ΑΝΝΑΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ-ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ «Καὶ δι ἡμῶν ὁμόφωνος γέγονε πᾶσα ἡ οἰκουμένη.» (Αριστείδης ὁ ̓Αδριανουπόλεως) Ὅλοι γνωρίζουμε, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ εἶναι ἡ ἀρχαιότερη γλῶσσα ἀπ’ ὅσες ὁμιλοῦνται μέχρι σή μερα στὴν Εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο. Καὶ ἂν ἀδυνατοῦμε νὰ καθορίσουμε μὲ ἀκρίθεια τὴν ἡλικία τῆς, ἔχει πλέον καταστῇ ἀδιαμφισθήτητο, ὅτι εἶναι ἐντυπωσιακὰ ἀρχαιότερη ἀπ’ ὅ,τι ἐδιδαχθήκαμε στὰ μαθητικὰ καὶ Φοιτητικά μας χρόνια. Δὲν ἔχουν παρέλθει ἄλλωστε πολλὲς δεκαετίες ἀπὸ τότε ποὺ ἐθεωρεῖτο θέδαιον, ὅτι οἱ Κρῆτες καὶ οἱ Μυκηναῖοι δὲν μιλοῦσαν ἑλληνικά, ἀλλὰ κάποια ἄγνωστη, μᾶλλον σημιτικῆς προελεύσεως γλῶσσα. Ὅταν ὁ ἄγγλος ἀρχιτέκτων Βέντρις ἐπέτυχε τὸ 1952 νὰ ἄποχρυπτογραφήση τὶς πινακίδες μὲ τὴν λεγομένη Γραμμικὴ Γραφὴ Β (πινακίδες φυλαγμένες στὰ ̓Αρχεῖα τῆς Γῆς τόσο στὴν Κρήτη ὅσο καὶ στὴν λοιπὴ Ἑλλάδα καὶ ποὺ πρῶτος ἀνέσυρε ὁ Ἔδανς τὸ 1900), τότε ἀπεδείχθη, ὅτι οἱ Κρῆτες καὶ οἱ Μυκηναῖοι μιλοῦσαν ἑλληνικά. Καὶ κάτι ἐξ ἴσου σπουδαῖο: ἀνετράπη σαν δόγματα θεωρούμενα μέχρι τότε ἀπαρασάλευτα. Ἢ γλῶσσα ἡ Μυχη ναϊκὴ περιέχει δωρισμούς, πρᾶγμα ποὺ ἀναιρεῖ τὴν ἄποψι ὅτι ἡ ἐμφάνισις τῶν Δωριέων στὸν ἑλληνικὸ χῶρο τοποθετεῖται χρονικὰ μετὰ τοὺς Μυκηναίους. Οἱ Δωριεῖς εἶναι παλαιότεροι στὴν Μυκηναϊκῆ Πελοπόννησο ἀπὸ τὴν λεγομένη γύρω στὸ 1.200 π.Χ. κἀθοδό τους, γνωστὴ ὡς «Κάθοδο τῶν Δωριέων» ἢ « “Ηρακλειδῶν» ἐπὶ τὸ ὀρθότερον, ἀφοῦ ἐπρόκειτο γιὰ ἐπάνοδο, μετακινήσεις γηγενῶν καὶ ὄχι εἰσόολὴ ξένων. Ὃ Τζὼν ἸΤσάντγουϊκ, ὁ ἑλληνιστὴς σύμδουλος τοῦ Βέντρις, εἶχε ἀπὸ τότε ἐκφράσει τὴν γνώμη, ὅτι δὲν γνωρίζουμε στὴν πραγματικότητα τὶς ἀπαρχὲς τῆς γλώσσας μας. Ὅταν τὸν Αὔγουστο τοῦ 1993 ὁ καθηγητὴς κ. Γ. Χουρμουζιάδης ἀνέσυρε τὴν πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ τῆς Καστοριᾶς, τὴν ὁποίαν οἱ ἀρχαιομέτρες τοῦ «Δημοκρίτου» «Μεστός εἰμι τῆς τῶν Ελλήνων φωνῆς» ΗΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΔΡΑΣῊ ΣΤΗΝ ΙΝ4ΙΑ Στὰ μέσα περίπου τοῦ Ιου αἱ. μ.Χ. δ ̓ Απολλώνιος ὁ Τυανεὺς σὲ μιὰν ἀπὸ τὶς πολλὲς περιηγήσεις του φθάνει καὶ στὴν Ινδία. ̓Εκεῖ τὸν ὑποδέχεται καὶ τὸν φιλοξενεῖ ὁ 27χρονος δασιλιᾶς Φραώτης. Ο νεαρὸς ἡγεμόνας ἀπομακρύνει ὡς περιττὸ τὸν διερμηνέα καὶ ἀπευθύνεται στὰ ἑλληνικὰ πρὸς τὸν σοφό. Καὶ δλέποντας τὴν ἔκπληξη τοῦ «ξένου» του, διευκρινίζει μὲ ὑπερηφάνεια σὲ ἅπταιστα ἀττικά: «Μεστός εἶμι τῆς τῶν Ελλήνων φωνῆς» [ἔχω πλήρη γνώση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας]. Ὃ ̓Απολλώνιος δὲν μπορεῖ γὰ συνέλθη καὶ ψελλίξει: «Πόθεν οὕτως ἔχεις φωνῆς ̓Ελλάδος;» Διότι, ἀπ ̓ ὅ,τι ξέρω, συνεχίξει, δὲν ὑπάρχουν μεταξὺ τῶν ̓Ινδῶν δάσκαλοι τῆς ἑλληνικῆς. Η ἀπάντηση εἶναι ἀκόμη πιὸ ἐκπλη κτική: Τὰ πρῶτα ἑλληνικὰ τὰ διδάχθηκα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν πατέρα μου, ἀλλὰ πιὸ συστηματικὰ τὰ ἔμαθα ὡς μαθητὴς τῶν σοφῶν Βραχμάνων, ὅταν 12ετὴς ὁδηγήθηκα σ ̓ αὐτούς. Καὶ ἐκεῖνοι μὲ ἀνέθρεψαν σὰν παιδίτους, διότι «οὓς ἂν ὑποδέξωνται τὴν ἑλληνικὴν φωνὴν εἰδότας» [ὅσους δηλαδὴ γνωρίζουν ὅτι εἶναι ---»-