ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ «ΙΘΑΚΗΣ» πως ἕ να χε λι δό νι, ποὺ ἀ πο μα κρύ νε ται χι λιά δες μί λια ἀ πὸ τὸν τό πο τῆς γέν νη σής του γιὰ 6 μῆ νες τὸ χρό νο καὶ ἐ πι στρέ φει τὴν ἑ πό με νη Ἄ νοι ξη ἀ πο κλει στι κὰ καὶ μό νο στὴν πε ρι ο χὴ ποὺ γεννή θη κε, ἐκ φρά ζον τας ἔ τσι τὴν ἄρ ρη κτη σχέ ση τῆς Ζω ῆς μὲ τὴν Φύ ση, ὅ πως ὁ Ὀ δυσ σέ ας ἀ γω νί στη κε γιὰ δέ κα χρό νια τῆς ζωῆς του, γιὰ νὰ ξα να έ χῃ τὴν χα μέ νη Ἰ θά κη του, ἔ τσι καὶ ὁ Σω κρά της ἔ θε τε ὡς «ἁ πάν των τι μι ώ τε ρον καὶ ἁ γι ώ τε ρον» τὴν «πα τρί δα γῆν» καὶ ὄ χι τὴν «πόλιν», τοὺς γο νεῖς ἢ οἱ ο δή πο τε ἄλ λο ἀν θρώ πι νο ἀ γα θό: Ἀ πὸ τὴ σχέ ση γε νέ τειρας γῆς-ὕ παρ ξης δὲν μπο ρεῖ νὰ ξε φύ γῃ κα νέ νας, εἶ ναι νό μος τῆς κοι νῆς μη τέρας ὅ λων, τῆς Παμ μή τει ρας Φύ σης. Αὐ τὴ ἡ σχέ ση γῆς-ζω ῆς, ἂν πλα στο γρα φη θῇ, πα ρά γει βα ρύ τα τες συ νέ πει ες, «ἡ βα ρύ τε ρη τῶν ὁ ποί ων εἶ ναι ψυ χο λο γι κή, εἶ ναι ἡ ἀ πο σά θρω ση, ἡ δό λια ἀλ λοί ω ση τῆς κουλ τού ρας μιᾶς πε ρι ο χῆς, ποὺ ἀ πο τε λοῦν τὴ βά ση τῆς λειτουρ γί ας της», δι ό τι «ἡ ταυ τό τη τα δι α μορ φώ νε ται ἀ πὸ τὴ γῆ καὶ ὁ λο κληρώ νε ται ἀ πὸ τὸν τρό πο ζω ῆς [...], ποὺ συμ βάλ λουν κα θο ρι στι κὰ στὸ νὰ γίνου με αὐ τὸ ποὺ εἴ μα στε», ὅ πως το πο θε τεῖ αὐ τὸ τὸ τρο με ρὰ κρί σι μο, ὅ σο καὶ ὑ πο βαθ μι σμέ νο στὴν ἐ πο χή μας, δι καί ω μα κά θε ἀν θρώ που ἡ με γά λη δι ε θνὴς νο μι κὴ ἐ πι θε ώ ρη ση τῆς Νέ ας Ὑ όρ κης «Environmental Law Journal» στὸ τε λευταῖ ο τεῦ χος της. * * * ὐ τὴ εἶ ναι ὅ λη κι ὅ λη ἡ οὐ σί α τῆς προ σφυ γῆς μας ὡς Λε σβί ων, ἐ μοῦ καὶ δύο ἀ κό μα κυ ρι ῶν, στὴν Ἑλ λη νι κὴ Δι και ο σύ νη, μὲ αἴτη μα νὰ προ στα τεύ σῃ ἡ Ἑλ λη νι κὴ Πο λι τεί α τὴν ζω τι κὴ ἔν νοι α τῆς γε νέ τει ράς μας Λέ σβου ἀ πὸ τὴν πλα στο γρά φη σή της καὶ τὴν αὐ θαί ρε τη με τα τρο πή της ἀ πὸ τὴ γε ω γρα φι κὴ ἔν νοι α –«τό πος κα τα γω γῆς» μας– σὲ ἔν νοι α «σε ξου α λι κῆς συμ πε ρι φο ρᾶς» ὡ ρι σμέ νων ἀ τό μων ποὺ δὲν ἔ χουν ὡς τό πο κα τα γω γῆς τὸ νη σί μας. Ἴ σως αὐ τὸ τὸ τό σο ἁ πλὸ ἦ ταν ὁ λό γος, ποὺ ἡ ὑ πό θε ση συγ κλό νι σε καὶ συγ κλο νί ζει ἀ κό μη τὴν κοι νὴ γνώ μη τοῦ Πλα νή τη. Αὐ τὸ τὸ τό σο ἁ πλό, τό σο ζω τι κὸ ἀ γα θό, ποὺ ὅ μως ἐ λά χι στοι πιὰ μπο ροῦν σή με ρα νὰ ἔ χουν τὴν συ ναί σθη ση τῆς ζω τι κό τη τάς του. Καὶ αὐτὸ ἀ κρι βῶς κα λεῖ ται ἡ Δι και ο σύ νη νὰ ὑ πε ρα σπι σθῇ καὶ ἀ πο κα τα στή σῃ ἀ πὸ τὴ δι α πρα χθεῖ σα πλα στο γρα φί α καὶ ἰ δι ο ποί η ση μὲ τὴν ἀ πό φα σή της, ἡ ὁ ποί α ἀ να μέ νε ται νὰ ἐκ δο θῇ σὲ λί γες μέ ρες. Δ.Ι.Λ.