Διάλογος γιὰ τὸ φαινόμενο «Μαύρη Ἀθηνᾶ» Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ δημοσιεύματος στὸ τεῦχος 248-249 τοῦ «Δαυλοῦ» (Αὐγ. - Σεπτ. 2002), μὲ τίτλο «Δύο χιλιάδες χρόνια “Ἀφροκεντρι- σμός”. – Μία ἱστορικὴ ἀπάτη - μηχανορραφία μὲ στόχο τὴν Ἑλλη- νικὴ Κληρονομιὰ» τοῦ κ. Ἀναστασίου Κοβάτση, καθηγητοῦ Βιο- χημείας καὶΤοξικολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ- σαλονίκης, παρατηρῶ τὰ ἑξῆς:ὉἈφροκεντρισμὸς δὲν ἀριθμεῖ 2000 χρόνια· εἶναι σφάλμα νὰ τοῦ δίδουμε διάστασι ποὺ στερεῖται. Ἀνε- πτύχθη τοὺς τελευταίους αἰῶνας (19ον καὶ 20όν), παράλληλα μὲ τὸν Ἰνδοευρωπαϊσμό. Ὁ ἀββᾶς Ζὰν Τερρασὸν (1670-1750) ἔγραψε «A Critical Dissertation on the Iliad of Homer» (Κριτικὴ Πραγματεία ἐπὶ τῆς Ἰλιάδος τοῦ Ὁμήρου), μία μετά- φρασι Διοδώρου Σικελιώτου καὶ ἐπενόησε μυθιστόρημα, ἐνδιαφέρον ἴσως γιὰ τοὺς τέκτονες, μὲ τίτλο «Sethos, histoire ou vie tirêe des Monumens Anecdotes de l’ ancienne Egypt» (Σέθος, Ἱστορία ἢ Βίος προερχόμενος ἐξ Ἀπομνημονευμά- των Ἀνεκδότων τῆς ἀρχαίας Αἰγύπτου)· μία ψευδοϊστορία τοῦ 18ου αἰῶνος, ἀβάσιμη, ἀσήμαντη, ἀναξία ἀναφορᾶς. Κακῶς προεβλήθη ὡς κακόγουστο δεῖγμα Ἀφροκεντρισμοῦ. Ἡἀρχαία Αἴγυπτος στενῶς συνεδέετο μὲ τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τῆς ἀπωτάτης προϊστορίας· ἦταν δὲ γεωγραφικὸ τμῆμα της πρὸ τῆς καταβυθί- σεως τῆς Αἰγηίδος. Πολλάκις ἐκάλουν οἱ Φαραὼ καὶ τοὺς Ἕλληνες Μακεδόνες πρὸς ὑπεράσπισί της. Ὁ Ἰουδαῖος Ἀριστόβουλος, περιπατητικὸς φιλόσοφος ἀκμάσας περὶ τὸ 160 π.X., ἐπεχείρησε (διὰ τῶν«Ἐξηγήσεων»περὶ τῆς Πεντατεύχου;) νὰ προσεγγίσῃ τὴν ἑλληνικὴ φιλοσοφία πρὸς τὰ ἰουδαϊκὰ δόγματα. Κατ’ αὐτὸν «αἱ θεωρίαι τῶν Πυθαγόρου, Σωκράτους καὶ Πλάτωνος συμφωνοῦν πρὸς τὰς Γραφὰς καὶ αἱ ἑλλη- νικαὶ θρησκευτικαὶ παραδόσεις προέρχονται ἐκ τοῦ Μωϋσέως». Ὁ δείλαιος, ἀγνοῶν τὰ «Πελασγικὰ»τοῦ Ἰακ. Θωμοπούλου, ἠγνόει ὅτι στὴν Πελασγικὴ Μωΰς σημαίνει γῆ, ἄρα Μωυσῆς εἶναι ὁ γήινος. Ἐχάλκευσε πλαστοὺς στίχους δῆθεν τῶν Ὀρφέως, Λίνου, Μουσαίου, Ὁμήρου καὶ Ἡσιόδου. Τὸν ἀπατεῶνα αὐτὸν ἔσπευσαν νὰ ἀναγνωρίσουν οἱ ἀχαρακτήριστοι Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεὺς καὶ Εὐσέβιος. Οἱ «Ἐξηγήσεις» θεωροῦνται πλέον ἔργο μεταγενέστερο τοῦ B´ αἰ. μ.X., ἀγνώστου ἀνθέλληνος, θέσαντος τὸ ὄνομα τοῦ Ἀριστοβούλου γιὰ νὰ ἐνισχύσῃ τὰ γελοῖα ψεύδη του, ὡς ἀρχαιότερα. Ἡ ἀναφορὰ τοιούτου ἔργου δὲν ἐξυπηρε-