Ἡ διάχυσή της στὸ ἀπώτατο παρελθὸν σὲ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς Ὑδρογείου ἩὉμηρικὴ (Ἑλληνικὴ) Γλῶσσα ποὺ ἀποτελεῖ τὴν βάσι, ἐπάνω στὴν ὁποία ἐστηρίχθησαν πλῆθος συγχρόνων γλωσσῶν, δὲν ὑπῆρξε ἀρχὴ μιᾶς ἐποχῆς στὴν γλωσσικὴ ἱστορία, ἀλλὰ τὸ μόνο ἀκέραιο μνημεῖο μιᾶς μακρᾶς προγενεστέρας περιόδου, κατὰ τὴν ὁποία συνετέθη γιὰ νὰ «ὀνοματίσῃ» τὰ ἐπιτεύγματα καὶ τὶς γνωστικὲς κατακτήσεις τοῦ μεγάλου προκατακλυσμιαίου πολιτισμοῦ τῆς Χρυσῆς Ἐποχῆς. Ἀκόμα κι ἂν δὲν ὑπῆρχε καμμία ἄλλη ἀναφορά, ἀκόμα κι ἂν δὲν εἶχε διασωθῆ κανένα προκατακλυσμιαῖο μνημεῖο, θὰ ἀρκοῦσε καὶ μόνον ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ὡς ἀπόδειξι τῆς ὑπάρξεως στὸ παρελθὸν μιᾶς ἐποχῆς μεγάλου πολιτισμοῦ. Στὴ (μὴ συμβατικὴ) γλῶσσα μας εἶναι ἐμφυτευμένη ὅλη ἡ γνῶσις, ποὺ κατέκτησε ὁ ἄνθρωπος ἕως τὴν παροῦσα στιγμή. Κάθε ἑλληνικὴ λέξις – ὅρος φέρει ἕνα βαρὺ φορτίο νοήσεως, φορτίο ποὺ οἱ προγενέστεροι «ἐξώδευσαν», γιὰ νὰ κατακτήσουν γνωστικὰ τὴ συγκεκριμένη ἔννοια καὶ νὰ τὴν «βαπτίσουν» μὲ τὸ συγκεκριμένο ὄνομα – λέξι. Ὅ,τι δὲν ἔχει ὀνομασθῆ, δὲν ὑπάρχει ὡς κατακτημένη γνῶσις κι ὅ,τι ἔχει ὀνομασθῆ, αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι ἡ μόνη γνῶσις ποὺ διαθέτει σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα – σὲ ἀντίθεσι μὲ τὰ ἄλλα εἴδη τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου, ποὺ δὲν ἔχουν καμμία γνῶσι, ἐπειδὴ ἀκριβῶς δὲν ἔχουν γλῶσσα. Ἡ «κατάκτησις» λοιπὸν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας εἶναι τὸ πιὸ γενναιόδωρο εὐεργέτημα, ποὺ μπορεῖ νὰ προσφερθῇ ὡς πολυτιμώτατη πεῖρα τοῦ παρελθόντος στὸν σημερινὸ ἄνθρωπο. Τὸ θέμα ἔχει ἀναλυθῆ εἰς βάθος σὲ πλῆθος τευχῶν τοῦ «Δαυλοῦ». Μία τεχνολογικὴ προσέγγιση στὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα K άθε γράμμα τοῦ ἀλφαβήτου ἔχει ἕνα ὄνομα καὶ μία θέσιν· τὸ A π.χ. λέγεται Ἄλφα καὶ εἶναι πρῶτο, τὸ B λέγεται Βῆτα καὶ εἶναι δεύτερο κ.τ.λ. Οὔτε τὰ ὀνόματα τῶν γραμμάτων οὔτε ἡ θέσις τους εἰς τὸ ἀλφάβητο εἶναι τυχαῖα. Δηλαδὴ ὑπάρχει λόγος ποὺ τὸ Λ λέγεται Λάμδα κι εὑρίσκεται εἰς τὴν ἐνδέκατη θέσι, ὅπως καὶ ποὺ δὲν λέγεται π.χ. Λῆτα καὶ δὲν εὑρίσκεται σὲ κά-