καὶ θαύμασε τὸ «Τσαοὺς μοναστήρι» (Μονὴ νία, προέβαλε ἔντονα τὸν ἀρχαιολογικὸ χῶρο τῆς ἑλληνικῆς Πεντάπολης μὲ τοὺς κίονες Βλατάδων), ποὺ γνωρίζουμε ἀπὸ ἄρθρο τοῦ «Δαυλοῦ», τὸ πῶς οἱ μοναχοί του πρόσφεραν καὶ μαρμάρινους τάφους της. Ἀφοῦ εἶπε τὰ ὑπὲρ γιὰ τὰ μνημεῖα αὐτά, μὲ ἐνθουσιῶδες χατὴν Θεσσαλονίκη στοὺς πολιορκητὲς Τούρκους καὶ προκάλεσαν τὴν σφαγὴ πολλῶν κατοίκων μόγελο κατέληξε: «Μὰ φυσικὰ εἶναι τόσο σπου(σ.σ. βλ. «Δ», τ. 287). δαῖα ὅλα αὐτά, ἀφοῦ ἀπὸ ἐδῶ πέρασαν οἱ... Τελειώνοντας, κ. Λάμπρου, ἂς παρακαλέσουΦοίνικες»! Πάλι ἔμεινα ἔκπληκτος, γιατὶ ἐνῷ ἡ «camera» με τὴν ἁγία (;) Σιών, ποὺ τὴν ἀνέφερε ὁ Μαμαλάκης, ὅταν τὴν προσκύνησε καὶ τὴν ἐξύψωσε ἔδειχνε μόνον ἑλληνικὰ γράμματα στοὺς τάφους, τὸ ἀγνόησε τελείως καὶ δὲν ἀναφέρθηκε σὲ πόλη τῆς Λέσβου, νὰ μᾶς σώσῃ ἀπὸ τοὺς μὴ Ἕλληνες, ποὺ ἔχουν τὸ ἐπάνω χέρι σὲ ὅλα τὰ διόλου σ’ αὐτά. Συνεχίζοντας θ’ ἀναφερθῶ στὴν ἐπίσκεψή τηλεοπτικὰ κανάλια τῆς χώρας μας. του στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου, ὅταν ἦλθε, ἐνθουσιάστηκε καὶ ἀπὸ τὴν ποικιλία τῶν φαγη- Μὲ ἐκτίμηση Παναγ. Ἰατροῦ τῶν της. Στὴ συνέχεια βέβαια ἀνέβηκε, ἐπισκέφτηκε Θεσσαλονίκη Δὲν ἀρκοῦνται νὰ «πιστεύουν» μόνον αὐτοὶ Κύριε διευθυντά, λοι ἄνθρωποι δὲν προσπαθήσουν νὰ τοῦ ἐπιΤὸ πρόβλημα μὲ τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἴσως βάλουν ἢ νὰ τοῦ μάθουν ὁτιδήποτε, ποὺ δυστυχῶς ξέρουμε τὶς περισσότερες φορές, πῶς καὄχι μόνο μὲ αὐτοὺς εἶναι πάρα πολὺ ἁπλό. Φτάνει νὰ καταλάβουν, ὅτι ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ ταλήγει: «Ἐγὼ κατέχω τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια, καὶ πρέπει νὰ τὴ δεχθῇς.» Σίγουρα οἱ χριστιανὰ ζήσῃ χωρὶς τὸν Χριστιανισμὸ (ποὺ σημαίνει χωρὶς τὸν Θεό του, τὸν Χριστὸ «Μεσσία» Ἰηνοὶ γνωρίζουν πολὺ καλά, τί ἀκριβῶς ἐννοῶ ! Ὑπάρχει ἆραγε πιὸ ἐπικίνδυνη ἔκφραση; Δησοῦ ἢ ὅπως ἀλλιῶς θέλουν νὰ τὸν λένε). Ὁ ἄνθρωπος σὰν ὀντότητα καὶ σὰν προσωλαδὴ δημιουργεῖται πρόβλημα, ὄχι ὅταν κάποιοι θέλουν νὰ πιστεύουν σὲ ἕναν ὁποιονδήποπικότητα μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσῃ στὸν πλανήτη (ἔχουμε παραδείγματα ἀναρίθμητων μεγάλων τε Θεό, ἀλλὰ ὅταν κάποιοι θέλουν νὰ τὸν πιστεύω κι ἐγώ. προσωπικοτήτων ἀλλὰ καὶ ἄθεων ἁπλῶν ἀνθρώπων) καὶ μάλιστα νὰ ζήσῃ πολὺ καλὰ καὶ Μὲ ἐκτίμηση, ὡλοκληρωμένα μέχρι τὸν θάνατό του. Ἐπίσης Παναγιώτης Νιάκαρης μπορεῖ νὰ ζήσῃ καὶ καλύτερα, ἂν κάποιοι ἄλ- νεαρὸς ἔφηβος θαμῶνας καφετεριῶν καὶ κλάμπ; Νὰ συνομιλῇ μὲ τὴν γκόμενα; Ποιός παράφρων καίει δασικὲς ἐκτάσεις, μὲ σκοπὸ νὰ κτίσῃ «βίλλα» ὁ νεόπλουτος ἀστός; Μήπως ἦλθε ἡ ὥρα νὰ θυμηθοῦμε τὰ διδάγματα τῶν Κυνικῶν; Τὴν «ρωγαλέην πήρην» των –ὅπως θά ’λεγε ὁ Ὅμηρος– καὶ τὸ πιθάρι τοῦ Διογένους; Μήπως πρέπει νὰ ἀλλάξωμε τὶς κοινωνικὲς δομὲς ἐπανεισάγοντας θεσμοὺς ὅπως αὐτὸς τῆς δωρικῆς πολυανδρίας, τῆς εὐγονικῆς, τοῦ προκαθωρισμένου ἀριθμοῦ τέκνων; Γιατί θὰ πρέπει ὁ πάμπτωχος ἀθίγγανος νὰ τεκνοποιῇ 7-8-9 φορὲς καὶ κατόπιν νά… ἐξαπολύῃ τὰ τέκνα του ὡς ἐπαῖτες στὶς πλατεῖες καὶ τοὺς δρόμους; Ἂν δὲν ἀρχίσωμε ἀπ’ τὸ πρόβλημα τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀνθρώπων στὸν πλανήτη, ψάχνοντας τρόπους νὰ τὸν μειώσουμε, εἴμαστε καταδικασμένοι νὰ πνιγοῦμε στὶς ἀκαθαρσίες μας τρώγωντας ὁ ἕνας τὶς σάρκες τοῦ ἄλλου σὰν καννίβαλοι. Εὐχαριστῶ γιὰ τὸ χρόνο σας Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Σαρρῆς Στεφανιὰ Λακωνίας ΔΑΥΛΟΣ 315, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2008  22273