Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ ιδ. 4 αθιὸ Γυιὸς τοῦ Ἰεσσαί: «ὃ δὲ Δαδὶδ ἦτο ὁ νεώτερος: καὶ οἱ τρεῖς οἱ μεγαλύτεροι ἠκο- λούθουν τὸν Σαούλ. Καὶ ἀνεχώρει ὁ Δαδίδ, καὶ ἐπέστρεφε ἀπὸ τοῦ Σαούλ, διὰ νὰ ποιμαίνῃ τὰ πρόδατα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἐν Βηθλεὲμ» (Σαμουὴλ Α΄, ιζ΄, 14). Τί μανία ἔχει κι αὐτὸς ὁ περιούσιος λαὸς μὲ τὰ πρόδατα: ἀκόμα δὲν μπορῶ νὰ πιά- σω τὸν συμόολισμό: ᾿Εκτὸς ἂν πρόδατα τῶν ᾿Εδραίων εἶναι ὅλα τὰ ἄλλα ἔθνη... Πάντως ὅλοι οἱ μεγάλοι του ἡγέτες ἦταν καὶ μέγιστοι τσοπαναραῖοι. ἤΕτσι κι αὐτὸς ὁ προπάτοράς «μας» σαλαγοῦσε τὰ πρόδατα τοῦ πατέρα του, ἐνῶ οἱ με- γαλύτεροι ἀδελφοί του πολέμαγαν μὲ τὸν Σαοὺλ ἐναντίον τῶν Φιλισταίων, δη- λαδὴ τῶν ᾿Ελλήνων Κρητικῶν τῆς Παλαιστίνης. Εἶχε ὅμως καὶ μεγάλη φαντα- σία, γιατί, ὅταν θέλησε νὰ πολεμήσῃ μὲ τὸν Γολιάθ, τὸν ἀρχηγὸ τῶν Φιλισταί- ων-Κρητικῶν, «καὶ εἶπεν ὁ Δ αδὶδ πρὸς τὸν Σαούλ. Ο δοῦλός σου ἔδοσκε τὰ πρό- ὄατα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ ἦλθε λέων καὶ ἄρκτος, καὶ ἥρπασε πρόδατον ἐκ τοῦ ποιμνίου: καὶ καθὼς ἐσηκώθη ἐναντίον μου, ἤρπασα αὐτὸν ἀπὸ τῆς σιαγόνος, καὶ ἐπάταξα αὐτόν, καὶ ἐθανάτωσα αὐτόν: ἐπάταξεν ὁ δοῦλος σου τὸν λέοντα καὶ τὴν ἄρκτον» (Σαμουὴλ Α΄, ιζ΄, 34). "Αντε 6ρὲ κοντορεδιθούλη, σιγὰ μὴν ἔδαλες καὶ τὸ κεφάλι σου στὸ στόμα τοῦ λιονταριοῦ. Πῶς καὶ σ᾽ ἄφησε ἔτσι ὁ Νῶε, καὶ δὲν σὲ πῆρε στὸ πλωτό του τσίρκο γιὰ περιοδεῖες. Επὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, κάνοντας μία μικρὴ παρένθεση, σήμερα εἶμαι στὴν εὐχάριστη θέση νὰ σᾶς δηλώσω, ὅτι λύθη- κε ἐπιτέλους τὸ μυστήριο τῆς ἐξαφανίσεως τῶν δεινοσαύρων ἀπὸ τὴν γῆ: Δὲν χώραγαν στὴν κιθωτό. Δὲν τἄδγαλε καλὰ τὰ μέτρα της ὁ Γιαχθὲ -- μιὰ ζωὴ στὴν τσιγγουνιὰ αὐτὸς ὁ λαός, θρὲ παιδίμου, μήπως καὶ γλυτώσει κανένα κυδικὸ ξύ- λο -- καὶ πᾶνε οἱ δεινόσαυροι. ᾿Επιστρέφουμε καὶ πάλι στὸν Δ αδίδ. ᾿Αφοῦ ἔπεισε τὸν