νία, προέβαλε ἔντονα τὸν ἀρχαιολογικὸ χῶ- ρο τῆς ἑλληνικῆς Πεντάπολης μὲ τοὺς κίονες καὶ μαρμάρινους τάφους της. Ἀφοῦ εἶπε τὰ ὑπὲρ γιὰ τὰ μνημεῖα αὐτά, μὲ ἐνθουσιῶδες χα- μόγελο κατέληξε: «Μὰ φυσικὰ εἶναι τόσο σπου- δαῖα ὅλα αὐτά, ἀφοῦ ἀπὸ ἐδῶ πέρασαν οἱ... Φοίνικες»! Πάλι ἔμεινα ἔκπληκτος, γιατὶ ἐνῷ ἡ «camera» ἔδειχνε μόνον ἑλληνικὰ γράμματα στοὺς τά- φους, τὸ ἀγνόησε τελείως καὶ δὲν ἀναφέρθηκε διόλου σ’ αὐτά. Συνεχίζοντας θ’ ἀναφερθῶ στὴν ἐπίσκεψή του στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου, ὅταν ἦλθε, ἐν- θουσιάστηκε καὶ ἀπὸ τὴν ποικιλία τῶν φαγη- τῶν της. Στὴ συνέχεια βέβαια ἀνέβηκε, ἐπισκέφτηκε καὶ θαύμασε τὸ «Τσαοὺς μοναστήρι» (Μονὴ Βλατάδων), ποὺ γνωρίζουμε ἀπὸ ἄρθρο τοῦ «Δαυλοῦ», τὸ πῶς οἱ μοναχοί του πρόσφεραν τὴν Θεσσαλονίκη στοὺς πολιορκητὲς Τούρκους καὶ προκάλεσαν τὴν σφαγὴ πολλῶν κατοίκων (σ.σ. βλ. «Δ», τ. 287). Τελειώνοντας, κ. Λάμπρου, ἂς παρακαλέσου- με τὴν ἁγία (;) Σιών, ποὺ τὴν ἀνέφερε ὁ Μαμα- λάκης, ὅταν τὴν προσκύνησε καὶ τὴν ἐξύψωσε σὲ πόλη τῆς Λέσβου, νὰ μᾶς σώσῃ ἀπὸ τοὺς μὴ Ἕλληνες, ποὺ ἔχουν τὸ ἐπάνω χέρι σὲ ὅλα τὰ τηλεοπτικὰ κανάλια τῆς χώρας μας. Μὲ ἐκτίμηση Παναγ. Ἰατροῦ Θεσσαλονίκη Δὲν ἀρκοῦνται νὰ «πιστεύουν» μόνον αὐτοὶ Κύριε διευθυντά, Τὸ πρόβλημα μὲ τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἴσως ὄχι μόνο μὲ αὐτοὺς εἶναι πάρα πολὺ ἁπλό. Φτά- νει νὰ καταλάβουν, ὅτι ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ζήσῃ χωρὶς τὸν Χριστιανισμὸ (ποὺ σημαίνει χωρὶς τὸν Θεό του, τὸν Χριστὸ «Μεσσία» Ἰη- σοῦ ἢ ὅπως ἀλλιῶς θέλουν νὰ τὸν λένε). Ὁ ἄνθρωπος σὰν ὀντότητα καὶ σὰν προσω- πικότητα μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσῃ στὸν πλανήτη (ἔχουμε παραδείγματα ἀναρίθμητων μεγάλων προσωπικοτήτων ἀλλὰ καὶ ἄθεων ἁπλῶν ἀν- θρώπων) καὶ μάλιστα νὰ ζήσῃ πολὺ καλὰ καὶ ὡλοκληρωμένα μέχρι τὸν θάνατό του. Ἐπίσης μπορεῖ νὰ ζήσῃ καὶ καλύτερα, ἂν κάποιοι ἄλ- λοι ἄνθρωποι δὲν προσπαθήσουν νὰ τοῦ ἐπι- βάλουν ἢ νὰ τοῦ μάθουν ὁτιδήποτε, ποὺ δυστυ- χῶς ξέρουμε τὶς περισσότερες φορές, πῶς κα- ταλήγει: «Ἐγὼ κατέχω τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια, καὶ πρέπει νὰ τὴ δεχθῇς.» Σίγουρα οἱ χριστια- νοὶ γνωρίζουν πολὺ καλά, τί ἀκριβῶς ἐννοῶ ! Ὑπάρχει ἆραγε πιὸ ἐπικίνδυνη ἔκφραση; Δη- λαδὴ δημιουργεῖται πρόβλημα, ὄχι ὅταν κάποι- οι θέλουν νὰ πιστεύουν σὲ ἕναν ὁποιονδήπο- τε Θεό, ἀλλὰ ὅταν κάποιοι θέλουν νὰ τὸν πι- στεύω κι ἐγώ. Μὲ ἐκτίμηση, Παναγιώτης Νιάκαρης νεαρὸς ἔφηβος θαμῶνας καφετεριῶν καὶ κλάμπ; Νὰ συνομιλῇ μὲ τὴν γκόμενα; Ποιός παράφρων καίει δασικὲς ἐκτάσεις, μὲ σκοπὸ νὰ κτίσῃ «βίλλα» ὁ νεόπλουτος ἀστός; Μήπως ἦλθε ἡ ὥρα νὰ θυμηθοῦμε τὰ διδάγματα τῶν Κυνικῶν; Τὴν «ρωγαλέην πή- ρην» των –ὅπως θά ’λεγε ὁ Ὅμηρος– καὶ τὸ πιθάρι τοῦ Διογένους; Μήπως πρέπει νὰ ἀλλάξωμε τὶς κοινωνικὲς δομὲς ἐπανεισάγοντας θεσμοὺς ὅπως αὐτὸς τῆς δωρικῆς πολυανδρίας, τῆς εὐγονικῆς, τοῦ προκαθωρισμένου ἀριθμοῦ τέκνων; Γιατί θὰ πρέ- πει ὁ πάμπτωχος ἀθίγγανος νὰ τεκνοποιῇ 7-8-9 φορὲς καὶ κατόπιν νά… ἐξαπολύῃ τὰ τέκνα του ὡς ἐπαῖτες στὶς πλατεῖες καὶ τοὺς δρόμους; Ἂν δὲν ἀρχίσωμε ἀπ’ τὸ πρόβλημα τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀνθρώπων στὸν πλανήτη, ψάχνοντας τρόπους νὰ τὸν μειώσουμε, εἴμαστε καταδικασμένοι νὰ πνιγοῦμε στὶς ἀκαθαρσίες μας τρώγωντας ὁ ἕνας τὶς σάρκες τοῦ ἄλλου σὰν καννίβαλοι. Εὐχαριστῶ γιὰ τὸ χρόνο σας Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Σαρρῆς Στεφανιὰ Λακωνίας ΔΑΥΛΟΣ 315, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2008  22273