ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΥΚΟΒΙΣΤΑΣ Ρωμιοσύνη ἐναντίον Ἑλληνικότητας ΕΙΣΑΓΩΓΗ Θλῖψιν προκαλεῖ ἡ ποιότητα ὡρισμένων πανεπιστημιακῶν διδασκάλων, ὅπως αὐτὴ ἀποχαλύπτεται στὴν ἐπιστολὴν τοῦ π. Γ. Μεταλληνοῦ πρὸς τὸν διδάκτορα Θεολογίας καὶ Κοινωνιολογίας κ. Γιῶργο Μουστάκη, ποὺ κατὰ παράκλησιν τοῦ παραλήπτη ἐδημοσιεύθη στὸν «Δαυλὸν» μαζὶ μὲ τὴν ἀπάντησίν του (τ. 161, Μάιος 1995). Πέρα ὅμως ἀπὸ τὴν σαφέστατη ἀπάντησιν τοῦ κ. Γ. Μουστάκη πρέπει νὰ γίνη μία ἐπισήμανσις πρὸς τὸν «πατέρα» Μεταλληνὸν (χρησιμοποιῶ τὰ εἰσαγωγικὰ ὄχι ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὸν ἐκκλησιαστικόν του τίτλον, ἀλλὰ ὡς πρὸς τὸ κύριον περιεχόμενον τῆς λέξεως «πατέρας», γιατὶ μᾶλλον πατρυὸν τῶν Ἑλλήνων νέων τὸν θεωρῶ). Στὴν ἐπιστολή του ὁ π. Μεταλληνὸς ἀρνεῖται τὴν ἰδεολογιχὴν συγγένειά του μὲ τὸν Δημ. Κιτσίκην καὶ γράφει, ὅτι δὲν συμμερίζεται τὶς φιλοτουρχικὲς θέσεις τοῦ τελευταίου. Λησμονεῖ, ἢ θέλει νὰ λησμονῆ, τὸ τί ἔχει γράψει στὸ περιοδικὸ «ΤΟΤΕ», ὅπου συνυπάρχουν τὰ γραπτά του μὲ αὐτὰ τοῦ Δημ. Κιτσίκη. Θὰ τοῦ θυμίσω ἰδιαίτερα τὸ ἄρθρο του στὸ τεῦχος 45 (Γ-9) τοῦ Νοεμθρίου-Δεχεμόρίου 1993 («Η ρωμαίικη πλευρὰ τοῦ ἑλληνοτουρκισμοῦ»). Πρόχειται γιὰ ἕνα ἄρθρο, ὅπου ὑπεραμύνεται τῶν θέσεων τοῦ «τουρκομανοῦς» (κατὰ τὸν ̓Αλ. Κουμουνδοῦρο) θουλευτῆ Ἰονίων Νήσων Γεωργίου Τυπάλδου-]αχωθάτου (1813-1882). Καὶ εἶναι ἀποκαλυπτικώτατος ὁ π. Μεταλληνὸς στὸ ἄρθρο του αὐτό. Γράφει: «... ἐπὶ αἰῶνες ἡ ἰδέα τῆς πολιτικῆς συνυπάρξεως "Ελλήνων (καὶ γενικὰ “Ρωμαίων” -Ροὺμ - Ορθοδόξων) καὶ Τούρκων κυριαρχοῦσε στὴ συνείδήση τῆς ̓Εθναρχίας (σ.σ. Πατριαρχείου) καὶ τῶν ἀνθενωτικῶν (ἀντιδυτικῶν), στὸ πλαίσιο τῆς δάσιμης προσδοκίας ὑποκαταστάσεως τῶν ̓Οθωμανῶν στὴν ἐξουσία καί, συνεπῶς, ἀναστάσεως τοῦ Ρωμαίικου, τῆς ἑλληνοορθόδοξης αὐτοχρατορίας». Καὶ, γιὰ νὰ μὴ μᾶς μείνη ὑποψία ὅτι αὐτὴ μπορεῖ νὰ εἶναι μία θέσις ποὺ διατυπώνεται γιὰ τὶς ἀνάγχες ἑνὸς ἄρθρου, μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ θιόλίοτου «Τουρκοκρατία - Οἱ ἕλληνες στὴν ̓Οθωμανικὴν Αὐτοχρατορία», ̓Αθήνα, 1985, σ. 85 ἑ. Καὶ ἀκόμα μὲ ἄλλην ὑποσημείωσιν μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι τὸ ἄρθρο του στὸ ἐν λόγω περιοδικὸ εἶναι ἀναδημοσιευμένο τμῆμα τοῦ θιθλἰου του γιὰ τὸν Γ. ΓΤυπάλδο-]αχωθᾶτο, Κατερίνη, 1990. Καὶ διατείνεται στὸ ἴδιο ἄρθρο ὁ π. Μεταλληνός: «Ἢ κίνηση αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ ὀνομασθεῖ, φυσικά, “φιλοτουρκισμός”, ἀλλὰ “φιλο-γένεια”, ἀγάπη πρὸς τὸ Γενος καὶ πιστότήτα στὴν ἱστορία του». Ἔτσι ἀκριδῶς γράφει. ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ Στὸ πρῶτο ἀπόσπασμα (ἐκ τῶν δύο ποὺ παρέθεσα --τὸ δεύτερο τὸ ἀφήνω στὴν πρίσιν τῶν ἀναγνωστῶν) θὰ παρετήρει κάποιος κατ ̓ ἀρχάς, ὅτι ὁ συγγραφέας του αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ κάνη ἕναν διαχωρισμὸ μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Ρούμ: «Ελλήνων (καὶ γενικὰ “Ρωμαίων” - Ροὺμ - ̓Ορθοδόξωγν)...». Γιὰ νὰ καταλήξη: «... ἀναστάσεως τοῦ Ρωμαίικου, τῆς ἑλληνοορθόδοξης αὐτοκρατορίας». Κι ἔτσι εἶναι: ὄχι τῆς ἑλληνικῆς, ἀλλὰ τῆς ἑλληνοορθόδοξης. Τώρα τὸ τί ἑλληνικὸ