Σαούλ, αὐτὸς τὸν ἔστει- λε νὰ πολεμήσῃ τὸν Γολιάθ. Τοῦ ἔδωσε καὶ μία πανοπλία νὰ φορέσῃ, ἀλλὰ «καὶ εἶπε ὁ Δαδὶδ πρὸς τὸν Σαούλ. Δὲν δύναμαι νὰ περιπατήσω μὲ ταῦτα» (Σαμουὴλ Α΄, ιζ΄, 39). Ἔπλεε μέσα στὴν πανοπλία ἡ μισορριξιά. "Αφήσε λοιπὸν τὴν πανο- πλία καὶ πῆρε «τὴν σφενδόνην αὐτοῦ εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ, ἐπλησίαζε πρὸς τὸν Φιλισταῖον» (Σαμουὴλ Α΄, ιζ΄, 40). Ἢ συνέχεια εἶναι γνωστὴ λίγο πολὺ σὲ ὅλους μας: ὅπως λέει τὸ ἱερό «μας» διδλίο, ὁ 4 αδὶδ τοὔρριξε μὲ τὴν σφεντόνα καὶ τὸν σκότωσε. ᾿Εδῶ ὅμως ὑπάρχει ὡς συνήθως ἕνα πολὺ δαθὺ νόημα καὶ ἕνας συμ- 6ολισμµός, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λαός μας σήμερα λέει τὸ γνωμικὸ «τὴν ἔκανε σφενδόνα» κατὰ τὸ «τὴν ἔκανε λαχεῖο», θέλοντας νὰ διαιωνίση ἔτσι τὸν θρίαμδο τοῦ" Εδοαί- ου προπάτορά μας κατὰ τοῦ ἀθέου ᾿Ελληνοκρητικοῦ. "Ετσι προχωράει ὁ ἐκλε- κτὸς λαός, μὲ ριπὲς ἀπὸ σφεντόνες. Τὸ πιὸ ἀποτελεσματικὸ μυστικὸ ὅπλο. Μερι- κοὶ λένε ὅμως, δίνοντας ἄλλον συμδολιομό, ὅτι, ὅταν ἔδγαλε ὁ προπάτοράς μας τὴν σφεντόνα καὶ ἄρχισε νὰ τὴν κουνάῃ, ὁ Γολιὰθ «ἔσκασε στὰ γέλια» κυριολε- κτικά, καὶ ἔτσι πέθανε. Τί κάνει, δρὲ παιδί μου, ἕνα κομμάτι πετσί. Εἶχε δὲ ἀπο- κτήσει μεγάλη ἐπιδεξιότητα στὴν σφεντόνα ὁ προπάτοράς μας, γιατὶ «καὶ ὁ Δ αδὶδ ἔπαιζε διὰ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ὡς καθ’ ἑκάστην ἡμέραν» (Σαμουὴλ Α΄, ιη΄, 10). "Ὅμως τότε ἄρχισε νὰ τὸν ζηλεύῃ ὁ δασιλιᾶς Σαοὺλ γιὰ τὶς ἐπιτυχίες του. "Έτσι, ἐνῶ τοῦ εἰχε τάξει, ὅτι θὰ τοῦ δώσῃ τὴν κόρη του τὴν Μερὰό γιὰ γυναῖκα, «ἀλλὰ καθ᾽ ὅν καιρὸν ἡ Μερὰδ ἡ θυγάτηρ τοῦ Σαοὺλ ἔπρεπε νὰ δοθῇ εἰς τὸν Δαδίδ, αὐτὴ ἐδόθη εἰς τὸν ᾿Αδριὴλ τὸν Μεολαθίτην εἰς γυναῖκα» (Σαμουὴλ Α΄, ιη΄, 19). Τὴν πάτησε ὁ προπάτορας. "Οχι ὅμως γιὰ πολύ, γιατὶ μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ τοῦ ἔδω- σε γυναῖκα ὁ Σαοὺλ τὴν Μιχάλ, τὴν ἄλλη του κόρη, γιατὶ «θέλω δώσει αὐτὴν εἰς