Ç ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ τρισδιάστατη ἀπεικόνιση γίνεται βασικὰ μὲ τὴ γλυπτική. Ἡ ζω- γραφικὴ ὡς δισδιάστατη –τέχνη ἐπιφανείας– δὲν ἔχει βάθος. Ὁ ζωγράφος ἐκφράζεται μὲ περιγράμματα (δῆτε τὰ ἀνεπανάλη- πτα ἑλληνικὰ ἀγγεῖα). Ἡ ψευδαίσθηση ὅμως τοῦ βάθους, δηλ. τῶν τριῶν διαστάσεων, ἐπιτυγχάνεται μὲ δύο τρόπους: Τὴν προοπτική, ἤτοι μὲ ἐμπειρικὸ τρόπο («φωτογράφιση») τῶν ἀντικει- μένων ἢ μὲ μαθηματικὴ μέθοδο καὶ μὲ τὴν σκιαγραφία, ἤτοι μὲ φωτοσκίαση (αὐτοσκιά) ἤ/καὶ μὲ ἐρριμένη σκιά. Καὶ ἡ ἐπίσημη Ἱστορία τῆς Τέχνης θεωρεῖ, ὅτι οἱ τεχνικὲς αὐτὲς ἐφευρέθησαν κα- τὰ τὸ τέλος τοῦ Μεσαίωνα, τὶς χρησιμοποίησαν δὲ δεκάδες ζωγράφοι τῆς Ἀναγέν- νησης. Ἑπομένως παγκοσμίως διδάσκεται, ὅτι οἱ Ἕλληνες παρ’ ὅλη τὴν ἀπέραντη ἀγγειογραφία τους δὲν γνώριζαν τὴν τρισδιάστατη ζωγραφική. Εἶναι ὅμως ἔτσι; ΤΑ «ΟΠΤΙΚΑ» ΤΟΥ ΕΥΚΛΕΙΔΗ Ἡ ἐπιστημονικὴ βάση τῆς ἀρχαιοελληνικῆς Προοπτικῆς ετὰ τὴ συστηματικὴ διατύπωση τῶν ὀπτικῶν νόμων οἱ μὲν ζωγράφοι τῆς ἀρχαιότητας ὑπολόγιζαν μὲ γραφικὲς χαράξεις τὶς προοπτικὲς σμικρύνσεις στὰ ἔργα τους, οἱ δὲ ἀρχιτέκτονες ὠργάνωναν τὸ χῶρο, καθώριζαν τὶς μορφὲς τῶν κτηρίων, ἐξουδετέρωναν τὶς «ὀπτικὲς ἀπάτες» καὶ δυσμορφίες καὶ τόνιζαν τὰ στοιχεῖα, ποὺ ἀναδείκνυαν τὴ σύνθεσή τους. Στὴ ζωγραφικὴ τῶν Κλασικῶν καὶ Ἑλληνιστικῶν Χρόνων ἡ ὕπαρξη ἀπεικονιστι- κῆς τεχνικῆς, ποὺ ὠνομαζόταν σκηνογραφία, καταγράφεται σὲ ἀρχαῖες μαρτυρίες ‣ ΔΑΥΛΟΣ 315, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2008  22323