«ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ» ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΕ ΕΜΒΛΗΜΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ï ΑΓΙΟΣ ΝΕΣΤΟΡΑΣ! ε ρι πέ τει ες δὲν εἶ χε μό νο ἡ ἵ δρυ ση καὶ ἡ ἐ νη λι κί ω ση τοῦ Ἀ ρι στο τε λεί ου Πα νε πι στη μί ου Θεσ σα λο νί κης ἀλ λὰ ἀ κό μα ὁ τίτ λος καὶ τὰ ἐμ βλή μα τά του. Σύμ φω να μὲ τὸν ἱ δρυ τι κὸ Νό μο 3441/1925 ἀ πε κα λεῖτο «Πα νε πι στή μιο Θεσ σα λο νί κης». Τὸ 1931 ἀ πο φα σί στη κε ὅ πως οἱ πα νε πι στη μια κὲς Ἀρ χὲς (πρύ τα νις καὶ κο σμή το ρες) ἀ πο κτή σουν ἐγ κόλ πια. Ὁ τό τε πρύ τα νις καὶ ἰ σχυ ρὸς ἄν δρας τοῦ πα νε πι στη μί ου Πε ρι κλῆς Βι ζου κί δης, κα θη γη τὴς τῆς Νο μι κῆς Σχο λῆς, «ἀ πέ δει ξεν», ὅ τι ὁ πα νε πι στή μων Ἀ ρι στο τέ λης ται ριά ζει πε ρισ σό τε ρο στὸ ἐγ κόλ πιο τοῦ κο σμή το ρος τῆς Νο μι κῆς πα ρὰ σ’ ἐ κεῖ νο τοῦ πρυτάνεως τοῦ ὅ λου πα νε πι στη μί ου, γιὰ τὸ ὁ ποῖ ο κα θι ε ρώ θη κε ἡ μορ φὴ τοῦ ἁ γί ου Δη μη τρί ου. Τὰ πα ρα πά νω δι ευ κρίνι σε ὁ κα θη γη τὴς Βα σί λει ος Κυ ρι α ζό πουλος σὲ δη μο σίευ μά του στὸ πε ρι ο δι κὸ «Νέ α Ἑ στί α» (12/85, σ. 283). Σύμ φω να μὲ τὸν κ. Κυ ρι αζό που λο λοι πὸν πρὶν ἀ πὸ τὸν τε λευ ταῖ ο Παγ κό σμιο Πό λε μο ἡ Σύγ κλη τος εἶ χε ἀ να θέ σει στὸ Δη μή τριο Γα λά νη τὴν φι λο τέ χνη ση τοῦ λα βάρου τοῦ πα νε πι στη μίου, ἡ μα κέτ τα τοῦ ὁ ποί ου ἔ φτα σε στὴ Θεσ σα λονί κη με τὰ τὸν Πό λε μο. Σ’ αὐ τὴν ὁ Γα λά νης εἶ χε χρη σι μο ποι ή σει γιὰ μον τέλ λο τοῦ ἁ γί ου Δη μη τρί ου τὴν εἰ κό να τοῦ γυιοῦ του, ποὺ εἶ χε σκο τω θῆ. Τὸ 1954 τὸ Πα νε πι στή μιο Θεσ σα λο νί κης ἐ πω νο μά στη κε «Ἀ ρι στο τέ λει ο», καὶ ἀρ γό τε ρα ἀ να ζη τή θη κε μί α ἁ γι ο γρα φί α τοῦ ἁ γί ου Δη μη τρί ου, ποὺ νὰ ἁρ μό ζῃ γιὰ τὴ σφρα γῖ δα του. Ἦ ταν τό τε ποὺ ὁ Ἀν δρέ ας Ξυγ γό που λος θυ μή θη κε, πὼς κα τάλ- Ἁγιοάνδρειο Πανεπιστήμιο Πατρῶν; Τὸ πα ρα πλεύ ρως σκί τσο δὲν ἐ λή φθη ἀ πὸ εἰ κό νι σμα ναοῦ ἢ μο να στη ριοῦ, ἀλ λὰ ἀ πὸ ἔγ γρα φο ἀ νω τά του πνευ ματι κοῦ ἱ δρύ μα τος τῆς σύγ χρο νης Ἑλ λά δας. Ὁ ἅ γιος Ἀν δρέας με τα φέ ρων χια στὶ σταυ ρὸ ἀ πο τε λεῖ τὸν ἐ πί ση μο λο γότυ πο τοῦ Πα νε πι στη μί ου Πα τρῶν. Ὁ πνευ μα τι κὸς εὐ νου χισμὸς τῶν κα τοί κων τῆς θε ο κρα τού με νης σύγ χρο νης Ἑλ λάδας εἶ ναι τέ τοι ος, ὥ στε κα θη γη τὲς καὶ φοι τη τὲς οὐ δό λως ἀν τι δροῦν. Τὸ ἑ πό με νο βῆ μα θὰ εἶ ναι νὰ με το νο μά σουν τὸ Πα νε πι στή μιο Πα τρῶν στὸν ἐν ἐ πι κε φα λί δι τίτ λο. Γ.Λ.