Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ ιδ. 4 αθιὸ Γυιὸς τοῦ Ἰεσσαί: «ὃ δὲ Δαδὶδ ἦτο ὁ νεώτερος: καὶ οἱ τρεῖς οἱ μεγαλύτεροι ἠκολούθουν τὸν Σαούλ. Καὶ ἀνεχώρει ὁ Δαδίδ, καὶ ἐπέστρεφε ἀπὸ τοῦ Σαούλ, διὰ νὰ ποιμαίνῃ τὰ πρόδατα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἐν Βηθλεὲμ» (Σαμουὴλ Α ́, ιζ ́, 14). Τί μανία ἔχει κι αὐτὸς ὁ περιούσιος λαὸς μὲ τὰ πρόδατα: ἀκόμα δὲν μπορῶ νὰ πιάσω τὸν συμόολισμό: ̓Εκτὸς ἂν πρόδατα τῶν ̓Εδραίων εἶναι ὅλα τὰ ἄλλα ἔθνη... Πάντως ὅλοι οἱ μεγάλοι του ἡγέτες ἦταν καὶ μέγιστοι τσοπαναραῖοι. ἤΕτσι κι αὐτὸς ὁ προπάτοράς «μας» σαλαγοῦσε τὰ πρόδατα τοῦ πατέρα του, ἐνῶ οἱ μεγαλύτεροι ἀδελφοί του πολέμαγαν μὲ τὸν Σαοὺλ ἐναντίον τῶν Φιλισταίων, δηλαδὴ τῶν ̓Ελλήνων Κρητικῶν τῆς Παλαιστίνης. Εἶχε ὅμως καὶ μεγάλη φαντασία, γιατί, ὅταν θέλησε νὰ πολεμήσῃ μὲ τὸν Γολιάθ, τὸν ἀρχηγὸ τῶν Φιλισταίων-Κρητικῶν, «καὶ εἶπεν ὁ Δ αδὶδ πρὸς τὸν Σαούλ. Ο δοῦλός σου ἔδοσκε τὰ πρόὄατα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ ἦλθε λέων καὶ ἄρκτος, καὶ ἥρπασε πρόδατον ἐκ τοῦ ποιμνίου: καὶ καθὼς ἐσηκώθη ἐναντίον μου, ἤρπασα αὐτὸν ἀπὸ τῆς σιαγόνος, καὶ ἐπάταξα αὐτόν, καὶ ἐθανάτωσα αὐτόν: ἐπάταξεν ὁ δοῦλος σου τὸν λέοντα καὶ τὴν ἄρκτον» (Σαμουὴλ Α ́, ιζ ́, 34). "Αντε 6ρὲ κοντορεδιθούλη, σιγὰ μὴν ἔδαλες καὶ τὸ κεφάλι σου στὸ στόμα τοῦ λιονταριοῦ. Πῶς καὶ σ ̓ ἄφησε ἔτσι ὁ Νῶε, καὶ δὲν σὲ πῆρε στὸ πλωτό του τσίρκο γιὰ περιοδεῖες. Επὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, κάνοντας μία μικρὴ παρένθεση, σήμερα εἶμαι στὴν εὐχάριστη θέση νὰ σᾶς δηλώσω, ὅτι λύθηκε ἐπιτέλους τὸ μυστήριο τῆς ἐξαφανίσεως τῶν δεινοσαύρων ἀπὸ τὴν γῆ: Δὲν χώραγαν στὴν κιθωτό. Δὲν τἄδγαλε καλὰ τὰ μέτρα της ὁ Γιαχθὲ -- μιὰ ζωὴ στὴν τσιγγουνιὰ αὐτὸς ὁ λαός, θρὲ παιδίμου, μήπως καὶ γλυτώσει κανένα κυδικὸ ξύλο -- καὶ πᾶνε οἱ δεινόσαυροι. ̓Επιστρέφουμε καὶ πάλι στὸν Δ αδίδ. ̓Αφοῦ ἔπεισε τὸν