Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ , ͵ / 5 -” Κύριον Δημήτριον Μαρωνιτην- Ενταῦθα Βεθαίως καὶ ἀντιλαμθανόμεθα τὴν ἰδιαίτερη ἀγάπη σας γιὰ τὸν «Δαυλὸ» καὶ τοὺς συνεργάτες του, πλὴν ὅμως ἂς μὴ φθάνουμε καὶ στὰ ἄκρα. 4 ιότι ναὶ μὲν «τὸ γὰρ πολὺ τοῦ ἔρωτος γεννᾶ παραφροσύνην», ἀλλὰ ὄχι πάντως καὶ ψευδαισθήσεις. Καθόσον, ὦ λευκώλενε, χαριτόδρυτε καὶ πεφιλημένε καθηγητά, συνιστᾶ πράγματι λίαν ἐπικίνδυνον προανάκρουσμα διὰ τὴν ἀντιληπτικήν σας ἱκανότητα νὰ ὁμιλῇ κάποιος ἀπὸ τηλεοράσεως καὶ Σεῖς νὰ τὸν ἐκλαμόάνετε γιὰ ἄλλον. Εἶναι κάτι ποὺ χρήδει ἰατρικῆς παρακολουθήσεως. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡμεῖς, μὰ τὸν Γιαχόέ, δὲν θεωροῦμε τὴν σύγχυσιν αὐτὴν ἐσκεμμένην, δοθέντος ὅτι εἶναι γνωστὰ τοῖς πᾶσιν τὰ κολακευτικὰ Σας σχόλια γιὰ τὸν «Δαυλὸ» τόσον εἰς τὴν ̓Ελλάδα ὅσον καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικόν. ̓Αντιλαμδανόμεθα ἄλλως τε πλήρως, ὅτι ἡ μακρὰ καὶ ἄνευ ἐνδιαφέροντος ἐνασχόλησις Σας μὲ τὰ ὁμηρικὰ κείμενα (τῶν ὁποίων τὴν κατάργησιν τῆς διδασκαλίας προτείνατε) καὶ πνευματικὴν κόπωσιν Σᾶς ἐπεσώρευσε καὶ κρίσιν ταὐτότητος. ̓Αλλ’, ὦ ἀγαθέ, τίς ἦτο ἡ χρεία τῆς Ὑμετέρας τόσον δαθυστόχαστου κριτικῆς τοῦ Κωνοταντίνου Πλεύρη; Διότι πράγματι τὸν ἐκονιορτοποιήσατε μὲ τὸ νὰ ἐξάρετε τὴν αὐτοσυγκράτησή του, τὰ πράγματι ὡραῖα κοστούμια του καὶ φυσικὰ τὰ καλοχτενισμένα του μαλλιά. Διότι, ὡς ἀντιλαμθάνεσθε, οἱ ἰδέες του ἐμπεριέχονται μὲν εἰς πλῆθος συγγραμμάτων, τὰ ὁποῖα οἱ συνέλληνες ἀγοοάζουν κατὰ χιλιάδες, ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ πηγαίνουν περίπατο, ἂν ἡ λοσιὸν τὴν ὁποίαν χρησιμοποιεῖ εἶναι εὐτελής. Αὐτὴ ἡ ἐπίκρισή σας ἦτο ἀνεπίτρεπτη. Καὶ εἶναι τῷ ὄντι ρατσιστικὸν --ἵνα μὴ γράψω νεοναξιστικὸν-- τὸ μονόπλευρόν Σας ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Πλεύρη. Εκτὸς πιὰ κι ἂν προσδοκᾶτεπροσδοκίαν τινα. Διότι γιὰ μᾶς τοὺς πτωχοὺς οὔτε λέξιν δὲν ἐγράψατε γιὰ τὴν μπριγιαντίνην ποὺ χρησιμοποιοῦμε. Καὶ ἐπειδὴ κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον «ὁ ἀναμάρτητος πρῶτος τὸν λίθον δαλέτω», χαίρω χαρὰν μεγάλην, διότι ἀνελάδατε Σεῖς ὁ πάνσεπτος καὶ ἄμωμος, ὁ λευκότερος χιόνος, τὸν ρόλον τοῦ ἐνθέρμου ὑπερασπιτοῦ καὶ ἀληθοῦς σταυροφόρου τῆς Κοινοδουλευτικῆς ̓ Α-δημοκρατίας, τῆς ὁποίας ἡ καθόλα ἄσπιλος πολιτεία κινδυνεύει νὰ ἁμαυρωθῆ ἀπὸ τὴν Δαυλικὴν ἀρθρογραφίαν. Καθόσον οἱ ἀναίσχυντοι ἀρθρογράφοι τοῦ «Δαυλοῦ» ἐπιμένουν νὰ ἐρευνοῦν καὶ τὸ κυριώτερον νὰ κρίνουν, ἀντὶ νὰ προσκολληθοῦν μετ’ εὐλαδείας στὸ φιλοπρόοδον δόγμα «πίστευε καὶ μὴ ἐρεύνα» ἢ νὰ ἀναφωνοῦν τὸ τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου ἐπαναστατικὸν θέσφατον «(Ογεᾷο ημία αρομγάμηι 651». Γιὰ τέτοια δημοκρατία καὶ διάλογο ὁμιλοῦμε. Ὃ «Δαυλὸς» εἰς ἀναγνώρισιν τοῦ ἐνδιαφέροντός Σας γι’ αὐτὸν κρατᾶ τὸν χαρακτηρισμὸν «ἀξιολάτρευτο ἔντυπο», ποὺ τοῦ ἀποδώσατε εἰς τὸ «Πολιτιστικὸ Μονότονο» τοῦ «Βήματος» τῆς 2-7-1995. Καὶ σᾶς ὑποσχόμεθα νὰ μὴν ἀπογοητεύσωμεν τὴν λατρείαν Σας πρὸς ἡμᾶς. ̓Ιδίως τώρα, ποὺ θὰ μᾶς τιμᾶ συχνὰ ἡ ἐνταῦθα παρουσία Σας. Ὃ ἐκ τῶν ἀξιολατρεύτων συνεργατῶν τοῦ «4» Γιῶργος Πετρόπουλος