Ὕγψιστο χρέος Τὸ διεθνὲς περιθάλλον ἄλλαξε ραγδαῖα γύρω µας. Ταυτόχρονα ἄλλαξε καὶ τὸ κέντρο ὀάρους καὶ οἱ ἀξίες τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ. ᾿Απὸ τὴν ᾿Αθήνα παλαιότερα καὶ συνακόλουθα ἀπὸ τὴν Εὐρώπη, ἡ ὁποία γαλουχήθηκε. μὲ τὸν Ἑλληνικὸ ᾿Ανθρωπι- σµό, μετατοπίστηκε στὴ Σιὼν καὶ συνακόλουθα πρὸς τὶς ΗΠΑ μὲ τὴν τεχνοχρατία. Κύριο χαρακτη θιστικὸ τοῦ νέου πολιτισμοῦ εἶναι ἀφ᾽ ἑνὸς ἡ ἄχρατη τεχνικὴ ὀργάνωσή του καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου ὁ δογ ματισμὸς- -δεσποτισμός. Ὡστόσο δὲν μπόρεσε νὰ λυτρώσει τὸν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἀπὸ ὑποκείμενο τῆς Ἱστορίας ἔ ἔχει μεταόθληθεῖ σὲ ἀντικείμενο. Ἐξάρτη μα τῆς ὑλικο-τεχνικῆς ὑποδομῆς καὶ ὑπηρέτης της. Τὸ «Μέτρον πάντων ἄνθρω- πος» ἔχει ἀντικατασταθεῖ πλέον ἀπὸ τὸ «Μέτρον πάντων τὸ κέρδος». Οἱ ἐξουσιαστὲς τῆς ὕλης καὶ τῆς μηχανῆς στὴν πιὸ θάναυση ἐπέλαση ἐναντίον τοῦ ἁπλοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς φύσης. Ἢ Ἑλλάδα σ᾽ ὅλη τὴν διάρχεια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου πέρασε μιὰ περίοδο διαίρε- σης, μίσους γιὰ τὸν ἑαυτόν τῆς καὶ πλήρους ἀποπροσανατολισμοῦ. Ἡ κρίση αὐτὴ ήταν προπαρασχευασμένη ἀπὸ τὰ ξένα κέντρα ἀποφάσεων, τὰ ὁποῖα χειραγώγη σαν ὅλα αὐτὰ τὰ δίσεκτα χρόνια τὸν Ἑλληνισμό. Εὐθύνη φυσικὰ ἔχουμε ὅλοι µας καὶ ἰδι- αίτερα οἱ Ἑλληνικὲς κυθερνήσεις ἀπὸ τὸ 1947 καὶ ὕστερα. Σήµερα ὁ κόσμος ζεῖ μιὰ ἰδιότυπη εἰρήνη κάτω ἀπὸ τὸ μονοπολικὸ σύστημα τῆς Διεθνοῦς Ἐξουσίας. Ὡστόσο δὲν πρέπει νὰ ἀποκλείονται στὸ μέλλον τοπικὲς ἐπαναστάσεις τῶν ἐξαθλιωμένων ἢ καὶ θερμὲς συγκρούσεις, ὅπως αὐτὴ τῶν Βαλκανίων, μὲ τὴν συμμετοχὴ καὶ τῆς χώρας μας. Τὰ κέντρα ἀποφάσεων θέλουν ν᾽ ἀλλάξουν τὸ σημερινὸ «στάτους-κθὸ» ὑπὲρ αὐτῶν. Κι αὐτό, γιατὶ ἡ Ἑλλάδα ἔχει μέγιστη γεωπολιτική σημασία γιὰ τὰ σχέδιά τους. Τὸ πιὸ ἐπιτακτικὸ πρὀόληµα σήµερα ἐνώπιον τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι ἡ ἀλλαγὴ ---»» ἤάνθρωπος δοῦλος καὶ “Ελλην ἄνθρωπος “Ηγνώση τοῦ ἱστορικοῦ παρελθόντος μαρτυρεῖ τὴν ἐξ ἀνατολῶν προ- έλευση τοῦ ἐγκλωδισμένου στὸν θεοκρατικὸ ἐξουσιασμὸ ἀνθρώπου. Αὐτὸς ὁ τύπος ἀνθρώπινης κοινωνίας ἐμφανίζεται σ᾽ ὁλόκληρο τὸν ἀνατολικὸ κόσμο (σουμεριακή, δαδυλωνιακή, ἀσσυριακή, αἰγυπτιακὴ κ.ᾱ. κοινωνίες). ᾿Απὸ τὴν ἴδια ἐξουσιαστικὴ μήτρα ὁ ἄνθρωπος-δοῦλος διὰ τοῦ ᾿Ιουδαϊσμοῦ καὶ κυρίως διὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ διῆλθε πρὸς δυ- σμὰς καὶ κυριάρχησε κατὰ τὶς τελευταῖες δύο χιλιάδες χρόνια. ὋΟ ἄνθρωπος- δοῦλος εἶναι ὁ ἀρνη τὴς καὶ πολέμιος κάθε ἔλλογης ἀναξή- τήησης. Εἶναι ὁ ἀνθρώπινος τύπος, ποὺ καταπολεμᾶ μὲ φανατισμὸ τὴν ἴδια του τὴ φύση, τὸν ἀνθρώπινο λόγο. Ὃ τύπος τοῦ “Ελληνος ἀνθρώπου, ποὺ προκατακλυσμιαῖα ὑπάρχει στὸν ᾿Ελλαδικὸ χῶρο καὶ μετακατακλυσμιαῖα ἀναγεννᾶται στὸν ἴδιο χῶρο, εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἐκφράσει τὴν δημιουργική του φύση, καὶ θὰ δημιουργήσει τὸν Πολιτισμό. Εἶναι ὁ ἀνθρώπινος τύπος, ποὺ ποτὲ ----.----