ΜΟΝΟΣ ΣΤΑ «ΝΕΡΑ» ΤΟΥΣ Ἡ πνευ μα τι κὴ τρο φὴ τοῦ Ρω μιοῦ νοί γεις, θὲς δὲ θές, τὸ «χα ζο κούτι», γιὰ νὰ ἔρ θῃς σὲ ἐ πα φὴ μὲ τὸν κό σμο, νὰ μά θῃς τὰ νέ α καὶ νὰ πλη ρο φο ρη θῇς γιὰ τὰ ση μαν τι κά. Σύν το μα κα τα λαβαί νεις, ὅ τι τὰ νέ α δὲν εἶ ναι νέ α ἀλ λὰ πα λιὰ (ὡ ρι σμέ να «ἀ πο ψυγ μέ να»), δι αν θι σμέ να μὲ με ρι κὲς ἀ σή μαν τες στὴν οὐ σί α τους εἰ δή σεις τῆς ἐ πι και ρό τη τας, ποὺ μὲ κα τάλ λη λο φω τισμὸ γί νον ται ἐν τυ πω σια κές –προ α παι τού με νο ἑ νὸς πα κέτ του «πλη ρο φό ρη σης-ψυ χα γω γί ας», ποὺ πρέ πει ἐ πει γόν τως νὰ «σερ βι ρι σθῇ». Παρὰ ταῦ τα νοι ώ θεις κά τι νὰ σὲ κρα τάῃ «αἰχ μάλω το» τῆς εἰ κό νας του γιὰ ἀ τέ λει ω τες ὧ ρες, ἀ πο μο νώ νον τάς σε ἀ πὸ τοὺς οἰ κεί ους σου (οἰ κο γέ νεια, φί λους κ.λπ.) καὶ ἐ κτρέ πον τάς σε ἀ π’ ὅ,τι μπο ρεῖς καὶ φτειά χνεις καὶ σοῦ δί νει χα ρά. Ἡ «ἀρ χή», ὅ πως τὰ πράγ μα τα δεί χνουν, εἶ ναι: Τὸ κοι νὸ πρέ πει νὰ «τρώ ῃ» ἀ κα τά παυ τα καὶ «κατὰ μό νας» καὶ ἕ νας «στρα τός» πρέ πει νὰ φρον τίζῃ γι’ αὐ τό, ἱ κα νο ποι ῶν τας προ φα νῶς τὴν ἀ κό ρεστη, οὕ τω-πως, ὄ ρε ξή του νὰ μα θαί νῃ(;) εὔ κο λα καὶ γρή γο ρα! Συ να κό λου θα, ὅ,τι πρό χει ρο, βρώ μι κο καὶ ἀ νούσιο βρί σκε ται ἐμ πρός του μπαί νει «λά χα-λά χα» στὸ πα κέτ το, ποὺ ὅ ποι ος μπο ρεῖ νὰ τὸ φτειά χνῃ «νό στι μα» καὶ νὰ τὸ σερ βί ρῃ γρή γο ρα καὶ ἐ πι δέξια γί νε ται ὁ «μάγ κας» τῆς δου λειᾶς. Δυ στυ χῶς γιὰ τὴ μοῖ ρα μας πολ λοὶ τέ τοι οι «μάγ κες» βρέ θη καν (;) στὰ πό στα ἐ νη μέ ρω σης καὶ ψυ χα γω γί ας τοῦ κοι νοῦ, λαμ πε ροὶ καὶ μὲ ἐ πι τη δευ μέ να ἀ να βλύ ζου σα συμ πα θη τι κό τη τα καὶ γλυ κύ τη τα («καρ φι τσω μέ να» χα μό γε λα), ποὺ γί νον ται μέ νος καὶ ὀρ γή, ὅ ταν βρε θῇ κά ποιΔΑΥΛΟΣ 315, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2008  22299