Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ, Ἡ με γά λη ἐ πι γρα φὴ μὲ τὸν κώ δι κα τῶν νό μων στὴ Γόρ τυ να «Τὸ Δί και ο τῆς ἀρ χαί ας Γόρ τυ νας εἶ ναι ὑ πο δειγ μα τι κό, ἀ κό μη καὶ σή με ρα, για τὶ δι έ πε ται ἀ πὸ πνεῦ μα ἐ λευ θε ρί ας καὶ εἶ ναι προ ο δευ τι κό. Πε ρι έ χει μα ζὶ μὲ τὶς νέ ες δι α τά ξεις καὶ τὸ πα λαι ὸ δί και ο, ποὺ μᾶς πλη σιά ζει πρὸς τὸν ἀρ χαι ότε ρο πυ ρῆ να ἠ θῶν καὶ ἐ θί μων, ποὺ ἀ πο τέ λε σαν τὴν βά ση τοῦ Δι καί ου τῆς ἀρ χαί ας Ἑλ λά δας. Οἱ με γα λύ τε ροι δι α νοη τὲς τῆς ἀρ χαι ό τη τας, ὁ Πλά των καὶ ὁ Ἀ ρι στο τέ λης, εἶ χαν σὲ με γά λη ὑ πό λη ψη τὸ δί και ο καὶ τοὺς θε σμοὺς τῶν Κρη τικῶν πό λε ων. Πολ λοὶ ἔ χουν ἀ πο δώ σει τὴν προ ο δευ τι κό τη τα καὶ τὴν ἐ λευ θε ρί α τοῦ Δι καί ου τῆς Γόρ τυ νας στὴν ἰ σχυ ρὴ μι νω ι κὴ κλη ρο νο μιά. Τὰ ζη τή μα τα, ποὺ πραγ μα τεύ ε ται ὁ κώ δι κας, ἀ νή κουν στὸ οἰ κο γε νεια κὸ δί και ο: υἱ ο θε σί α, ἐ ξώ γα μα τέ κνα, δω ρε ὲς με τακώ δι κας, ἀ νή κουν στὸ οἰ κο γε νεια κὸ δί και ο: υἱ ο θε σί α, ἐ ξώ γα μα τέ κνα, δω ρε ὲς με ταξὺ συ ζύ γων. Εἶ ναι ἀ κό μη τὰ “ἐγ κλή μα τα κα τὰ τῶν ἠ θῶν” (βια σμός, ἀ πο πλά νη ση, μοιχεί α), τὰ θέ μα τα πω λή σε ων, ὑ πο θή κευ σης καὶ χρε ῶν καὶ θέ μα τα προ σω πι κῆς ἐ λευ θερί ας γιὰ τοὺς δού λους καὶ τὰ δι και ώ μα τά τους. Στὸν Κώ δι κα ὑ πάρ χουν ἐ πί σης δι κονο μι κὲς δι α τά ξεις.» Τὰ πα ρα πά νω ἀ να φέ ρον ται στὸ βι βλί ο τοῦ δι δά κτο ρα Προ ϊ στο ρι κῆς Ἀρ χαι ο λο γί ας τοῦ Πα νε πι στη μί ου τῆς Κρή της Ἀν τώ νη Βα σι λά κη, ὅ που ἀ να λύ ον ται τὰ ἀ να γρα φό μενα στὴ με γά λη ἐ πι γρα φὴ μὲ κώ δι κα νό μων τοῦ ε΄ π.Χ. αἰ ῶ να, ποὺ ἀ να κα λύ φθη κε πρὶν ἀ πὸ 120 χρό νια στὴ Γόρ τυ να. Ἡ ἐ πι γρα φὴ ἔ χει μῆ κος 9 μ., ὕ ψος 1,5 μ. καὶ πε ρισ σό τε- Ï ΒΡΕΤΑΝΝΟΣ ΛΕΚΤΟΡΑΣ νας Βρε ταν νὸς λέ κτο ρας, ὁ Τζαί ημς Νταί η βιν τσον, ὁ μο φυ λό φι λος ὁ ἴ διος σύμ φω να μὲ δή λω σή του στὸν Βρε ταν νι κὸ Τύ πο, γρά φει: «Ἔ νοι ω θα ὑ πο χρε ω μέ νος νὰ τε λει ώ σω τὸ βι βλί ο μου. Ὄ χι ὅ πως ἕ νας ὁ μο φυ λό φι λος, ποὺ ἁ πλᾶ θέ λη σε νὰ ἐκ πλη ρώ σῃ τὸ χρέ ος του στὴν κοι νό τη τα τῶν γκέ υ, ἀλ λὰ ὡς ἕ νας με λε τη τὴς τῶν ἀρ χαί ων Ἑλλή νων, ποὺ θέ λη σε νὰ βά λῃ ἕ να λι θα ρά κι σὲ ὅ σα σπου δαῖα ἄλ λοι ἐ ρευ νη τὲς ἔ χουν προ σφέ ρει.» Βε βαί ως-βε βαί ως (ποὺ ἔ λε γε καὶ ὁ ἀ εί μνη στος ἠ θο ποι ὸς Χρῆστος Τσαγανέας) τὸ βι βλί ο τοῦ κ. Τζ. Ντ. ἔ χει τίτ λο «Οἱ Ἕλ λη νες καὶ ὁ Ἑλ λη νι κὸς Ἔ ρω τας» καὶ βε βαί ως βε βαί ως στὸ βι βλί ο ὅ λοι οἱ ἀρ χαῖ οι Ἕλ λη νες ἀ πὸ τὸν Δί α μέ χρι τὸν τε λευ ταῖ ο στρα τι ώ τη τοῦ Ἱ ε ροῦ Λό χου ἦ ταν ὁ μο φυ λό φι λοι. Καὶ βε βαίως βε βαί ως στὸ βι βλί ο ἡ λέ ξη «ἔ ρως» δὲν ἔ χει νὰ κά νῃ μὲ τὴν μά θη ση (ἔ ρω τας = ἐ ρώ τη σις = ἐ ρω τῶ, γιὰ νὰ μά θω πε ρὶ τῆς ἀ λη θεί ας) ἀλ λὰ μὲ σὲξ καὶ μά λι στα μετα ξὺ ἀν θρώ πων τοῦ ἰ δί ου φύ λου. Πα ρο μοί ως συμ βαί νει καὶ στὴν πε ρί πτω ση τοῦ ‣ ΔΑΥΛΟΣ 315, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2008  22353