λόγου τὸ ἀληθές. Φθάνοντας στὸν ποταμὸ Ὕφαση, ὅπου ἦταν καὶ τὸ τέλος τῆς ἐκστρα- τείας, ὁ Ἀλέξανδρος μὲ διάφορα ἐπιχειρήματα προσπάθησε νὰ πείσῃ τὸ στρατό του νὰ συνε- χίσῃ τὴν ἐκστρατεία. Μεταξὺ ἄλλων εἶπε καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἀπὸ τὸν Περσικὸ Κόλπο μὲ τὸν στόλο μας θὰ κάνουμε τὸν γῦρο τῆς Λιβύης (=Ἀφρικῆς) μέχρι τὶς στῆλες τοῦ Ἡρακλῆ (= Γιβραλτάρ). Ἀπὸ τὶς στῆλες γίνεται ὅλη δική μας ἡ πέρα ἀπὸ τὴν Λιβύη χώρα καὶ συνάμα ὁλόκληρη ἡ Ἀσία. Ἔτσι τὰ ὅρια τῆς δικῆς μας ἐπικράτειας καὶ ἐξουσίας θὰ εἶναι τὰ ὅρια ποὺ ἔβαζε ὁ θε- ὸς πάνω στὴν γῆ.» Γιὰ τοὺς Σὶχ παραθέτω τὸ πιὸ κάτω ἀπόσπα- σμα: «Ἀφοῦ ὁ Ἀλέξανδρος ἀποβίβασε τοὺς πο- λεμιστὲς στὴν συμβολὴ τῶν ποταμῶν Ὑδάσπη καὶ Ἀκεσίνη, προχώρησε γιὰ τοὺς λεγόμενους Σίβους. Αὐτοὶ ἦταν οἱ ἀπόγονοι ὅλων ἐκείνων, ποὺ εἶχαν συνοδέψει τὸν Ἡρακλῆ στὴν ἐκστρα- τεία ἐναντίον τῆς Ἀόρνου Πέτρας, οἱ ὁποῖοι με- τὰ τὴν ἀποτυχία τῆς πολιορκίας ἐγκαταστάθη- καν ἐδῶ. Ὁ βασιλιᾶς (ἐννοεῖται ὁ Ἀλέξανδρος) στρατοπέδευσε κοντὰ σὲ μιὰ ὀνομαστὴ καὶ πλούσια χώρα, τῆς ὁποίας οἱ ἄρχοντες ἦλθαν, γιὰ νὰ φέρουν πλούσια δῶρα στὸν Ἀλέξανδρο καὶ νὰ ἀνανεώσουν τὴν συγγένειά τους μὲ τὸν Ἡρακλῆ. Ὁ κοσμοκατακτητὴς δέχθηκε εὐχαρί- στως τὴν φιλία τους καὶ κήρυξε τὶς πολιτεῖες τους ἐλεύθερες καὶ στὴν συνέχεια στράφηκε ἐναντίον τῶν γειτονικῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα ὑπέ- ταξε ἀμέσως.» Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Κίμων Ἀθηναῖος Πῶς θὰ μάθουν οἱ ἀγγλόφωνοι, ὅτι μιλοῦν Ἑλληνικά; Ἀξιότιμε κ. διευθυντά, Ὑπηρετῶ σὲ πολυεθνικὸ ὀργανισμὸ στὴν Ἱσπανία. Καθημερινὰ ἡ χρήση τῆς Ἀγγλικῆς Γλώσσας μᾶς δίνει τὴν εὐκαιρία νὰ δείξουμε στοὺς συναδέλφους ἄλλων κρατῶν, ὅτι μιλᾶνε Ἑλληνικὰ χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζουν. Ἦταν ἀπερί- γραπτη ἡ ἔκπληξη ἑνὸς Καναδοῦ, ὅταν τοῦ ἐξή- γησα τὸ νόημα τῆς λέξης philanthropy. Μετὰ τὴν πρώτη ἔκπληξη