Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ , ͵ / 5 -” Κύριον Δημήτριον Μαρωνιτην- Ενταῦθα Βεθαίως καὶ ἀντιλαμθανόμεθα τὴν ἰδιαίτερη ἀγάπη σας γιὰ τὸν «Δαυλὸ» καὶ τοὺς συνεργάτες του, πλὴν ὅμως ἂς μὴ φθάνουμε καὶ στὰ ἄκρα. 4 ιότι ναὶ μὲν «τὸ γὰρ πολὺ τοῦ ἔρωτος γεννᾶ παραφροσύνην», ἀλλὰ ὄχι πάντως καὶ ψευδαισθήσεις. Καθόσον, ὦ λευκώλενε, χαριτόδρυτε καὶ πεφιλημένε καθη- γητά, συνιστᾶ πράγματι λίαν ἐπικίνδυνον προανάκρουσµα διὰ τὴν ἀντιλη- πτικήν σας ἱκανότητα νὰ ὁμιλῇ κάποιος ἀπὸ τηλεοράσεως καὶ Σεῖς νὰ τὸν ἐκλαμόάνετε γιὰ ἄλλον. Εἶναι κάτι ποὺ χρήδει ἰατρικῆς παρακολουθήσεως. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡμεῖς, μὰ τὸν Γιαχόέ, δὲν θεωροῦμε τὴν σύγχυσιν αὐτὴν ἐσκεμ- μένην, δοθέντος ὅτι εἶναι γνωστὰ τοῖς πᾶσιν τὰ κολακευτικὰ Σας σχόλια γιὰ τὸν «Δαυλὸ» τόσον εἰς τὴν ᾿Ελλάδα ὅσον καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικόν. ᾿Αντιλαμδα- νόμεθα ἄλλως τε πλήρως, ὅτι ἡ μακρὰ καὶ ἄνευ ἐνδιαφέροντος ἐνασχόλησις Σας μὲ τὰ ὁμηρικὰ κείμενα (τῶν ὁποίων τὴν κατάργησιν τῆς διδασκαλίας προτείνατε) καὶ πνευματικὴν κόπωσιν Σᾶς ἐπεσώρευσε καὶ κρίσιν ταὐτότη- τος. ᾿Αλλ’, ὦ ἀγαθέ, τίς ἦτο ἡ χρεία τῆς Ὑμετέρας τόσον δαθυστόχαστου κριτικῆς τοῦ Κωνοταντίνου Πλεύρη; Διότι πράγματι τὸν ἐκονιορτοποιήσατε μὲ τὸ νὰ ἐξάρετε τὴν αὐτοσυγκράτησή του, τὰ πράγματι ὡραῖα κοστούμια του καὶ φυ- σικὰ τὰ καλοχτενισμένα του μαλλιά. Διότι, ὡς ἀντιλαμθάνεσθε, οἱ ἰδέες του ἐμπεριέχονται μὲν εἰς πλῆθος συγγραμμάτων, τὰ ὁποῖα οἱ συνέλληνες ἀγο- οάζουν κατὰ χιλιάδες, ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ πηγαίνουν περίπατο, ἂν ἡ λοσιὸν τὴν ὁποίαν χρησιμοποιεῖ εἶναι εὐτελής. Αὐτὴ ἡ ἐπίκρισή σας ἦτο ἀνεπίτρεπτη. Καὶ εἶναι τῷ ὄντι ρατσιστικὸν --ἵνα μὴ γράψω νεοναξιστικὸν-- τὸ μονόπλευρόν Σας ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Πλεύρη. Εκτὸς πιὰ κι ἂν προσδοκᾶτεπροσ- δοκίαν τινα. Διότι γιὰ μᾶς τοὺς πτωχοὺς οὔτε λέξιν δὲν ἐγράψατε γιὰ τὴν μπριγιαντίνην ποὺ χρησιμοποιοῦμε. Καὶ ἐπειδὴ κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον «ὁ ἀναμάρτητος πρῶτος τὸν λίθον δαλέτω», χαίρω χαρὰν μεγάλην, διότι ἀνελάδατε Σεῖς ὁ πάνσεπτος καὶ ἄμωμος, ὁ λευ- κότερος χιόνος, τὸν ρόλον τοῦ ἐνθέρμου ὑπερασπιτοῦ καὶ ἀληθοῦς σταυρο- φόρου τῆς Κοινοδουλευτικῆς᾽ Α-δημοκρατίας, τῆς ὁποίας ἡ καθόλα ἄσπιλος πολιτεία κινδυνεύει νὰ ἁμαυρωθῆ ἀπὸ τὴν Δαυλικὴν ἀρθρογραφίαν. Καθό- σον οἱ ἀναίσχυντοι ἀρθρογράφοι τοῦ «Δαυλοῦ» ἐπιμένουν νὰ ἐρευνοῦν καὶ τὸ κυριώτερον νὰ κρίνουν, ἀντὶ νὰ προσκολληθοῦν μετ’ εὐλαδείας στὸ φιλο- πρόοδον δόγμα «πίστευε καὶ μὴ ἐρεύνα» ἢ νὰ ἀναφωνοῦν τὸ τοῦ ἱεροῦ Αὐγου- στίνου ἐπαναστατικὸν θέσφατον «(Ογεᾷο ημία αρομγάμηι 651». Γιὰ τέτοια δη- μοκρατία καὶ διάλογο ὁμιλοῦμε. Ὃ «Δαυλὸς» εἰς ἀναγνώρισιν τοῦ ἐνδιαφέροντός Σας γι’ αὐτὸν κρατᾶ τὸν χαρακτηρισμὸν «ἀξιολάτρευτο ἔντυπο», ποὺ τοῦ ἀποδώσατε εἰς τὸ «Πολιτι- στικὸ Μονότονο» τοῦ «Βήματος» τῆς 2-7-1995. Καὶ σᾶς ὑποσχόμεθα νὰ μὴν ἀπογοητεύσωμεν τὴν λατρείαν Σας πρὸς ἡμᾶς. ᾿Ιδίως τώρα, ποὺ θὰ μᾶς τιμᾶ συχνὰ ἡ ἐνταῦθα παρουσία Σας. Ὃ ἐκ τῶν ἀξιολατρεύτων συνεργατῶν τοῦ «4» Γιῶργος Πετρόπουλος