9814 ΔΑΥΛΟΣ/164-165, Αὐγ.-Σεπτ. 1995 Οὔτε λέξη γιὰ τὸν ἱστοριχκὸ τοῦ ἀπώτερου παρελθόντος ᾿᾽Αξιότιμο περιοδικὀ, Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἐκφράσω τὰ συγχαρητή- ριά µου γιὰ τὴν προσπάθεια διάσωσης καὶ προθολῆς τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος, ποὺ τό- σα πρόσφερε στὸν παγκόσμιο πολιτισμὸ καὶ ποὺ μερικοὶ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἑλλάδος προ- σπαθοῦν συνειδητὰ νὰ ἀφανίσουν. Μὲ τὴν ἐπιστολή µου αὐτὴ ἐπιθυμῶ νὰ συ- μπληρώσω ἕνα τεράστιο κενό, ποὺ ὑπάρχει στὰ σχολικἁ θιθλἰα καὶ συγκεκριµένα στὸ 6ι- θλἰο τῆς Β΄ Λυκείου «Θουκυδίδη Ιστορία» τοῦ ΟΕΔΒ, σελ. 8-9, ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ ὁποίου ἀναφέρεται στοὺς ἱστοριογράφους-λογογρά- φους, ποὺ συνέγραψαν σὲ περιόδους πρὶν τὸν ἱστορικό µας Θουκυδίδη. Στὸ χεφάλαιο αὐτὸ σημειώνεται µόνο τὸ ὄνομα τοῦ Ἑκαταίου τοῦ Μιλήσιου καὶ αὐτὸ τοῦ Ἑλλάνικου, ἐνῶ καμμία ἀναφορὰ δὲν ἔχει γίνει στὸ πρόσωπο τοῦ ᾿Αθηναίου γενεαλό- γου Φερεχύδη, καθὼς ἐπίσης καὶ στὸ τερα- στίας σημασίας ἔργο του. Ἢ παράλειψη αὐτή, θέλω νὰ πιστεύω, ὀφεί- λεται στὴν ἀπουσία μιᾶς ἐμπεριστατωμένης μελέτης σχετικὰ μὲ τὴν σηµαντική αὐτὴ µορ- φή. Ὡστόσο θὰ ἔπρεπε, ὅσοι συγγράφουν σχε- τικὰ ὀιόλία καὶ εἰδικότερα σχολικὰ νὰ μελε- τοῦν σὲ θάθος τὸ θέμα, μὲ τὸ ὁποῖο ἀσχο- λοῦνται. Ἢ μορφὴ τοῦ Φερεκύδη εἶναι γνω- στὴ στοὺς ξένους μελετητές, ὅπως γιὰ παρά- δειγμα στὸν Ε. ΪΔοοῦγ («Πἰο Εγαρηιεη!ο ΟΥ̓ 6γιεοΠἰδεπεη ΗΙδιονῖκον», Βετίϊπ, 1923), ὁ ὁποῖος συνέλεξε τὰ ἀποσπάσματα τοῦ Φερε- κύδη καὶ συνέγραψε σχετικὴ μελέτη. Ὃ Φερεκύδης συνέγραψε ἕνα τεράστιας ἔκτασης καὶ σημασίας ἔργο, ποὺ ἐκτεινόταν σὲ 10 6ιθλία μὲ τὸν τίτλο «Γενεαλογίαι» καὶ περιελάμόανε πλῆθος γενεαλογιῶν ἀπὸ διά- φορες περιοχὲς τῆς Ἑλλάδος. Ἐκεῖνο ποὺ κά- νει τὸν Φερεκύδη νὰ ξεχωρίζει (καὶ νὰ ἐκπλήσσει ἡ η ἄγνοια τοῦ ἴδιου. καὶ τοῦ ἔργου του) εἰναι, ὅτι ὁ Φερεκύδης ἡ ἦταν ὁ πρῶτος ᾿Αθηναῖος πεζογράφος πρὶν ἀπὸ τὸν Θουκυ- δίδη [...] Πολλοὶ συγγραφεῖς στὰ μετέπειτα χρόνια μελέτησαν τὸ φερεκύδειο ἔργο καὶ τὸ ἀκο- λούθησαν ἀρκετὲς φορές, ὅπως ὁ Πλούταρ- χος, ὁ ᾿Απολλόδωρος, ὁ Ἑλλάνικος καὶ ἄλλοι. Κλείνοντας αὐτὴ τὴν ἐξαιρετικὰ σύντομη γιὰ εὐνόητους λόγους ἀναφορὰ στὸ ἔργο τοῦ Φερεκύδη θὰ εἴχαμε νὰ παρατηρήσουμε, ὅτι τὸ ἔργο τοῦ ᾿Αθηναίου ἀποτελεῖ κορυφαία πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ δημιουργία, καθὼς μᾶς διασώζει πολύτιμες πληροφορίες γιὰ τὴν «μυθικὴ» παράδοση τῆς χώρας μας. Θὰ θέλαμε νὰ ἐκφράσουμε τὴν τολμηρὴ ἴσως εὐχή, ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ νὰ γίνει ἡ ἀπαρ- χὴ τῆς γνωστοποίησης τῆς μορφῆς τοῦ ᾿Αθη- ναίου γενεαλόγου-ἱστοριογράφου Φερεκύδη τόσο στοὺς Νεοέλληνες ὅσο καὶ σὲ ὅσους φι- λοδοξοῦν νὰ λέγονται ἢ νὰ γίνουν πνευματι- κοὶ ἄνθρωποι τοῦ τόπου αὐτοῦ, γιατὶ δίκαια τοῦ ἀνήκει μία περίοπτη θέση στὸ πάνθεο τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων. Μετὰ τιμῆς Βασιλεία ᾿Αδαμαντίδου ᾿Αρχαιολόγος Λ. Πορφύρα 35,16673 ΒΟΥΛΑ Παράδειγμα ὀνοματοθεσίας ὁδῶν πρὸς μίμησιν Κύριε διευθυντά, Ὃ δῆμος Ζωφριᾶς εἶναι μιὰ περιοχὴ τῆς Δυτικῆς ᾿Αττικῆς. Δρόμοι χωματένιοι, ἔλλει- ψι πεζοδρομίων καὶ πράσινου, ὑποδαθμισμέ- νο περιθάλλον, ποὺ γεμίζει ἀπογοήτευσι τὶς ψυχὲς τῶν κατοίκων καὶ τῶν περαστικῶν. Στὸν δῆμο αὐτὸν συμθαίνει κάτι τὸ ἀσυνή- θιστο καὶ ἀφορᾶ στὶς ὀνομασίες τῶν δρόμων. Ἡ κεντρικὴ λεωφόρος ἔχει μετονομασθεῖ ἀπὸ «Λεωφόρος ᾿Ασπροπύργου» σὲ «Λεωφόρος Μεγάλου ᾿Αλεξάνδρου» μὲ τὴν ὑποσημείωση «Βασιλιᾶ τῶν Ἑλλήνων». Ὅμως ἐκπλήσσε- ται κανείς, ὅταν διαδάσει τὰ ὀνόματα τῶν ὁδῶν ἑκατέρωθεν τοῦ κεντρικοῦ δρόμου: ᾿Ὀνόματα Ελλήνων θεῶν, ἡμιθέων καὶ ἡρώ- ων, σοφῶν καὶ φιλοσόφων, στρατηγῶν καὶ ναυάρχων, δασιλέων καὶ νομοθετῶν, μουσῶν καὶ νυμφῶν, ἱστορικῶν καὶ ρητόρων, συγ- γραφέων καὶ ποιητῶν, ζωγράφων, γλυπτῶν καὶ ἀρχιτεκτόνων. Πουθενὰ δὲν ὑπάρχουν γραμμένα ὀνόματα ὀλοσυρῶν καὶ ραδιούρ- γων αὐτοχρατόρων τῆς Νέας Ρώμης, μελα-