν σημαντική αὐτὴ μορφή. Ὡστόσο θὰ ἔπρεπε, ὅσοι συγγράφουν σχετικὰ ὀιόλία καὶ εἰδικότερα σχολικὰ νὰ μελετοῦν σὲ θάθος τὸ θέμα, μὲ τὸ ὁποῖο ἀσχολοῦνται. Ἢ μορφὴ τοῦ Φερεκύδη εἶναι γνωστὴ στοὺς ξένους μελετητές, ὅπως γιὰ παράδειγμα στὸν Ε. ΪΔοοῦγ («Πἰο Εγαρηιεη!ο ΟΥ̓ 6γιεοΠἰδεπεη ΗΙδιονῖκον», Βετίϊπ, 1923), ὁ ὁποῖος συνέλεξε τὰ ἀποσπάσματα τοῦ Φερεκύδη καὶ συνέγραψε σχετικὴ μελέτη. Ὃ Φερεκύδης συνέγραψε ἕνα τεράστιας ἔκτασης καὶ σημασίας ἔργο, ποὺ ἐκτεινόταν σὲ 10 6ιθλία μὲ τὸν τίτλο «Γενεαλογίαι» καὶ περιελάμόανε πλῆθος γενεαλογιῶν ἀπὸ διάφορες περιοχὲς τῆς Ἑλλάδος. Ἐκεῖνο ποὺ κάνει τὸν Φερεκύδη νὰ ξεχωρίζει (καὶ νὰ ἐκπλήσσει ἡ η ἄγνοια τοῦ ἴδιου. καὶ τοῦ ἔργου του) εἰναι, ὅτι ὁ Φερεκύδης ἡ ἦταν ὁ πρῶτος ̓Αθηναῖος πεζογράφος πρὶν ἀπὸ τὸν Θουκυδίδη [...] Πολλοὶ συγγραφεῖς στὰ μετέπειτα χρόνια μελέτησαν τὸ φερεκύδειο ἔργο καὶ τὸ ἀκολούθησαν ἀρκετὲς φορές, ὅπως ὁ Πλούταρχος, ὁ ̓Απολλόδωρος, ὁ Ἑλλάνικος καὶ ἄλλοι. Κλείνοντας αὐτὴ τὴν ἐξαιρετικὰ σύντομη γιὰ εὐνόητους λόγους ἀναφορὰ στὸ ἔργο τοῦ Φερεκύδη θὰ εἴχαμε νὰ παρατηρήσουμε, ὅτι τὸ ἔργο τοῦ ̓Αθηναίου ἀποτελεῖ κορυφαία πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ δημιουργία, καθὼς μᾶς διασώζει πολύτιμες πληροφορίες γιὰ τὴν «μυθικὴ» παράδοση τῆς χώρας μας. Θὰ θέλαμε νὰ ἐκφράσουμε τὴν τολμηρὴ ἴσως εὐχή, ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ νὰ γίνει ἡ ἀπαρχὴ τῆς γνωστοποίησης τῆς μορφῆς τοῦ ̓Αθηναίου γενεαλόγου-ἱστοριογράφου Φερεκύδη τόσο στοὺς Νεοέλληνες ὅσο καὶ σὲ ὅσους φιλοδοξοῦν νὰ λέγονται ἢ νὰ γίνουν πνευματικοὶ ἄνθρωποι τοῦ τόπου αὐτοῦ, γιατὶ δίκαια τοῦ ἀνήκει μία περίοπτη θέση στὸ πάνθεο τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων. Μετὰ τιμῆς Βασιλεία ̓Αδαμαντίδου ̓Αρχαιολόγος Λ. Πορφύρα 35,16673 ΒΟΥΛΑ Παράδειγμα ὀνοματοθεσίας ὁδῶν πρὸς μίμησιν Κύριε διευθυντά, Ὃ δῆμος Ζωφριᾶς εἶναι μιὰ περιοχὴ τῆς Δυτικῆς ̓Αττικῆς. Δρόμοι χωματένιοι, ἔλλειψι πεζοδρομίων καὶ πράσινου, ὑποδαθμισμένο περιθάλλον, ποὺ γεμίζει ἀπογοήτευσι τὶς ψυχὲς τῶν κατοίκων καὶ τῶν περαστικῶν. Στὸν δῆμο αὐτὸν συμθαίνει κάτι τὸ ἀσυνήθιστο καὶ ἀφορᾶ στὶς ὀνομασίες τῶν δρόμων. Ἡ κεντρικὴ λεωφόρος ἔχει μετονομασθεῖ ἀπὸ «Λεωφόρος ̓Ασπροπύργου» σὲ «Λεωφόρος Μεγάλου ̓Αλεξάνδρου» μὲ τὴν ὑποσημείωση «Βασιλιᾶ τῶν Ἑλλήνων». Ὅμως ἐκπλήσσεται κανείς, ὅταν διαδάσει τὰ ὀνόματα τῶν ὁδῶν ἑκατέρωθεν τοῦ κεντρικοῦ δρόμου: ̓Ὀνόματα Ελλήνων θεῶν, ἡμιθέων καὶ ἡρώων, σοφῶν καὶ φιλοσόφων, στρατηγῶν καὶ ναυάρχων, δασιλέων καὶ νομοθετῶν, μουσῶν καὶ νυμφῶν, ἱστορικῶν καὶ ρητόρων, συγγραφέων καὶ ποιητῶν, ζωγράφων, γλυπτῶν καὶ ἀρχιτεκτόνων. Πουθενὰ δὲν ὑπάρχουν γραμμένα ὀνόματα ὀλοσυρῶν καὶ ραδιούργων αὐτοχρατόρων τῆς Νέας Ρώμης, μελα-