«ΚΑΤΑΚΥΡΙΕΥΣΑΤΕ ΤΗΝ ΓΗΝ «Ἡ θεολογία κατέστρεψε τὴ γῆ»,ἀποφαίνεται ὁ Μητροπολίτης Περγάμου καὶ πρόεδρος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν Ἰωάννης Ζηζιούλας. Σὲ συνέντευξή του (ἐφημ. «TA NEA», 16 Σεπτεμβρίου 2002) φέρεται νὰ πιστεύῃ πὼς «γιὰ τὴν παροῦσα οἰκολογικὴ κρίση εὐθύνεται ἱστορικὰ ἡ ἰουδαιοχριστιανικὴ θεολογία, ὅπως ἀναπτύχθηκε καὶ ἑρμηνεύθηκε κυρίως στὴ δυτικὴ Ἐκκλησία, μέχρι τοὺς νεώτερους χρόνους... Κυρίως στὸν προτεσταντικὸ χῶρο ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ “αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ κατακυριεύσατε τὴν γῆν” ἑρμηνεύθηκε ὡς δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου νὰ εἶναι ἐξουσιαστὴς τῆς κτίσεως». Πράγματι μία μεγάλη ἀλήθεια – γεγονὸς πρωτόγνωρο – εἰπώθηκε ἀπὸ στόματος ἑνὸς σημαντικοῦ ἐκπροσώπου τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος· δυστυχῶς ὅμως μία ἀλήθεια μισὴ καὶ πολιτικὰ στοχευμένη γιὰ νὰ πλήξῃ τὴν δυτικὴ σκέψη καὶ μόνο. Ἂς θυμίσουμε λοιπὸν στὸν σεβασμιώτατο Μητροπολίτη τὴν ἄλλη μισὴ ἀλήθεια, ποὺ σκοπίμως μᾶλλον ἀπέκρυψε. Πρὶν τὴν «παροῦσα οἰκολογικὴ κρίση» ὑπῆρξε ἡ κρίση ἀφανισμοῦ τοῦ μὴ χριστιανικοῦ κόσμου καὶ ἀργότερα τοῦ μὴ ἰσλαμικοῦ. Τὸ «κατακυριεύσατε τὴν γῆν» ὡς πρῶτα θύματά του εἶχε τοὺς Ἕλληνες καὶ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό· τρεῖς αἰῶνες ἀργότερα τὸν ἀραβικὸ κόσμο τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῆς Βορείου Ἀφρικῆς (διὰ σπάθης Μωάμεθ)· ἑπτὰ αἰῶνες ἀργότερα, τρίτο μεγάλο θῦμα του ἡ Ἀμερικὴ καὶ κατόπιν ὅλος ὁ ὑπόλοιπος κόσμος. Ἐκεῖνο τὸ «κατακυριεύσατε τὴν γῆν» ὑπηρετήθηκε καὶ ὑπηρετεῖται ὄχι μόνο ἀπ’ τὴν «δυτικὴ Ἐκκλησία», ὅπως θὰ ἤθελε ὁ ἐν λόγῳ Μητροπολίτης, ἀλλὰ ἐξίσου κι ἀπ’ τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανισμό, κι ἀπ’ τὸν – παγκόσμιο πλέον – Ἰσλαμισμὸ καὶ κυρίως ἀπ’ τὸν ἑβραϊκὸ Σιωνισμό. Ὅμως μόνο τὸ «αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεστε καὶ κατακυριεύσατε τὴν γῆν», αὐτὴ ἡ γιαχβικὴ ἐντολή, εἶναι ἡ πραγματικὴ αἰτία τῆς ἐπερχόμενης καταστροφῆς; Τί σημαίνει γιὰ τὸ ἑκάστοτε ἰσχῦον δόγμα ὁ πλανήτης γῆ; Δὲν εἶναι ἁπλούστατα ὁ καταραμένος τόπος, ὁ τόπος ἐξορίας τοῦ ἀνθρώπου, ὁ τόπος ποὺ ὥρισε ὁ Ἰεχωβᾶ νὰ ἐκτίουμε τὴν ἰσόβια ποινή μας ἤ, κατὰ μία ἄλλη ἰουδαϊκὴ ἐκδοχὴ (ἀναμένοντας τὴ Δευτέρα Παρουσία) ὁ «χῶρος κράτησης», τὸ κελλὶ τῆς φυλακῆς ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἀναμένει τὴ μεγάλη στιγμὴ τῆς τελικῆς δίκης, τῆς ὁριστικῆς κρίσης ζώντων καὶ νεκρῶν, ποὺ θὰ ἀνοίξῃ διάπλατα τὶς πόρτες τοῦ Παραδείσου καὶ τῆς Κολάσεως; Ποτὲ δὲν ἀγαπήθηκε ὁ τόπος ἐξορίας ἀπ’ τὸν ἐξωρισμένο οὔτε τὸ κελλὶ τῆς φυλακῆς ἀπ’ τὸν κρατούμενο· ἀπεναντίας εὔχονται καὶ ἀπεργάζονται τὴν καταστροφή τους. Γι’ αὐτὸ ποτὲ ὅσο ὑπάρχει κυρίαρχος Ἰουδαιοχριστιανισμός, Ἰουδαιοϊσλαμισμὸς καὶ Μωσαϊσμὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν θὰ ἀγαπήσῃ αὐτὸν τὸν καταραμένο τόπο, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπ’ τὴν γενέτειρά του γῆ· αὐτὴν ποὺ τοῦ χαρίζει ἁπλόχερα ὡς λατρευτὴ μάννα τὸ φῶς τῆς ζωῆς. Ἕνα σχιζοφρενικὸ ὂν κατάντησε τὸν ἄνθρωπο τοῦτος ὁ σκοταδισμός, τὸν ὁποῖο ὑπηρετεῖ καὶ ὁ ἐν λόγῳ ἱερωμένος. Αὐτὴ εἶναι ἡ τραγῳδία του καὶ ἡ τραγῳδία ὅλων μας. Κι ἂν ὑπάρχῃ ἀκόμη στέρεος αὐτὸς ὁ τόπος, ἡ εὐλογημένη γῆ, εἶναι γιατί, παρὰ τὰ μαῦρα σύννεφα τῆς θεοκρατίας, κάποιες ἀκτῖνες τοῦ ἀπολλωνίου φωτὸς καταφέρνουν νὰ διαπερνοῦν, φωτίζοντας καὶ θερμαίνοντας τὶς κακοποιημένες ψυχές μας. Παν. Λ. Κουβαλάκης