Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Χὸζ γκελντὶν Ἄρξασθε τὸ Χερουβικό, σηκώστε πάνω τ’ Ἅγια. Παπᾶδες, βγῆτε παγανιὰ καὶ παγανὰ χαθῆτε, γιατὶ εἶναι θέλημα Θεοῦ ἡ χώρα νὰ τουρκέψῃ (ἔστω καὶ γιὰ δύο εἰκοσιτετράωρα, πρὸς τὸ παρόν), ὅσο κράτησε ἡ ἐπίσκεψη τοῦ «μεγάλου» ἀπὸ τὸ Φανάρι. Γι’ αὐτὸ, κνώδαλα καὶ ἀμνοερίφια ρωμαίικα, μὴν κάθεστε καθόλου. Μαδήστε ὅ,τι τριαντάφυλλο καὶ γαρύφαλλο σᾶς βρίσκεται πρόχειρο. Ἐσεῖς, κοπέλες, φορέστε τὰ παραδοσιακά σας· ἐσεῖς οἱ πιὸ πιστοὶ κουνήστε τοὺς πολυελαίους (ἀφοῦ κάτι ἄλλο τὸ ἔχετε κουνήσει πρὸ πολλοῦ!)· κι ἐσεῖς οἱ ἄλλοι τρέξτε νὰ κόψετε καὶ νὰ ἁπλώσετε στὸ δρόμο τὰ φοινικόκλαδα. Καὶ μὴν ἀκούσω ξανὰ αὐτὰ τὰ παρωχημένα «ἄξιος» καὶ «ὡσαννά», καθὼς θὰ διέρχεται ὁ «μεγάλος». Ὄχι πὼς δὲν μοῦ ἀρέσουν, ἀλλὰ στὴν παροῦσα φάση θὰ προτιμοῦσα νὰ φωνάζετε «χὸζ γκελντίν», γιὰ νὰ αἰσθάνεται ἄνετα σὰν στὸ σπίτι του ὁ ποιμενάρχης. Ἔτσι θὰ εὐφρανθοῦν καὶ οἱ τουρκαλᾶδες ποὺ τὸν συνοδεύουν, ὅταν ἔρχωνται στὴν Ἀθήνα γιὰ μπίζνες. Αὐτὸ εἶναι ὑποδειγματικὴ φιλοξενία. Κι ἂν τυχὸν δὲν σᾶς βρίσκετε κανένα γαϊδουράκι, νὰ τὸν φορτώσετε στὴ ράχη του, ἔτσι, ὥστε νὰ λάβῃ ἡ περαντζάδα τοῦ couler biblical (ὅπως λέμε νεοελληνικά: couler local), ζητήστε ἀπὸ τὸν γνωστὸ ριζορθόδοξο καναλάρχη, ἐφημεριδάρχη καὶ παρ’ ὀλίγον ὑπερνομάρχη νὰ τὸν πάρῃ στὴν πλάτη του. Ἄλλωστε ἔτσι ψωμωμένος ποὺ εἶναι, ὄχι μόνο δὲν θὰ δυσανασχετήσῃ, ἀλλὰ τουναντίον θὰ τὸ θεωρήσῃ καὶ μεγάλη του τιμή. Ἀφήστε δέ, ποὺ θὰ συγκινήσῃ τὰ πλήθη μὲ τὴν ταπεινοφροσύνη του καὶ θὰ λάβῃ ἀμοιβὲς ἐν τῇ κάλπῃ καὶ ἐν τοῖς οὐρανοῖς κατόπιν. Τὸ ὑπόλοιπον τοῦ προγράμματος ἐτηρήθη μὲ ἀπόλυτη συνέπεια. Ἦτοι, παρουσίᾳ πάντοτε τῶν ἀναγκαίων χειροκροτητῶν, ἀκολουθοῦν οἱ καθιερωμένες ρεβεράντζες μὲ τὴν πολιτειακὴ καὶ πολιτικὴ ἡγεσία, ὅπου, ὡς συνήθως, ἀποκρύπτεται τὸ συνεχὲς μαῦρο χάλι τοῦ ἐνδήμου καὶ ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ, καθὼς καὶ τὰ οἰκονομίστικα παιχνίδια τῶν πρακτόρων μου γύρω ἀπὸ τὶς ἑλληνοτουρκικὲς σχέσεις. Κατόπιν ἔχουμε τὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου γιὰ τὸν ξερριζωμὸ τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὅπου ὅσο ἀκούσατε ἐσεῖς τὸν παναγιώτατο ποιμένα νὰ κάνῃ λόγο γιὰ τὴν «γενοκτονία» τῶν προγόνων σας καὶ γιὰ τὰ «εἰδεχθῆ καὶ συνεχῆ ἐγκλήματα τοῦ τουρκικοῦ κράτους», ἄλλο τόσο τὸνἄκουσα κι ἐγώ (!) Καὶ κλείνουμε μὲ τὴν ἀναγόρευσή του ὡς ἐπιτίμου διδάκτορος τῆς Γεωπονικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν. Μὴ σᾶς φαίνεται παράξενο αὐτό. Ἔτσι «φυτὰ» ποὺ σᾶς ἔχω καταντήσει, αὐτὸς εἶναι ὁ πιὸ ἁρμόδιος πλέον νὰ σᾶς περιποιῆται. Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἔδωσε ρέστα, ἦταν στὴν ὁμιλία του τὴν ἑπόμενη μέρα, κατὰ τὰ ἐγκαίνια τοῦ Ἰατροβιολογικοῦ Κέντρου στοῦ Παπάγου. Δὲν σᾶς κρύβω, ὅτι ἀκόμη κι ἐγὼ ἐξεπλάγην μὲ τὰ μπαρμπούτσαλα περὶ καταφάσεως τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἔρευνα. Τέλος πάντων. Μὴ λησμονῆτε δέ, ὅτι, ὅταν ἔρχεται κατὰ καιροὺς ἐδῶ, φυτεύει καὶ κανένα ἐλαιόδεντρο ὡς σύμβολο εἰρήνης. Ὡστόσο ἐκεῖνο ποὺ μὲ προβληματίζει δὲν εἶναι τὸ ἐλαιόδεντρο καθαυτό, ἀλλὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπὸ τὸ ξύλο του κατασκευάζεται τὸ πιὸ γερὸ καὶ σκληρὸ ματσούκι γιὰ τὸ Σάρωθρον