«ΣΤΗΤΩ Ï ΗΛΙΟΣ ΚΑΤΑ ΓΑΒΑΩΝ» ἢ ὅταν τὸ ἑβραϊκὸ ἱερατεῖο διεκδικῇ δάφνες Ἀστρονομίας • «Ἡ Γῆ εἶναι ἐπίπεδη καὶ ἔχει ὅρια, τὰ ὁποῖα ἴσως εἶναι παραλληλόγραμμα, ἐνδεχομένως κυκλικά, ἡ Γῆ ὅμως σίγουρα δὲν εἶναι σφαιρική.» • «Ὁ Οὐρανὸς εἶναι ἡ ὀροφὴ ἐπάνω ἀπὸ τὴ Γῆ. Ἕνα σταθερὸ ἀδιαπέραστο φράγμα, ποὺ προστατεύει τόσο τοὺς πιστοὺς ὅσο καὶ τοὺς ἄπιστους ἀπὸ τὰ ὕδατα, ποὺ ὑπάρχουν ἐκεῖθεν.» • «Τὰ ἀστέρια ἐπάνω στὸν Οὐρανὸ (ἡ λέξη ἐπάνω δὲν εἶναι τυπογραφικὸ λάθος) εἶναι πολὺ μικρότερα τῆς Γῆς.» Ἡ Βίβλος, οἱ Ἅγιοι καὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τὰ λειτουργικὰ βιβλία, ποὺ ἀκό- μα καὶ στὶς ἡμέρες μας ψάλλονται στὶς ἐκκλησίες περιγράφουν ἕναν κόσμο, ποὺ λίγοι ἀπὸ ἐμᾶς ἀναγνωρίζουμε σήμερα. Ἕναν κόσμο, ὅπου ἡ Γῆ εἶναι σταθερή, ἀκίνητη καὶ στὴν μέση τῶν πραγμάτων, ἐνῷ ὁ Ἥλιος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ κινεῖται. Κάθε ἀντίθετη ἰδέα, ὅπως αὐτὲς ποὺ δίδασκαν οἱ «εἰδωλολάτρες» Ἕλληνες αἰῶνες πρίν, θεωρεῖται ἀσεβὴς καὶ προορίζεται γιὰ τὸ πῦρ. Ἀρχαῖες ἑλληνικὲς γνώσεις γιὰ τὴ σφαιρικότητα τῆς Γῆς αρατίθενται ἐνδεικτικὰ ὡρισμένα ἀπὸ τὰ διασῳθέντα ἀποσπάσμα- τα ἔργων ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων - ἐπιστημόνων, στὰ ὁποῖα φαίνεται ὅτι εἶχαν ἄριστη γνώση τόσο τῆς σφαιρικότητας τῆς Γῆς ὅσο καὶ τοῦ Ἡλιοκεντρικοῦ Συστήματος. Ὁ «Πυθαγόρας λέγει τὸν κόσμο σφαιροειδῆ», μᾶς πληροφορεῖ ὁ Διογένης Λαέρτιος («Πυθα- γόρας», 19). Πολλὲς πληροφορίες γιὰ τὴ σφαιρικότητα τῆς Γῆς μᾶς διασῴζει ὁ Στράβων στὰ «Γεωγραφικά» καὶ κυρίως στὰ δύο πρῶτα βιβλία του: «Ἡ ἐπιφάνεια τῆς Γῆς εἶναι σφαιροειδής» (Α΄ 20). «Ἡ Γῆ ὁλόκληρη εἶναι σφαιροειδής» (Β΄ ΙΙ,1). Ὁλοστρόγγυλη; Ὄχι βέβαια: «Σφαιροειδὴς ἡ σύμπασα οὐχ ὡς ἐκ τόρνου, ἀλλ’ ἔχει τινὰς ἀνωμαλίας» (Α΄ ΙΙΙ,3). Ὁ Στράβων ἐπίσης στὸ Α΄ 21 ἀναφέρει τὸ ἑξῆς ἐκπληκτικό: «Αὐτὸς ποὺ ἔχει στὰ χέρια του καὶ μελετᾷ τὸ παρὸν σύγγραμμά μου, δὲν πρέπει νὰ ἐμφανίζεται στὰ μάτια τοῦ κόσμου μέχρι τέτοιου σημείου ἀπαίδευτος κι ὀκνηρός, ὥστε νὰ