Σαούλ, αὐτὸς τὸν ἔστειλε νὰ πολεμήσῃ τὸν Γολιάθ. Τοῦ ἔδωσε καὶ μία πανοπλία νὰ φορέσῃ, ἀλλὰ «καὶ εἶπε ὁ Δαδὶδ πρὸς τὸν Σαούλ. Δὲν δύναμαι νὰ περιπατήσω μὲ ταῦτα» (Σαμουὴλ Α ́, ιζ ́, 39). Ἔπλεε μέσα στὴν πανοπλία ἡ μισορριξιά. "Αφήσε λοιπὸν τὴν πανοπλία καὶ πῆρε «τὴν σφενδόνην αὐτοῦ εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ, ἐπλησίαζε πρὸς τὸν Φιλισταῖον» (Σαμουὴλ Α ́, ιζ ́, 40). Ἢ συνέχεια εἶναι γνωστὴ λίγο πολὺ σὲ ὅλους μας: ὅπως λέει τὸ ἱερό «μας» διδλίο, ὁ 4 αδὶδ τοὔρριξε μὲ τὴν σφεντόνα καὶ τὸν σκότωσε. ̓Εδῶ ὅμως ὑπάρχει ὡς συνήθως ἕνα πολὺ δαθὺ νόημα καὶ ἕνας συμ6ολισμμός, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λαός μας σήμερα λέει τὸ γνωμικὸ «τὴν ἔκανε σφενδόνα» κατὰ τὸ «τὴν ἔκανε λαχεῖο», θέλοντας νὰ διαιωνίση ἔτσι τὸν θρίαμδο τοῦ" Εδοαίου προπάτορά μας κατὰ τοῦ ἀθέου ̓Ελληνοκρητικοῦ. "Ετσι προχωράει ὁ ἐκλεκτὸς λαός, μὲ ριπὲς ἀπὸ σφεντόνες. Τὸ πιὸ ἀποτελεσματικὸ μυστικὸ ὅπλο. Μερικοὶ λένε ὅμως, δίνοντας ἄλλον συμδολιομό, ὅτι, ὅταν ἔδγαλε ὁ προπάτοράς μας τὴν σφεντόνα καὶ ἄρχισε νὰ τὴν κουνάῃ, ὁ Γολιὰθ «ἔσκασε στὰ γέλια» κυριολεκτικά, καὶ ἔτσι πέθανε. Τί κάνει, δρὲ παιδί μου, ἕνα κομμάτι πετσί. Εἶχε δὲ ἀποκτήσει μεγάλη ἐπιδεξιότητα στὴν σφεντόνα ὁ προπάτοράς μας, γιατὶ «καὶ ὁ Δ αδὶδ ἔπαιζε διὰ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ὡς καθ’ ἑκάστην ἡμέραν» (Σαμουὴλ Α ́, ιη ́, 10). "Ὅμως τότε ἄρχισε νὰ τὸν ζηλεύῃ ὁ δασιλιᾶς Σαοὺλ γιὰ τὶς ἐπιτυχίες του. "Έτσι, ἐνῶ τοῦ εἰχε τάξει, ὅτι θὰ τοῦ δώσῃ τὴν κόρη του τὴν Μερὰό γιὰ γυναῖκα, «ἀλλὰ καθ ̓ ὅν καιρὸν ἡ Μερὰδ ἡ θυγάτηρ τοῦ Σαοὺλ ἔπρεπε νὰ δοθῇ εἰς τὸν Δαδίδ, αὐτὴ ἐδόθη εἰς τὸν ̓Αδριὴλ τὸν Μεολαθίτην εἰς γυναῖκα» (Σαμουὴλ Α ́, ιη ́, 19). Τὴν πάτησε ὁ προπάτορας. "Οχι ὅμως γιὰ πολύ, γιατὶ μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ τοῦ ἔδωσε γυναῖκα ὁ Σαοὺλ τὴν Μιχάλ, τὴν ἄλλη του κόρη, γιατὶ «θέλω δώσει αὐτὴν εἰς