καὶ ἐνδιαφέρον ὅμως ἀκό- μα καὶ οἱ περισσότερο δεκτικοὶ ἀντιδροῦν ἀρ- νητικά. «Καλά, ὅλα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ξεκίνη- σαν;» Ἐδῶ πλέον ἀπαιτοῦνται βιβλία, γιὰ νὰ ὑποστηρίξῃς τὶς ἀπόψεις σου. Καὶ μάλιστα βι- βλία εἰς τὴν Ἀγγλική, καθ’ ὅσον πολλὲς φορὲς εἶ- ναι δύσκολο νὰ μεταφράσῃς καὶ νὰ ἀποδώσῃς πιστὰ λεπτὰ νοήματα καὶ ἔννοιες, ὅπως αὐτὲς ποὺ πραγματεύεται τὸ περιοδικό σας. Πέραν τούτου γνωρίζετε καλύτερα ἀπὸ ἐμένα, ὅτι τὸ γραπτὸ κείμενο διαβάζεται, ξαναδιαβάζεται, κυκλοφορεῖ καὶ ὁπωσδήποτε ἀντιμετωπίζεται μὲ μεγαλύτερη σοβαρότητα ἀπὸ τὸν προφορι- κὸ λόγο. Πολλὰ ὅμως ἀπὸ τὰ βιβλία, ποὺ κυ- Νομίζω, ἦταν ὁ Τζερόνιμο τῶν Ἀπάτσι ἢ ὁ Καθιστὸς Ταῦρος τῶν Λακότα. Ἡ ἐπιστο- λὴ ἀπευθυνόταν στὸν τότε πρόεδρο τῶν Η.Π.Α., καὶ τὸ νόημά της ἦταν: «Ὁ λευκὸς ἄνθρωπος εἶναι ἄπληστος. Ζητᾷ δικαιώματα κατοχῆς ἐπὶ τῶν ὑδάτων, ὀρέων, λειμώ- νων κ.λπ. Ὅταν φθάσῃ νὰ καταστρέψῃ καὶ τὸ τελευταῖο δάσος, μέτρο γῆς, τότε ἴσως καταλάβῃ, ὅτι τὰ δολλάρια δὲν τρώγονται. Ἀλλὰ ἐγὼ εἶμαι ἕνας βάρβαρος –ὅπως μὲ λέτε– καὶ δὲν ἐννοῶ τὴν πολιτική σας» κ.λπ. Ἂς σημειωθῇ ἐδῶ, ὅτι οἱ Ἰνδιάνοι θεωροῦσαν τὴν φύσιν ἱερά, «θεία». Ὡς ἐκ τούτου ἦταν κάτι ἀδιανόητο γι’ αὐτοὺς οἱ τίτλοι κατοχῆς γαιῶν, πόσῳ μᾶλλον ἡ ἀποκλειστικὴ χρήση τους. Θὰ συνιστοῦσα στὸν κ. Μποὺς –ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση τῆς Βίβλου, ποὺ τόσο πιστεύει– νὰ διαβάζῃ καὶ ἄλλα κείμενα. Τὰ συνδικᾶτα; Ἄλλη ἀπογοήτευση μὲ δαύτους! Ἔχετε ἀσκήσει δριμεῖα κριτικὴ ἐπὶ τοῦ Συνδικαλισμοῦ, καὶ δὲ θὰ σταθῶ ἄλλο ἐδῶ. Μόνο τοῦτο: Τὸ μόνον ποὺ νοιάζει τοὺς ἐργατοπατέρες εἶναι μὴ θιγοῦν τὰ δικαιώματά τους! Εἶναι δυνατὸν ὅμως νὰ ἐρ- γάζεται κάποιος στὸ δημόσιο ἐπὶ 20 ἔτη, ὑπογράφοντας χαρτιὰ καὶ μὴν παράγοντας ἔργο ἐπὶ τῆς πρωτογενοῦς παραγωγῆς –διότι, κύριοι, τὰ χαρτιὰ δὲν τρώγονται– καὶ ‣ ΔΑΥΛΟΣ 315, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2008  22271