ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΙΑ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ Ἡ ἱστορία τῆς ἠθικῆς ἐξέλιξης τοῦ Ρωμιοῦ ταν οἱ Ὀθωμανοὶ διαδέχτηκαν τοὺς Βυζαντινούς, βασίστηκαν στοὺς ἴδιους ἀκριβῶς ὑλικοπνευματικοὺς κυριάρχους τοῦ ἑλ- λαδικοῦ πληθυσμοῦ, οἱ ὁποῖοι στήριζαν καὶ συνιστοῦσαν τὴν πρότερη «βυζαντινή» ἐξουσία. Πρόκειται οὐσιαστικὰ γιὰ τὶς κάστες τῶν ἀνωτέρων κληρικῶν τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, τῶν οἰκονομικῶς ἰσχυρῶν (μεγάλων γαιοκτημό- νων, μετέπειτα κοτσαμπασήδων) καὶ τῶν πολιτικῶν στελεχῶν (μετέπειτα Φαναριωτῶν) τῆς καταλυθείσας πρώην «Βυζαντινῆς» Αὐτοκρατορίας. Οἱ κάστες αὐτὲς ἐπιβιώνουν ἐλαφρῶς παραλλαγμένες ἀλλὰ ἐξ ἴσου ἰσχυρὲς καὶ στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα καὶ συγκεντρώνουν ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ κλειστῶν καὶ ἀποκομμένων ἀπὸ τὴν κοινωνία ὁμάδων διατήρησης μακροχρόνια κεκτημένων προ- νομίων, παρὰ τὸ ὅτι δὲν βασίζονται ἀποκλειστικὰ στοὺς δεσμοὺς αἵματος γιὰ τὴν ἀνανέωσή τους σὲ ἔμψυχο δυναμικό. Οἱ ἴδιες κάστες διαπλέκονται σταθερὰ ὡς πρὸς τὴ συμφεροντολογικὴ δράση τους καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ βυζαντινοῦ Μεσαίωνα, τῆς Τουρκοκρατίας καὶ τῆς νεώτε- ρης Ἑλλάδας. Ἡ διαπλοκὴ συνάπτεται ὡς ἄτυπη κοινωνικὴ συμφωνία καὶ ὁλοκληρώ- νεται μέσα ἀπὸ τὴν ἀφανῆ καὶ γι’ αὐτὸ πανίσχυρη δομὴ τοῦ λεγόμενου συναφιοῦ. ΚΛΗΡΟΣ ρόκειται γιὰ ἕναν περίπου ἀειθαλῆ θεσμὸ ψυχικῆς καὶ πνευματικῆς χειραγώγησης, ὁ ὁποῖος ἀπὸ ἕνα ἱστορικὸ σημεῖο καὶ μετὰ ἀποτελεῖ ζωτικὸ συστατικὸ κάθε ἐξουσιαστικοῦ συναφιοῦ, ποὺ θέλει νὰ εἶναι ἀποτελεσματικό. Ἀκόμα καὶ ὅσα παρόμοια ἐξουσιαστικὰ μορφώματα τὸν ἀμφισβήτησαν, ἀναγκάστηκαν νὰ ἀντιγράψουν τὶς ὀργανωτικὲς καὶ ἰδεολογικὲς δομές του (π.χ. τὰ κομμουνιστικὰ κόμματα, μὲ τὸν διαχωρισμὸ σὲ πνευματικοὺς καθοδηγητὲς καὶ πιστούς, μὲ τὴν πίστη στὸ ἀλάθητο τῆς κεντρικῆς ἐπιτροπῆς, τὴν πίστη σὲ ἕναν ταξικῶς προσδιωρισμένο μεσσιανισμό, τὴν πίστη σὲ μία ψευδοϊστορικὴ ἐσχατολογία κ.λπ.). Ὡς γνωστόν, ὁ ὀρθόδοξος Κλῆρος εἶναι ὁ κύριος ὑπεύθυνος ὡς πρὸς τὴν ἱστο- ρικὴ ἐπιλογὴ νὰ ὑπαχθῇ τὸ 1453 ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία στὴν ὀθωμανικὴ 22312  ΔΑΥΛΟΣ 315, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2008